Przeczucie nieszczęścia Julia obudziła się w środku nocy i nie mogła już zasnąć. Czy to był zły se…

PRZECZUCIE NIESZCZĘŚCIA

Julia obudziła się w środku nocy i już nie mogła ponownie zasnąć aż do rana. Czy to koszmarny sen, czy dziwny niepokój coś nie dawało jej spokoju. Serce ścisnęło się bólem tak mocnym, że łzy zaczęły płynąć bez jej woli. Nie rozumiała, dlaczego; nie potrafiła tego racjonalnie wytłumaczyć. Oddychała z trudem, a czarne przeczucie nadchodzącego nieszczęścia narastało z każdą chwilą.

Cicho podeszła do łóżeczka, w którym spał jej maleńki synek. Szymon śmiał się przez sen, cmokając zabawnie usteczkami. Julia delikatnie poprawiła mu kołderkę i wyszła do kuchni. Za oknem gęsta, nieprzebrana ciemność.

Julka, znowu nie śpisz? odezwał się cicho głos męża za jej plecami.

Znów to samo, Andrzeju. Sama nie wiem, co się ze mną dzieje odpowiedziała szeptem, patrząc w dal.

Może to ta cała, jak to mówią, depresja poporodowa? próbował zażartować mężczyzna.

Przecież Szymek już ma prawie pół roku, nigdy nic takiego nie czułam… a nagle wszystko się posypało…

Julia, to mogą być nerwy, hormony Spokojnie, minie, zobaczysz.

Tylko że ja się boję, Andrzej… wyszeptała, przytulając się do niego jak pragnąca schronienia dziewczynka.

Wszystko będzie dobrze objął ją mocno.

Trzy tygodnie później Julia dostała telefon z przychodni. Była po rutynowym badaniu z Szymkiem chłopiec właśnie skończył pół roku. Oddali krew, przeszli przez gabinety. Telefon od pielęgniarki zaskoczył Julię.

Czy coś się stało? zapytała ściszonym głosem.

Proszę się nie martwić, pani Julio, lekarz wszystko wyjaśni odpowiedziała kobieta uspokajająco.

W przychodni do pediatry jak zawsze była kolejka, a Julia czuła jak wzbiera w niej fala paniki. Gdy wreszcie weszli do gabinetu, ręce jej drżały.

Proszę usiąść powiedziała cicho doktor Kowalczyk. Julio Michałowna, muszę z panią porozmawiać. Potrzebne są dodatkowe badania, proszę się nie martwić zawczasu.

Co się dzieje?! wykrztusiła Julia, czując, jak jej lęki zaraz staną się rzeczywistością.

Wyniki Szymka są niepokojące. Liczba leukocytów w krwi znacznie przekracza normy. Zalecane jest powtórzenie badań najlepiej w Centrum Onkologii Dziecięcej w Warszawie.

Wyszła stamtąd jak we śnie dopiero w domu, gdzie czekał na nią Andrzej, zdała sobie sprawę, co się dzieje.

Julka, co się stało?! objął ją w progu.

Po jej policzkach płynęły łzy; zdawało się, że ich nie czuje.

Musimy jechać do Centrum Onkologii wyszeptała bezradnie.

Może to tylko rutynowe badania, przecież czasem lekarze się mylą! próbował ją uspokoić Andrzej.

Nie. To nie przypadek Czułam ten strach wiele nocy, tylko nie wiedziałam, przed czym się bronić…

Przytuliła do siebie malca i rozszlochała się jeszcze bardziej. Szymek poruszył się przez sen nieświadomy, ile strachu i bólu gromadzi się wokół niego.

Ostra białaczka powiedział starannie dobierając słowa profesor Nowacki, analizując ich dokumentację. Leczenie trzeba zacząć natychmiast.

Julia szlochała. Nie potrafiła zaakceptować tego, co się działo. Na czas chemioterapii Szymka zabrali na OIOM, ona została pod drzwiami.

Proszę iść do domu namawiała ją pielęgniarka. I tak dziś nie wpuścimy pani do dziecka!

Nie mogę! Co ja będę robić bez Szymeczka w domu?!

Julia i Andrzej byli małżeństwem od ośmiu lat. Długo starali się o dziecko; przeszli szereg badań, ale niczego nie wykryto. Dopiero po tylu latach Julia zaszła w ciążę. To był czas absolutnej radości i ogromnych nerwów. Andrzej nosił ją niemalże na rękach, niczego nie pozwalał jej dźwigać ponad filiżankę herbaty. Ostatni miesiąc spędziła w szpitalu tak zalecił lekarz, bo był cień ryzyka przedwczesnego porodu. Chłopiec przyszedł na świat pół roku temu. Nazwali go Szymon, po ojcu Andrzeja, który zginął w wypadku kilka lat wcześniej.

Julka, nie można nazywać dziecka imieniem kogoś, kto odszedł tragicznie! usłyszała od babci na wieść o swoim wyborze.

Babciu, to tylko przesądy! śmiała się wtedy Julia. Była szczęśliwa. Nie chciała przyjmować do siebie żadnych złych wróżb…

…Julia siedziała przy łóżeczku, w którym spał jej Szymek. W ciągu tego miesiąca dziecko bardzo się zmieniło: schudło, pobladło. Jego policzki straciły dawny kolor, pod oczami pojawiły się sine cienie. Julia płakała. Łzy spływały jej po twarzy, nawet już ich nie ocierała. Sterylna sala, w której pozwolono jej być z dzieckiem dopiero po awanturze z ordynatorem bał się zakażenia, bo odporność Szymka była praktycznie zerowa. Ale matka nie mogła już dłużej tkwić za zamkniętymi drzwiami. W końcu pozwolili jej zostać. Malec spał. Julia wpatrywała się w niego, jakby chciała zapamiętać każdy szczegół.

Takich operacji nie przeprowadzamy powiedział następnego dnia prof. Gienek Wysocki, ordynator oddziału.

A gdzie je robią? zapytała Julia stanowczym tonem.

W Niemczech. Tylko tam mogą zaproponować pani synkowi ratunek. Ale to ogromny koszt.

Znajdziemy pieniądze. Proszę przygotować konieczne dokumenty.

Wypisy wysłano do jednej z niemieckich klinik specjalizujących się w leczeniu białaczek. Wkrótce otrzymali pozytywną odpowiedź klinika była gotowa przyjąć Szymka. Koszt operacji ponad 2 000 000 złotych.

Julka, nawet jeśli sprzedamy mieszkanie i samochód, nie uzbieramy nawet jednej czwartej tej kwoty przyznał Andrzej. Już ogłosiliśmy zbiórkę, ale to nie taka prosta sprawa.

Nie mamy więcej niż dwa miesiące! płakała Julia. Musimy coś wymyślić.

Zbieraniem pieniędzy zajmowali się wszyscy: rodzina, znajomi, współpracownicy, fundacje, mieszkańcy ich małego miasteczka. Część środków przekazała gmina, część zebrali wolontariusze. Udało się zebrać trochę ponad połowę sumy. Czas naglił nie można było dłużej czekać z zabiegiem.

Julka, musisz lecieć powiedział Andrzej poważnie. Cokolwiek jeszcze uzbieramy, przekażę wam przelewem. Może ktoś zainteresuje się mieszkaniem.

Cała społeczność była z nimi, ale suma była niewyobrażalna. Po załatwieniu formalności Julia z Szymkiem polecieli do Monachium. Wciąż brakowało im jeszcze sporo do pełnej kwoty. Szymek przeszedł wstępne badania i przygotowania do operacji. Julia nie myślała już o pieniądzach. Liczyła na cud. Za miesiąc Szymek miał skończyć roczek.

W sąsiedniej sali leżała kobieta z trzyletnim synkiem. Szybko się dogadały okazało się, że mieszkają w sąsiednich miastach na Śląsku. Kate, bo tak miała na imię nowa znajoma, miała więcej szczęścia udało im się zebrać potrzebną sumę. Niestety, sytuacja była trudniejsza: u jej Michała zdiagnozowano białaczkę zbyt późno, leczenie nie przynosiło efektów i operacja była stale przesuwana.

Nie płacz uspokajała Julia Kate. Jeszcze się doczekasz, pójdziesz z Michałem na lody i do zoo. W zeszłym roku byliśmy tam z moją mamą tak mu się podobały niedźwiedzie, pół godziny nie chciał wyjść z zagrody Nie wiedziałam jeszcze wtedy, co go czeka. W zoo pierwszy raz poleciała mu krew z nosa wystraszyłam się, nie mogłam zatamować Kilka razy tak się powtórzyło, dopiero później trafił do szpitala. Diagnoza trzecia faza Dlaczego nie zauważyłam wcześniej!

Kate, dasz radę, jeszcze odwiedzisz zoo razem z dziećmi teraz pocieszała Julię jej przyjaciółka.

Przecież wiedziałam, że jest coś nie tak! Michał chudł, blady, nie jadł, ciągle marudził! Czemu od razu nie zareagowałam! płakała Kate, nie mogąc się opanować. Julia nie wiedziała, jak ją pocieszyć na takie rozpacz nie ma słów…

Po kilku dniach stan Michała dramatycznie się pogorszył. Trafił na OIOM. Kate nie pozwolono być przy dziecku została na korytarzu, płacząc rozpaczliwie.

Kate, odpocznij choć chwilę, połóż się prosiła Julia.

Muszę być tutaj! Michał czuje, że tu jestem! To mu pomaga wierzę w to! odpowiadała z uporem Kate.

On to wie, jesteś w jego sercu, chodź choć na chwilę…

Mimo to Kate zostawała na posterunku. Pielęgniarka dała jej środek uspokajający już nie płakała, tylko patrzyła przed siebie poczerniałym, pustym wzrokiem. Czekała na cud.

Wieczorem zadzwonił Andrzej.

Julka, przelałem ci już sto tysięcy złotych. Więcej na razie nie mamy. Oglądała dziś mieszkanie młoda para, zbiłem cenę, powiedzieli, że się zastanowią.

Dobrze odparła cicho Julia, przytrzymując śpiącego Szymka na ramieniu.

W tym momencie rozległ się rozpaczliwy krzyk na korytarzu. Telefon wypadł Julii z rąk, Szymek przebudził się z płaczem. Julia pogłaskała go po główce, zamrugał i zaraz zasnął na nowo. Położyła synka w łóżeczku i wybiegła na korytarz. Wiedziała już, co się wydarzyło, choć nie chciała dopuścić tej myśli do świadomości. Kate siedziała załamana na kolanach pod drzwiami OIOM-u, rokosząc wokół siebie morze łez. Pielęgniarki próbowały ją podnieść, podać coś do picia, podać zastrzyk. Krzyczała rozpaczliwie. Takiej rozpaczy Julia jeszcze nigdy nie widziała. Wszystko było jasne.

Kate, musisz się trzymać płakała Julia, obejmując ją musisz żyć dla Michała!

Po co mi życie?! Mój syn odszedł! To moja wina! Jak ja mam z tym żyć?! szlochała Kate, zapadając w histerię.

Julia trzymała ją, aż pielęgniarka podała kolejny środek uspokajający. Odprowadziła ją do sali, już obojętną, zamgioną.

Teraz niech odpocznie powiedział cicho lekarz dyżurny. Płakać będzie jeszcze całe życie

Tej nocy Julia nie zmrużyła oka. Siedziała przy łóżeczku i patrzyła na swojego synka. Jakby chciała napatrzyć się na zapas

Następnego dnia przyszła do niej Kate. Nie płakała, ale wyglądała, jakby postarzała się o dziesięć lat przez jedną noc. W spojrzeniu nie było już nic żywego tylko pustka. Długo stały skulone w uścisku.

U was będzie dobrze szepnęła Kate wychodząc. Masz szansę skorzystaj z niej, proszę. Ja muszę zadbać o synka: pogrzeb, modlitwy, wszystko tak, jak trzeba… Postawię pomnik, a później otrząsnęła łzę Przeczytaj, proszę, kiedy już mnie nie będzie wręczyła zapieczętowaną kopertę.

Dobrze powiedziała Julia bezgłośnie.

Po wyjściu przyjaciółki Julia znów poczuła się rozpaczliwie samotna. Zaraz zabrali Szymka na kolejne leczenie.

Otworzyła kopertę:

Droga Julio! drżącym pismem zaczynał się list Z całego serca chcę, żeby Szymek żył. Niech żyje też za mojego Michała: dorasta, uczy się, cieszy małymi rzeczami, gra w piłkę, zjeżdża na nartach. Idźcie, proszę, do naszego zoo i pozdrówcie dużego czarnego niedźwiedzia! W kopercie są pieniądze na operację. Michałowi już się nie przydadzą, niech pomogą Szymkowi!

Julia płakała. Płakała ze szczęścia, bo w końcu było czym zapłacić za operację. Płakała ze smutku, bo pieniądze dostała za cenę czyjegoś życia…

Andrzej, nie sprzedawaj mieszkania! powiedziała do męża przez telefon następnego dnia. Musimy gdzieś z Szymkiem wrócić!

Ale… co z pieniędzmi? zdziwił się.

Pieniądze są. Wszystko będzie dobrze!

Położył słuchawkę i pierwszy raz od dawna się uśmiechnął, bo w jej głosie usłyszał coś, co pozwoliło mu znów wierzyć wszystko się ułoży. Julia też to czuła.

Operacja odbyła się dzień po urodzinach Szymka. Chłopiec skończył roczek. Julia, jak Kate, całe dnie spędzała pod salą intensywnej terapii, ale w ich przypadku leczenie przyniosło efekty. Po jakimś czasie pozwolono jej odwiedzać syna, a później przenieśli ich razem do jednej sali. Czekał ich jeszcze miesiąc izolacji i kilka miesięcy rekonwalescencji. Ale najgorsze już minęło. Najważniejsze operacja się udała. Wreszcie nadeszła poprawa.

Dziecko powoli wracało do życia: zaczęło bawić się zabawkami, jeść i znów się uśmiechać. Kiedy pierwszy raz powiedział coś na kształt mama Julia rozpłakała się. Stał się cud.

Niedźwiad! pokazywał Szymek paluszkiem na wielkie czarne zwierzę w klatce.

Nie niedźwiad, tylko niedźwiedź! śmiała się Julia, ściskając go za rączkę.

Przyjechali do miejskiego zoo, tego samego, w którym kiedyś mały Michał podziwiał niedźwiedzie.

Przekazuję ci pozdrowienia od Michałka szepnęła do niedźwiedzia Julia.

Szymek biegał, śmiał się, jadł lody i oglądał świat ze szczytu ramion Andrzeja. Jego życie znów było pełne dziecięcych radości i nowych odkryć. Szpital był już tylko wspomnieniem, a Julia tylko czasem, budząc się w nocy, podchodziła do łóżeczka Szymka, wsłuchując się w spokojny oddech syna. Strach powoli mijał. Przed nimi była cała przyszłość przyszłość za siebie, za Michała, który podarował im ten jeden, bezcenny dzień więcej.