Przecież to przecież mama!

Jaki nieopłacony rachunek? Chyba się Państwu coś pomyliło, nie mamy żadnych kredytów Tak, Kowalscy, zgadza się, nasz adres, ale Ile? Niemożliwe. Na kogo ten kredyt został w ogóle zaciągnięty? dopytywała zdezorientowana Justyna.

Na pana Tomasza Kowalskiego usłyszała w słuchawce.

Tak, to mój mąż, ale jak to możliwe? I po co? jeszcze bardziej się pogubiła.

Przykro mi, głos po drugiej stronie złagodniał, ale zasady są dla wszystkich takie same: terminy minęły, dziś przypomnienie, potem kolejne kroki.

Justynie urwał się film, jak weszła do pokoju i godzinami wgapiała się w monitor. Szok wywołał pustkę w głowie musiała najpierw sama zrozumieć, skąd ten dług.

Nigdy nie widziała u męża karty kredytowej; wygląda na to, że zaciągnął zobowiązanie nie dla rodziny. O co tu chodzi? O pracy mogła zapomnieć, myśli błądziły tylko wokół tej jednej rozmowy. Ledwie doczekała się, aż Tomasz wróci.

Dla kogo te pieniądze? Kto cię prosił, by brać kredyt?!

No i stało się, zadzwonili burknął z przekąsem mąż. Zorientował się, że niepotrzebnie się wygadał, więc rzucił na żonę zły wzrok: Czego tak patrzysz? Dla mamy, dla mamy były te pieniądze. Prosiła, jest sama

I po co jej taka suma? My przecież żyjemy za mniej, choć oboje pracujemy?!

Wyjazd na wakacje, jasne?

Gdzie? Do Egiptu czy na Malediwy?

Mama sama mnie wychowała, należy jej się. Po tobie się jednak tego nie spodziewałem…

Tomasz zacisnął usta, wszedł do sypialni i ostentacyjnie walnął się w fotel, odwracając do ściany. Robił tak zawsze, próbując wywołać uczucie winy u Justyny. Tym razem jednak jego teatrzyk nie przyniósł efektu.

Zwyczajnie nie zaczęła nawet rozmowy. Teściowa była w ich życiu obecna aż nadto. Halina Stanisława kochała wymagać. Zaczęła praktycznie od pierwszego spotkania, gdy tylko zobaczyła kolczyki dziewczyny zaraz zapytała, czy to prawdziwe kamienie, czy jakaś podróbka?

Gdy dowiedziała się, że Justyna nie nosi tandetnych ozdób, westchnęła:

I po co wydawać tyle pieniędzy? Lepiej byście do domu coś kupili…

To prezent odparła Justyna, zaskoczona jej reakcją.

Aaa, no to w porządku natychmiast się uspokoiła, wtedy jeszcze przyszła teściowa.

Po tygodniu Tomasz nieśmiało poprosił, by nie zakładała kolczyków, idąc do jego mamy. Podobno była zbyt zasmucona, bo sama takich nie miała syn nie mógł jej kupić identycznych.

Już wtedy coś Justynę tknęło, ale młoda, zakochana dziewczyna próbowała to odganiać. Potem był ślub. Halina błyszczała elegancka sukienka, piękny prezent. Dopiero później Justyna przypadkiem dowiedziała się, że wszystko zostało kupione przez Tomasza. Inaczej matka na weselu by się nie pojawiła.

Później nie było lepiej: raz żądała nowego telewizora, bo koleżanka ma, innym razem był jej niezbędny suszarka do włosów identyczna jak u siostry potem opłat za salon kosmetyczny, zabiegi, i wszystko musiało być na już. Gdy jej prośby odwlekały się choć odrobinę, natychmiast płakała i użalała się na zdrowie. Tomasz nie potrafił wytrzymać matczynych łez i biegł spełniać każde żądanie:

To przecież mama! Jak można odmówić!?

Tylko że miał już własną rodzinę. A tu ledwo starczało na najpilniejsze potrzeby. Justyna ciągle się zastanawiała, jak to możliwe, że oboje dobrze zarabiają, a pieniędzy ciągle brak? Tomasz zawsze odpowiadał tak samo:

Wiesz, Justynko, jeszcze prowadzić domowego budżetu nie umiesz. Od mamy mogłabyś się nauczyć…

Tyle że Justyna uczyć się od teściowej nie chciała. Od samego początku nie były sobą zachwycone. Zbyt dobrze znała ten typ mamusi, od którego trzymała się z daleka.

I przyszedł moment kulminacyjny: matka zażądała opłaty za zagraniczny urlop. Kwota, którą Tomasz dla niej pożyczył, powaliła Justynę z nóg. Za te pieniądze mogliby od razu spłacić trzy raty kredytu hipotecznego, kupić porządne meble oraz sprzęt do mieszkania i wystarczyłoby jeszcze na świętowanie w najlepszej restauracji w Warszawie.

A Tomasz nie zamierzał z niczego rezygnować: matce wszystko i zawsze. Nawet i z tym Justyna dałaby radę się pogodzić w końcu to matka, sama byłaby gotowa poświęcić wiele. Ale żeby nawet słowem nie wspomnieć? A gdyby coś się stało? Na kogo wtedy spadłby spłata kredytu? Oczywiście na nią! Halina byłaby znowu poza podejrzeniami.

Chyba nadszedł czas, by poważnie pogadać z mężem. Trzeba wyraźnie określić, kto jest dla niego ważniejszy. Albo chociaż żeby wytłumaczył matce, że nie można mieć wszystkiego od ręki. Na rozmowę się nie zanosiło: Tomasz zareagował furią, zarzucając Justynie egoizm i wyrachowanie:

Spłaciłem już te długi, zapłacę wszystko, a ty znowu swoje! Ile można?! Mama nie chce taniego sanatorium, należy jej się pierwszy sort wypoczynku. Należy się! Dała mi wszystko! Nie zapewnię jej wakacji?

A fakt, że jej zachcianki są ponad nasze możliwości, to nie problem? Może jej to wytłumaczysz?

Lepiej ja ci coś wytłumaczę: mama to świętość…

Już wiedziała: Tomasz niczego nie zamierza zmieniać. A że Halina była zazdrosna o syna i nie znosiła dzielić się jego uwagą, Justyna już dawno podejrzewała. Każdego dnia dzwoniła, prosiła, by Tomaszek przyjechał, bo tak tęskni Syn rzucał wszystko i pędził nawet na drugi koniec miasta: przecież mama prosiła!

Po kolejnej kłótni Kowalscy poszli do pracy nadal skłóceni. Koło południa Justyna poczuła się naprawdę źle.

Przerażeni koleżanki przymusiły ją do wizyty u lekarza. Tam dowiedziała się, że jest w ciąży. Pierwsza myśl: musi przekazać nowinę przyszłemu ojcu. Przecież to doskonała okazja, by przewartościować rodzinny budżet.

Radość okazała się jednak przedwczesna. Tomasz był załamany, nie spodziewał się tego. Błagał, by żona poczekała z dzieckiem, nalegał na zabieg. Zaraz potem zaczęła też wydzwaniać teściowa. Z tym, że ona nie błagała jak syn, tylko rozkazywała:

Nie życzę sobie być babcią! Co ty kombinujesz? Chcesz zatrzymać przy sobie syna dzieckiem? Szczerze wątpię! Tomasz i tak odejdzie, dasz mu powód!

Ale dokąd niby by odszedł? Skąd taki pomysł?

Znam syna, matka wie najlepiej. Już dawno się rozgląda za innym życiem, poza tobą. Lepiej zrób jak ci każe, bo i tak na alimenty nie licz.

Justynie pociemniało w oczach. Ocknęła się w szpitalu.

No, Justynko, nareszcie ocknęłaś się usłyszała znajomy głos. Obok stała pani Anna, sąsiadka teściowej, pracownica szpitala.

A, pani Anno, nie wiedziałam, że tu pani pracuje

I lepiej by było nie musieć się tego dowiadywać uśmiechnęła się krzywo. Myśleliśmy, że będziemy musieli walczyć o ciebie albo dziecko.

Co?!

Spokojnie, wszystko w porządku. Ale powiedz, co cię tak załatwiło?

Justyna opowiedziała całą historię. Pani Anna pokiwała głową, potem poradziła:

Daj sobie z nimi spokój. Tomasza nie zmienisz, a jego mamusia zawsze będzie dręczyć każdą wybrankę. Ona wierzy, że syn jest jej wszystko winien. Ojca wykończyła ciągle stawiała wymagania, aż zszedł z tego świata od stresu. A syn poszedł w jego ślady, nie postawi się matce.

Ale przecież się ożenił

Sama się dziwię. Gdybyś wiedziała, ile dziewczyn uciekło po pierwszej wizycie u Haliny! Decyduj sama. A co Tomasz mówi o dziecku?

Po odpowiedzi Justyny sąsiadka mruknęła pod nosem parę nieprzychylnych słów pod adresem maminsynka. Jakby przeklęła ciążący Justynie ciężar nagle poczuła się pewnie. Da sobie radę sama. Tomasz, nieświadomie, już podjął decyzję.

Pozew o rozwód złożyła zaraz po powrocie do pracy. Mąż nie protestował. Nie powiedziała mu też, że dziecko udało się uratować.

… Rok po odzyskaniu wolności Justyna z córeczką spacerowała po warszawskim skwerze przed blokiem.

O, kogo ja widzę usłyszała znajomy głos. Czemu nie dajesz mi widywać wnuczki?

Bo to nie pani wnuczka odparła spokojnie Justyna. Tamtego dziecka nie urodziłam, zgodnie z państwa życzeniem. To moja córeczka, tylko moja. I babci już ma.

Jak ty

Śmiem. Tak ważny status babci? Nie ma problemu, proszę znaleźć Tomaszowi odpowiednią partnerkę.

Z uśmiechem ruszyła przed siebie, nie słuchając wyzwisk za plecami. Wiedziała, że zatrzasnęła drzwi za mężem podporządkowanym matce i teściową, która dawno straciła miarę. I zrobiła to w pełni słusznie.