Przebudzenie sumienia

Pokuta nadeszła

Ewa była kobietą pełną pasji, obdarzona wyobraźnią i pomysłowością. Cokolwiek robiła, wychodziło jej to niezwykle ciekawie i pięknie. Była też niezwykle dobroduszna – cicha, skromna, ale przede wszystkim niezastąpiona. Pracowała w wiejskiej szkole, ucząc najmłodszych.

Dzieci, rodzice, a nawet inni nauczyciele ją uwielbiali. Jeśli ktoś z kadry zachorował, zawsze go zastępowała, nawet jeśli była to druga zmiana.

– Pani Ewo, nie umiem tego zadania – mówił jej uczeń, Kuba.

– A próbowałeś chociaż trochę pomyśleć? – pytała, wiedząc, że chłopiec nie chce się wysilić, tylko przepisać rozwiązanie od kolegów. Gdy mu się to nie udawało, biegł do niej.

Cierpliwie tłumaczyła, aż w końcu światło docierało do Kuby.

– O, okazuje się, że to proste!

Ewa wychowała się w domu dziecka, potem ukończyła studium pedagogiczne. Jako niemowlę została pozostawiona na progu sierocińca, a imię nadała jej pielęgniarka, której bardzo się ono podobało. Nazwisko wymyślono, biorąc pierwsze, które przyszło do głowy. Jak wszyscy w placówce, nauczyła się znosić cierpienie i upokorzenia w milczeniu. Komu miała się skarżyć?

Nigdy nie zaznała rodzicielskiej miłości, ale marzyła o własnej rodzinie. Wiedziała, że będzie kochać swoich bliskich całym sercem, odda im całą niewyrażoną czułość. Marzyła, że spotka mężczyznę, z którym stworzy szczęśliwe życie.

Ale los zadecydował inaczej – wyszła za mąż za Grzegorza, miejscowego kierowcę ciężarówki. Zwrócił uwagę na młodą nauczycielkę, a ona pragnęła choć odrobiny kobiecego szczęścia. Pewnego dnia zatrzymał ją i powiedział:

– Ewa, od dawna cię obserwuję. Jesteś porządną dziewczyną. Wyjdź za mnie. Nie umiem romansować, kwiaty dawać, jestem prosty. Starszy od ciebie, ale co z tego? Dom mam duży. Rodzice odeszli wcześnie, więc żyję sam. Chcę, żeby w domu była gospodyni.

Oczywiście Ewa, jak każda kobieta, marzyła o romantyzmie – by ukochany uklęknął, wręczył pierścionek i wyznał miłość. A tu – proste „wychodź za mnie”.

– Dobrze, Grzesiu, przyjmuję twoją propozycję – odpowiedziała. Wkrótce odbył się skromny ślub, i zamieszkała w jego domu.

Przed ślubem niektórzy odradzali jej ten krok:

– Ewa, pomyśl dobrze. Grzesiek nie jest człowiekiem dla ciebie. Jesteś wrażliwa, artystyczna dusza, a on zwykły chłop. Jesteście zupełnie różni.

Wieś pamiętała Grzegorza jako samotnika. Pracował ciężko, szefowie go chwalili, ale był zamk