Przebudzenie sumienia

Weronika była osobą pełną wyobraźni i twórczą duszą. Cokolwiek wzięła w swoje ręce, wychodziło z tego coś niezwykłego i pięknego. Miała też dobre serce – cicha, skromna, ale przede wszystkim niezastąpiona. Pracowała w wiejskiej szkole, ucząc najmłodszych klasy.

Dzieci, rodzice, a nawet inni nauczyciele ją uwielbiali. Gdy ktoś zachorował, zawsze była gotowa zastąpić koleżankę, nawet jeśli oznaczało to pracę na drugą zmianę.

— Pani Weroniko, nie umiem rozwiązać tego zadania — męczył się jej uczeń Jasiek.

— A próbowałeś choć trochę pomyśleć sam? — pytała, wiedząc, że chłopiec wolałby tylko przepisać odpowiedź od innych. Gdy nikt mu nie pomagał, zawsze biegł do niej.

Cierpliwie tłumaczyła, aż w końcu w głowie Jaśka coś się rozjaśniało.

— Oj, to wcale nie było trudne!

Weronika wychowała się w domu dziecka, później poszła do szkoły pedagogicznej. Jako niemowlę została porzucona na progu sierocińca, a imię nadała jej pielęgniarka – spodobało się jej, a drugie wymyślono, cokolwiek przyszło do głowy. Jak wszyscy w placówce nauczyła się znosić cierpienie w milczeniu. Komu miała się skarżyć?

Nie znała rodzicielskiej miłości, ale marzyła o własnej rodzinie. Wiedziała, że gdy już będzie miała dzieci i męża, odda im całą niewykorzystaną czułość. Marzyła, że spotka mężczyznę, z którym będą żyć tylko dla siebie.

Jednak los sprawił, że wyszła za mąż za Grzegorza, miejscowego kierowcę ciężarówki. Zwrócił uwagę na młodą nauczycielkę, a jej zależało na zbudowaniu własnego gniazda, choćby odrobiny kobiecego szczęścia. Pewnego dnia zatrzymał ją na drodze.

— Weronika, patrzę na ciebie od dawna. Porządna z ciebie dziewczyna. Wyjdź za mnie. Nie umiem romansować, kwiatów dawać, jestem prosty. Starszy od ciebie, ale co tam. Dom mam duży. Rodzice wcześnie odeszli, więc żyję sam. Chcę, żeby w domu była gospodyni — powiedział stanowczo.

Oczywiście Weronika, jak każda kobieta, marzyła o romantyzmie. Wyobrażała sobie, jak ukochany klęka na jedno kolano i wręcza jej pierścionek. A tu – proste: przyjdź i zostań.

— No dobrze, Grzesiu, przyjmuję twoją propozycję — odpowiedziała. Wkrótce odbyło się skromne wesele, i zamieszkała w jego domu.

Przed ślubem niektórzy odradzali jej ten krok.

— Weronika, zastanów się, Grześ to nie człowiek dla ciebie. Jesteś delikatna, artystyczna dusza, a on zwykły chłop. Jesteście zupełnie różni.

Mieszkańcy wsi pamiętali Grzegorza jako odludka. Pracował solidnie, szefowie go chwalili, ale zawsze żył w swoim świecie. Weronika mu się spodobała, bo była urodziwa – smukła, z długim warkoczem, który czasem układała w koronę na głowie. Miała zielonkawe oczy, była cicha i skromna. Taką właśnie żonę chciał.

Od pierwszych dni pokazała, że jest wzorową gospodynią. Wszystko w domu lśniło, gotowała smacznie, w obejściu zawsze porządek. Mąż jednak zauważył, że żona bywa dziwakiem – czasem recytuje wiersze na głos, śpiewa przy sprzątaniu, i wszystko ją cieszy. On tego nie rozumiał – nie miał takiego umysłu. Wieczorami oglądała seriale i jednocześnie coś dziergała, a potem rozdawała sąsiadom.

Zastanawiała się:

— Dlaczego nie możemy mieć dziecka? Żyjemy już tyle czasu… Najwyższa pora. Potrzebujemy dzieci, to przecież przyszłość, żeby było jak u ludzi.

Grzegorz też myślał o potomku. Widział, jak żona z dnia na dzień staje się coraz smutniejsza, rzadziej się uśmiecha.

— Widać Weronika martwi się, że nie może zajść w ciążę. Powiesiła już ikony w kącie, słyszę, jak modli się do Boga — myślał, gdy słyszał jej szept.

Sam nie wierzył w nic, ale nie przeszkadzał żonie.

— Niech wiesza, niech się modli. Mnie to nie szkodzi. Ona wierzy, ja nie, to jej sprawa. W każdym domu są ikony. Wiele kobiet chodzi do kościoła.

Jako żona Weronika go zadowalała. Cicha, pokorna, nigdy nie pozwalała sobie na żadne wybryki, mieszkańcy szanowali ją za to, że uczy ich dzieci. Pewnego dnia jednak mąż wrócił do domu i zobaczył na podwórku kozę, a później kury – bez jego zgody.

— No cóż — pomyślał — to i tak dla gospodarstwa. Wszyscy mają zwierzęta.

Ale gdy pewnego dnia wrócił z pracy i zobaczył małego szczeniaka, nie wytrzymał.

— Weronika, co to za kundel u nas? Tylko nam brakowało psów, jeszcze się rozmnożą.

— Grzesiu, on jest taki malutki, sam przyszedł pod bramę. Niech zostanie. Nie zbiedniejemy od jednej miski zupy. Wszyscy mają psy na podwórku, niech i nas strzeże.

Przekonała go. Szczeniak został – czarny, puszysty.

— Nazwijmy go Burek. Jak podrośnie, będzie mądry, już teraz jest sprytny.

Grzegorz nawet zbudował mu budę i z czasem się do niego przywiązał – głaskał, karmił, poprawiał łańcuch, gdy się plątał. Pewnego dnia zauważył, jak sąsiedzki Azor wpadł na ich podwórko. Wracając z pracy, zobaczył, jak ten ucieka.

— No, Burek, kolegę sobie znalazłeś. Będzie nasienie. A to nam niepotrzebne. Mówiłem Weronice…

Widzieli, że Burek spodziewa się potomstwa. Mąż milczał, tylko stawał się coraz bardziej ponury. Żona patrzyła na niego z niepokojem. Pewnego dnia spotkała sąsiadkę Bronkę.

— Weronika, wybacz, ale jak ty możesz żyć z tym potworem, z tym twoim Grzesiem?

— Co się stało, ciociu Broniu?

— Więc Grzegorz się z tobą nie konsultował? — Widząc jej zdziwienie, dodała: — Mówię ci, potwór. Szłam od sąsiedniej wsi, gdzie moja siostrzenica. Spotkałam twojego męża – ciągnął Burka na sznurku, a ten się opierał. Spytałam, gdzie go prowadzi, powiedział, że to nie moja sprawa. Zlękłam się, myślałam, że coś mu zrobi. Schowałam się za krzakami i widziałam, jak oddał psa jakiemuś mężczyźnie.

Weronika złapała się za serce i pobiegła do domu. Bronka krzyknęła za nią:

— Może dlatego nie macie dzieci, że Grześ jest taki okrutny?