Przebaczenie

**Dziennik osobisty**

Już trzecią godzinę Kasia z Dominikiem kłócili się w kuchni. Dominik skłaniał się ku rozwodowi, tym bardziej że miał ku temu powód. Choć pobrali się jedenaście lat temu, dzieci nie mieli. Ale nigdy nie byli tak blisko rozstania jak teraz. Dominik wiedział już, że nic się nie da naprawić.

Kasia bardzo chciała dziecko, ale się nie udawało. Za każdym razem powoli otwierała dłoń i z nadzieją graniczącą z rozpaczą patrzyła na malutkie okienko na białym teście. Choć lekarz powtarzał:

— Trzeba wierzyć do końca — ona przestała wierzyć.

Po siedmiu latach małżeństwa Kasia i Dominik zaczęli się często kłócić. Potrafili rozpętać awanturę nawet o błahostkę. Ale w końcu wylewali na siebie cały nagromadzony żal i ból, po czym zapadali w długie milczenie.

Rozwód dojrzał.

Ostatnio coraz częściej milczeli, prawie na siebie nie patrzyli, cicho stąpali po mieszkaniu. Właśnie wtedy Kasia postanowiła zdradzić męża.

— Mam już wszystkiego dość, Aniu — skarżyła się przyjaciółce. — Nie chce mi się na niego patrzeć, a on jakby w depresji. Milczy, wbity w laptop. Co to za życie?

— Kaś, na twoim miejscu cichaczem znalazłabym sobie innego, a może nawet zaszłabyś w ciążę, jakbyś zmieniła faceta — radziła Anna.

— Serio? Tak się da? — zdziwiła się Kasia.

— A kto wie, może i się da — odparła lekkomyślnie przyjaciółka. Ona nie miała się czym martwić — miała córkę, choć z mężem już się rozwiodła.

Kasia milczała, ale myśl w niej kiełkowała.

— No co? Z Dominikiem same kłótnie. Jakbym mu teraz powiedziała o rozwodzie, od razu by się zgodził.

— W skrócie, laska, dziś wieczorem idziemy do kawiarni. Spotykam się z Darkiem, on przyprowadzi kolegę, przedstawię was. Trzeba wnieść trochę koloru w twoje szare życie.

Tymi kolorami stał się związek z Arturem. Kasia myślała, że nie zdobędzie się na zdradę, choć była na męża zła. Okazało się jednak, że to łatwe. Wszystko się potoczyło, nawet nie zauważyła, jak życie stało się jaśniejsze i weselsze.

Zdradzała męża, wracała późno do domu, aż w końcu Dominik nie wytrzymał.

— Kasia, odchodzę. Rozstańmy się jak dorośli ludzie. Spokojnie i bez awantur. Nie mamy dzieci, mieszkanie jest twoje — powiedział twardo i stanowczo. Zrozumiała, że ta decyzja dojrzała w nim dawno.

Prawdę mówiąc, Dominik był dla niej wygodny też finansowo. Zarabiał bardzo dobrze. Artur, z którym się spotykała, coraz bardziej od niej zależał, ciągle obiecując, że zaraz będzie miał duże pieniądze. Umiał też pięknie opowiadać bajki, zwłaszcza gdy kobiety go słuchały — przystojny, młody facet. Był czarujący i kochliwy.

— Poczekaj, Dominik, porozmawiajmy — jakoś nie chciała rozwodu.

— Nie, Kasia. Zdrady nie wybaczę.

— Zdrady? Skąd w ogóle wziąłeś, że cię zdradzam? — była pewna, że mąż siedzi w swoich programach, w końcu programista, cały czas myślami w pracy.

Nie wiedziała, że powiedział mu o tym jego kolega Sławek, który widział ją nie raz w kawiarni z innym mężczyzną. Zachowywała się przy tym bardzo swobodnie. Trudno było nie zauważyć, gdy żona wracała czasem bardzo późno.

— Kasia, nie rób scen. Widzę, że i w tym jesteś mistrzynią. Wiem wszystko. Więc zostawiam cię, złożę pozew o rozwód. Żyj, jak chcesz. Nie będziesz się nudzić, Anka na pewno ci w tym pomoże — żona patrzyła na niego zdumiona. Skąd to wszystko wiedział?

— Koniec, wychodzę — wziął walizkę i torbę, spakowane jeszcze poprzedniego dnia, gdy długo jej nie było, i wyszedł z mieszkania, zostawiając klucze na szafce.

Wrzucił bagaż do bagażnika i ruszył z piskiem opon.

**Na wieś, w głuszę**

— No cóż, nie wyszło. Bywa. Przeżyję. I tak już mam dość — myślał Dominik, wpatrując się w drogę. — Pojadę na wieś, wyremontuję dom. Dlaczego go nie sprzedałem? Miałem nawet kupców. Chyba przeczuwałem, że sam będę go potrzebował. Za wcześnie odeszli… Doprowadzę dom do porządku, będę jeździł na ryby, zbierał grzyby, może nawet kurki sobie sprawię. A co mi tam, młody, nieżonaty, w najlepszym wieku — trzydzieści trzy lata. W sam raz wiek Chrystusa — uśmiechnął się. — No, zobaczymy. Dobrze, że przesiadłem się na zdalną pracę, nie muszę się martwić o zarobki.

Droga na wieś nie była krótka — około dwóch godzin jazdy samochodem. Przerwał rozmyślania o nowym życiu i nagle poczuł głód. Zjechał z trasy na polną drogę prowadzącą do jakiejś wioski, potem zatrzymał się przed małym sklepikiem.

Wysiadł z auta, rozejrzał się i zauważył dwie koty wpatrujące się w niego spod sklepu.

— Aha, głodne, co?

W sklepie szukał czegoś do jedzenia. Zauważył pachnące, apetyczne pierogi. Nie mógł się oprzeć.

— Poproszę trzy pierogi, parę parówek i sok — zapłacił, odgryzł kawałek i wyszedł.

Wcześniej pokroił parówki i położył na stopniu. Koty od razu podbiegły. Jadł pierogi, aż mu się uszy trzęsły, a gdy się odwrócił, zobaczył małego kociaka. Siedział z boku, nie podchodził do innych kotów.

— Boi się, czy co? — pomyślał Dominik. — Strasznie malutki.

Szaro-pręgowany kotek z zielonymi oczami siedział w miejscu, opuszczając główkę. Był wygłodzony i chudy, ale przez puszyste futerko nie wyglądał tak źle. Pewnie pobiegłby za każdym, ale nie mógł się ruszyć.

Dominik podszedł bliżej i aż się zdziwił.

— O rany! Przecież to żywy Puszku! — wykrzyknął. — Identyczny jak kot mojej babci. Ta sama mordka i zielone oczy.

U babci Dominika żył kot Puszek — mądry i rozumiejący wszystko. Babcia ciągle z nim rozmawiała, a on słuchał uważnie. Uwielbiał ją, spał u jej stóp, chodził krok w krok i patrzył w oczy. Gdy babcia odeszła, Puszek odprowadził ją na cmentarz i został przy grobie. Potem już go nikt nie widział — może nie zniósł śmierci pani i od