Przebacz, jeśli potrafisz, przyjaciółko

Wciśnięta w zatłoczony autobus, Zofia od razu zajęła wolne miejsce, zanim ktoś inny zdążył. Dzień zaczął się dla niej fatalnie – zepsuła się suszarka, mąż narzekał na przypaloną jajecznicę. Bez śniadania wybiegła z domu, spiesząc się do pracy.

Zwykle jeździli razem z mężem, akurat po drodze, ale od trzech dni samochód był w warsztacie. Droga daleka, więc odwróciła się do okna, wpatrując w migające za szybą kamienice i ludzi.

Coś ją niepokoiło, choć nie potrafiła określić, co. Nagle poczuła czyjeś przenikliwe spojrzenie. Odwróciła głowę i spotkała znajome szare oczy. Patrzył na nią Romek, jej pierwsza, nieszczęśliwa miłość. Uśmiechał się.

— Cześć — powiedział, siedząc niemal naprzeciwko, po drugiej stronie przejścia. — Od razu cię poznałem. Prawie się nie zmieniłaś.

— Cześć. Tego się nie spodziewałam — odparła.

— Jak tam? — zapytał.

— Normalnie — odpowiedziała. — A ty?

Miała nadzieję usłyszeć, że u niego źle, że żona go zostawiła, cokolwiek. Ale usłyszała:

— U mnie dobrze. Żona pracuje, syn skończył studia i wyjechał nad morze. — Chciał coś dodać, lecz spojrzał przez okno i zerwał się.

— Przykro mi, mój przystanek — wysiadł, pomachał przez okno i zniknął w tłumie.

Zofia siedziała wstrząśnięta, przewracając w myślach jego słowa. To nieprawda, że prawie się nie zmieniła. Kiedyś była szczupłą dziewczyną, teraz czterdziestoletnią kobietą z dodatkowymi kilogramami. Ale i tak miło jej było usłyszeć komplement.

Serce waliło. Ile razy marzyła o tym spotkaniu! Oczywiście, w wyobraźni była bogata i spełniona, a on – nieszczęśliwy i żałosny. Teraz też nie był już chudym chłopcem, lecz statecznym mężczyzną z łysiną, ale wzrok miał ten sam. I wcale nie wyglądał na biedaka.

— Akurat dziś musiałam go spotkać — myślała. — I tak dzień zaczął się fatalnie…

Jechała dalej, roztrząsając tę krótką rozmowę.

— Po co mi to było? Tylko duszę zamącił. Po co ta próba?

Przypomniały się nie w porę ich romantyczne randki, polne kwiaty, które jej darował, pocałunki i przysięgi. Ale autobus dojechał do jej przystanku. Wysiadła i ruszyła szybko do pracy.

Dzień w biurze ciągnął się w nieskończoność. Nie mogła się skupić.

— Tyle lat minęłoI dopiero teraz, patrząc wstecz, zrozumiała, że to, co wydawało się końcem, było początkiem czegoś lepszego.