Prawdziwy w głębi serca

— Krystyno, jak można tak wychowywać dziewczynkę? — ciągle powtarzała swojemu siostrze Marzenie — przecież to dziewczynka, a nie chłopak.

Krystyna i Marzena były rodzonymi siostrami, obie dawno wyszły za mąż i urodziły dzieci. Krystyna miała córkę Zosię i syna, a Marzena tylko jedną córeczkę — Marysię.

Siostry często się spotykały, głównie Marzena z córką przyjeżdżała w odwiedziny do Krystyny, ponieważ ta mieszkała w domu z ogrodem, w spokojnej dzielnicy. Pięknie utrzymane podwórko z altanką, gdzie można było usiąść, a dzieciom pobiegać. Marzena z rodziną mieszkała w bloku.

Oczywiście Marzena była przekonana, że jej Marysia jest mądrzejsza, ładniejsza i bardziej utalentowana niż Zosia. Dziewczynki dzieliła tylko rok różnicy, Zosia była starsza.

— Krystyno, znowu twoja Zosia wdrapała się na drzewo, no jak można — próbowała wpłynąć na siostrę w kwestii wychowania córki.

— A co w tym złego? — dziwiła się Krystyna — to dziecko, musi się rozwijać.

— Ale nie po drzewach łazić! To zajęcie dla chłopców, nie dla dziewczynek — przekonywała Marzena, lecz siostra tylko się uśmiechała.

Dziewczynki się przyjaźniły. Może Marysi też chciało się bawić swobodnie, a nawet wejść na drzewo, ale matka pilnowała jej surowo. Nic takiego nie było dozwolone.

Zosia nigdy nie zazdrościła kuzynce, choć jej ciotka Marzena uważała, że powinna. W dzieciństwie i szkole Zosi to nie obchodziło.

Żyła własnym życiem, była żywiołowa i wszędzie jej pełno. Uwielbiała porządkować w garażu u ojca, przeglądać klucze, śrubki i nakrętki.

— Córuś, nie zagracaj mi tu — mówił ojciec — potem nic nie znajdę. Lepiej podaj mi klucz na siedemnaście.

A ona od razu podawała właściwy. Rozumiała te sprawy, ojciec chwalił ją, a ona była wtedy dumna.

Marysia była zupełnym przeciwieństwem Zosi. Ubierano ją jak lalkę — zawsze w piękne sukienki, białe getry z frędzelkami, ogromne kokardy. Zosi nie podobały się te stroje, zwłaszcza te z falbankami i koronkami.

Ciągle słychać było krzyki matki:

— Marysiu, nie wchodź do piaskownicy, pobrudzisz getry! Odejdź od drzwi — wieje! Nie dotykaj cudzych zabawek, są brudne! Po co bierzesz to jabłko? Pełno na nim zarazków!

Zosia dziwiła się i nie lubiła ciotki Marzeny właśnie za to. Za dużo zakazów, z Marysią nawet nie było jak się bawić na podwórku. A za bramę ciotka w ogóle jej nie wypuszczała.

— Gdzie lecisz, Marysiu? Tam brudne psy i koty, chłopcy mogą ci dokuczyć. Niech Zosia idzie, a ty zostań z nami.

Zosi było szczerze żal kuzynki.

— Ciociu, niech Marysia idzie ze mną, nikt jej nie skrzywdzi — próbowała się za nią wstawić.

Lecz Marzena surowo spojrzała na Zosię.

— Nie, Marysia nigdzie nie wyjdzie…

W szkole Zosia trenowała lekkoatletykę, grała w siatkówkę, a potem zainteresowała się nawet judo. Ciotce Marzenie włosy stawały dęba, gdy słyszała, czym zajmuje się siostrzenica.

— Czy dziewczynki powinny być tak wychowywane? — pytała raz po raz Krystynę.

— Niech robi, co chce, i sama toruje sobie drogę w życiu — odpowiadała siostra, broniąc córki.

Tymczasem Marysia chodziła do szkoły muzycznej, grała na fortepianie, a matka zapisała ją na tańce towarzyskie. Próbowała też zrobić z córki artystkę — posłała ją na zajęcia plastyczne, ale Marysi to nie interesowało. Nie umiała rysować i nie chciała. Więc rzuciła.

Na pierwszym roku studiów Zosia poznała Darka na treningu judo. On też tam chodził. Nie był przystojniakiem, ale sympatyczny.

— Cześć — zagadnął pierwszy. — Obserwuję cię, świetnie ci idzie. Ja jestem Darek, a ty Zosia — już się o tobie rozpytałem — śmiał się szczerze.

Jego uśmiech i błysk w oczach rozbroiły Zosię. Przy nim czuła się swobodnie, jakby znali się od zawsze.

— A ciebie chyba nie widziałam na uczelni?

— Ja nie studiuję u ciebie. Pracuję jako mechanik, zaocznie uczę się w politechnice.

Od tej pory zaczęli się spotykać. Oboje ciągnęli do siebie, razem chodzili na treningi, spacery, do kina. Wspólne zainteresowania zbliżały ich jeszcze bardziej.

— Mamo, tato, jutro przyjdę z Darkiem. Poznał mnie już ze swoją mamą. Teraz was pozna — oznajmiła rodzicom.

— No dobrze, niech przyjdzie — zgodzili się.

Darek szybko znalazł wspólny język z rodzicami, zwłaszcza z ojcem. Od razu zagadali o garażu, technice i samochodach. Ojcu bardzo się spodobało, że Darek jest mechanikiem i studiuje na politechnice. Znaleźli wspólną falę.

Minął czas. Zosia i Darek byli razem, a pod koniec drugiego roku córka oznajmiła rodzicom:

— Mamo, tato, wynajmujemy z Darkiem mieszkanie i chcemy razem zamieszkać.

Krystyna była przeciw:

— Córeczko, jeszcze za wcześnie, powinnaś myśleć o nauce…

Ale ojciec niespodziewanie ją poparł. Darek mu się podobał. Gdy przychodzili, godzinami grzebali w garażu przy starym „Maluchu”, a do tego obaj kibicowali tej samej drużynie piłkarskiej.

Gdy Marzena się o tym dowiedziała, jej oburzenie nie miało granic.

— Boże drogi, Krystyno, jak mogliście pozwolić Zosi żyć z chłopakiem na próbę? To niewyobrażalne!

— A co w tym złego? — jak zwykle spokojnie odpowiedziała Krystyna.

Lecz rok później okazało się, że Marysia postąpiła tak samo. Zamieszkała z Kamilem. Był starszy, kończył drugie studia. Przystojny, inteligentny. Marzena już przechwalała się przyszłym zięciem i wcale nie miała pretensji, że żyli bez ślubu.

— Moja Marysia ma takiego chłopaka! Przystojny, mądry, uprzejmy, wszechstronny, inteligentny, zawsze robi komplementy. Bogaty, z dobrej rodziny.

Wkrótce Marysia obchodziła urodziny i Zosia z Darkiem zostali zaproszeni. Zosi nie bardzo chciało się iść, słuchać peanów na cześć przyszłego zię