Prawdziwy skarb

– Krystyna, jak można tak wychowywać dziewczynkę? – ciągle pytała swoją siostrę Małgorzata. – Przecież to dziewczynka, a nie chłopiec.

Anastazja i Małgorzata były rodzeństwem, obie dawno wyszły za mąż i urodziły dzieci. Anastazja miała córkę Zosię i syna, a Małgorzata tylko jedną córeczkę – Kingę.

Siostry często się spotykały, choć to zazwyczaj Małgorzata z córką przyjeżdżała do Anastazji, bo ta mieszkała w domu z ogrodem. Było tam pięknie – zadbany trawnik, altanka, gdzie można posiedzieć, a dzieci mogły się bawić do woli. Małgorzata mieszkała w bloku.

Oczywiście Małgorzata była przekonana, że jej Kinga jest mądrzejsza, ładniejsza i bardziej utalentowana niż Zosia. Dziewczynki dzieliła tylko rok różnicy – Zosia była starsza.

– Anastazja, twoja Zosia znowu włazi na drzewo! Co to ma znaczyć? – próbowała wpłynąć na siostrę w kwestii wychowania.

– A co w tym złego? – dziwiła się Anastazja. – To dziecko, musi się rozwijać.

– Ale nie przez wspinanie się po drzewach! To zajęcie dla chłopaków, nie dla dziewczynek! – przekonywała Małgorzata, lecz ta tylko się uśmiechała.

Dziewczynki się przyjaźniły, choć Kinga pewnie też chciała bawić się tak swobodnie jak Zosia, a może nawet wejść na drzewo. Ale matka pilnowała jej surowo. Nic takiego nie było dozwolone.

Zosia nigdy nie zazdrościła kuzynce, choć Małgorzata uważała, że to Kinga powinna być obiektem zazdrości. W dzieciństwie i szkole Zosię to w ogóle nie obchodziło. Żyła własnym życiem – była szybka, sprytna i wszędzie dawała sobie radę.

Uwielbiała porządkować w garażu u ojca.

Zosia była prawdziwą „zawadiaką w spódnicy” – nie ustępowała chłopakom, właziła za nimi na drzewa, biła się z nimi, broniąc siebie i młodszego brata, a czasem nawet przeskakiwała przez płot, by zrywać jabłka w cudzym sadzie. Lalki prawie jej nie interesowały – nie zajmowały jej fryzury, kokardy ani sukienki. Najbardziej lubiła majsterkować z tatą w garażu, przeglądać klucze, śrubki i nakrętki. A przede wszystkim – układać wszystko na swoich miejscach.

– Córciu, nie trzeba mi tu twojego porządku – śmiał się ojciec. – Potem nie znajdę tego, czego szukam. Lepiej podaj mi klucz na szesnaście.

A ona od razu podawała mu właściwy. Znała się na rzeczy, ojciec ją chwalił, a ona była z siebie dumna.

Kinga była zupełnym przeciwieństwem Zosi. Ubierano ją jak lalkę – zawsze w eleganckie sukienki, białe getry z frędzlami, ogromne kokardy. Zosi nie podobały się te stroje, bo pełno w nich było falbanek i koronek.

Ciągle słychać było krzyki jej matki:

– Kinguś, nie baw się w piasku, pobrudzisz getry! Odejdź od drzwi, tam wieje! Nie dotykaj cudzych zabawek, są brudne! Po co bierzesz to jabłko, pełno na nim zarazków! – „Nie wolno”, „nie rusz”, „zostaw”.

Zosia zawsze się dziwiła i właśnie za to nie lubiła cioci Małgorzaty. Za dużo w niej zakazów. Z Kingą nawet nie było fajnie bawić się na podwórku. A poza bramę matka w ogóle jej nie wypuszczała.

– Gdzie ty, Kinguś? Tam są brudne psy i koty, chłopaki mogą cię zaczepić! Niech Zosia idzie, a ty zostań z nami. – Zosia naprawdę żałowała siostry.

– Ciociu Małgosiu, niech Kinga pójdzie ze mną, nikt jej nie skrzywdzi – próbowała się za nią wstawić.

Ale ciocia Małgorzata tylko surowo spojrzała na Zosię.

– Nie, Kinga nigdzie nie wyjdzie…

W szkole Zosia trenowała lekkoatletykę, grała w siatkówkę w drużynie, a potem zainteresowała się nawet sztukami walki. Gdy ciocia Małgorzata o tym słyszała, włosy stawały jej dęba.

– Czy dziewczynki powinny być tak wychowywane? – ciągle pytała siostrę.

– Niech robi, co chce, i przebija sobie drogę w życiu – odpowiadała Anastazja, broniąc córki.

Tymczasem córka Małgorzaty chodziła do szkoły muzycznej, uczyła się gry na pianinie, a matka zapisała ją na tańce towarzyskie. Próbowała też zrobić z niej malarkę, posłała ją na zajęcia plastyczne, ale Kingę to w ogóle nie interesowało. Nie umiała rysować i nie miała na to ochoty. Więc szybko zrezygnowała. Nie wyszło.

Na pierwszym roku studiów Zosia poznała Krzysztofa na treningu sztuk walki. On też tam ćwiczył. Nie był przystojniakiem, ale sympatycznym chłopakiem.

– Cześć – pierwszy podszedł do niej Krzysztof. – Obserwuję cię, świetnie ci idzie. Ja jestem Krzysztof, a ty Zosia. Już się o tobie trochę dowiedziałem – śmiał się szczerze i lekko.

Jego uśmiech i wesołe iskry w oczach zdobyły Zosię. Ona też się uśmiechała. Było jej z nim łatwo, jakby znali się od zawsze.

– Cześć, ale chyba nie widziałam cię na uczelni.

– Ja nie studiuję tam, gdzie ty. Pracuję jako mechanik samochodowy, a zaocznie uczę się w szkole automotive – odpowiedział.

Od tamtej pory zaczęli się spotykać. Oboje ciągnęli do siebie – razem chodzili na treningi, spacerowali po parku, oglądali filmy. Wspólne zainteresowania bardzo ich zbliżyły.

– Mamo, tato, jutro przyprowadzę Krzysztofa. On już przedstawił mnie swojej mamie. Teraz ja was z nim poznaję – oznajmiła rodzicom.

– No dobrze, przyjdźcie – zgodzili się.

Krzysztof szybko znalazł wspólny język z rodzicami, zwłaszcza z ojcem. Od razu zaczęli rozmawiać o garażu, technice i samochodach. Ojcu bardzo się podobało, że Krzysztof jest mechanikiem i studiuje automotive. Znaleźli wspólną falę.

Czas mijał. Zosia i Krzysztof byli razem, a pod koniec drugiego roku córka oznajmiła rodzicom:

– Mamo, tato, zdecydowaliśmy z Krzysztofem, że wynajmiemy mieszkanie i będziemy razem mieszkać.

Anastazja była przeciwna:

– Córciu, jeszcze za wcześnie. Powinnaś myśleć o nauce, a ty… – mamrotała.

Ale ojciec niespodziewanie ją poparł. To on odegrał tu ważną rolę – Krzyszto