Pragnienie życia w harmonijnym świecie

— Dzień dobry — mruknęła Danuta, wchodząc do biura i siadając przy swoim stanowisku, po czym włączyła komputer.

— Dzień dobry — odpowiedziały Władysława i Julita, wymieniając się zdziwionymi spojazeniami.

Zazwyczaj rozmowna i pogodna Danuta dziś milczała, siedziała pochmurna jak niebo za oknem, zasnute niskimi szarymi chmurami, z których sączył się drobny deszcz. W pokoju panowała cisza, ale Władysława, która nie znosiła długiego milczenia, wkrótce zaproponowała:

— Dziewczyny, zróbmy sobie kawę, zaraz przygotuję. — Wstała i przeszła za parawan, gdzie stał mały stolik z ekspresem do kawy, filiżankami oraz wazonikiem z cukierkami.

— Chętnie — poparła Julita, Danuta wciąż milczała.

W biurze pracowały we trzy: Danuta, zamężna, miała syna i trzydzieści lat; Władysława też była mężatką, miała dwoje dzieci i trzydzieści sześć lat; Julita jeszcze nie wyszła za mąż, ale mieszkała z narzeczonym i miała dwadzieścia siedem lat.

Najbardziej energiczna była Władysława — może dlatego, że najstarsza, a może taka już z natury — ale to ona zawsze inicjowała rozmowy, a reszta się zgadzała.

Wróciła z tacy, na której stały trzy filiżanki kawy. Podeszła do Danuty, ta w milczeniu wzięła swoją, skinęła głową w podzięce, a Julita powiedziała:

— Dzięki, Władziu, ty u nas zawsze gospodynią…

Obie się roześmiały, a Danuta tylko lekko się uśmiechnęła. W końcu Władysława nie wytrzymała.

— Danusiu, co się stało? Przestań milczeć, bo już czuję się nieswojo, myślę, że może jesteś na nas obrażona.

— Daj spokój, Władziu, za co? W domu mam problemy — odparła.

— Z Mirosławem się pokłóciłaś? — zdziwiła się Julita, bo wiedziały, że Danuta i jej mąż żyli w zgodzie i rzadko się sprzeczali.

— Raczej nie w domu, tylko z rodziną.

— Aaa, znowu ta Marysia cię denerwuje? Mówiłyśmy już, nie przejmuj się nią — radziły koleżanki.

— Jak mam nie przejmować się, skoro mieszkamy w jednym podwórku. Nie wyniosę się przecież z dobrego domu przez nią. Mirosław nie zwraca na nią uwagi, jego brat Wiesiek też jest spokojny, ale Marysia… Już nie mogę tego znosić. Wczoraj się jej odezwałam i teraz nie wiem, jak będziemy żyć obok siebie.

Gdy Danuta wyszła za Mirosława, jego ojciec dobudował dom obok swojego. Po ślubie młodzi się tam wprowadzili, bo w starym domu mieszkał starszy brat Wiesiek z żoną Marysią i małym synkiem. Oba domy były solidne, wygodne. Ojciec pracował jako brygadzista w budownictwie i postawił je tanim kosztem.

Ale tydzień po ślubie młodszego syna stało się nieszczęście — rodzice Mirosława i Wieśka zginęli w wypadku. Od tamtej pory bracia żyli obok siebie, w jednym podwórku.

Z początku wszystko było dobrze. Prawie równocześnie Danuta i Marysia urodziły dzieci — Danuta syna, Marysia córkę. Życie toczyło się równolegle.

— Mirku, jak fajnie, że mieszkamy obok twojego brata — cieszyła się Danuta.

— Normalnie — odpowiadał bardziej powściągliwy mąż.

Gdy dzieci podrosły, obie wróciły do pracy, maluchy chodziły do przedszkola. Ale z czasem Danuta zrozumiała, że ona i Marysia są zupełnie różne.

— Ja jestem spokojna — mówiła Danuta. — Nie lubię hałaśliwych zabaw, imprez. Dla mnie najważniejsza jest rodzina. Kocham ciszę i spokój, MirDanuta w końcu odetchnęła z ulgą, gdy Marysia z rodziną wyprowadziła się do innego miasta, a podwórko znów stało się spokojnym azylem dla jej rodziny.