Pragnie poznać prawnuczkę, lecz nie potrafię wybaczyć zdrady.

Nazywam się Weronika i mam historię, z którą nie potrafię sobie poradzić od wielu lat. Może, jeśli się nią podzielę, poczuję ulgę.

Moja rodzina nigdy nie była wzorem idealnych relacji. Mieszkaliśmy w Poznaniu i od najmłodszych lat widziałam, jak między dorosłymi ciągną się urazy, plotki, alkoholizm i upokorzenia. Mama miała siostrę — Martę. Jej syn, mój kuzyn Kacper, ożenił się z dziewczyną, której nie można było nazwać wierną, mówiąc delikatnie. Zdrady były częste, kłótnie głośne, a rozwód krótki, bo wciąż wracali do siebie, jakby byli od siebie uzależnieni. Mieli dwoje dzieci, ale miłości w ich domu nie przybyło. Ciotka Marta zaś zmagała się z ciężkim alkoholizmem i od lat nie potrafiła utrzymać pracy. Ciągłe ciągi, zwolnienia — cała rodzina dawno machnęła na nią ręką.

Pewnego dnia żona Kacpra miała poważne problemy z nerkami. Kiedy z mamą odwiedziłyśmy babcię — Jadwigę Stanisławową, opowiedziała nam o chorobie tej kobiety. Mama ostro zareagowała: „Trzeba myśleć głową, a nie tym, co jest poniżej pasa”. Obie tylko wzruszyłyśmy ramionami i pewnie szybko byśmy o tym zapomniały. Ale babcia, kobieta bezpośrednia, przekazała dosłownie każde słowo chorej. I zaczęło się…

Skandal rozniósł się po całej okolicy. Ciotka, pijana w siny dym, rzuciła się na mamę, broniąc swojej synowej, jakby była jej rodzoną córką. Nie wdawałyśmy się w kłótnię, po prostu wyszłyśmy. Ale najboleśniejsze było to, co stało się potem — babcia stanęła po stronie Marty i jej rodziny. Przestała nas zapraszać, przestała dzwonić. Dla niej przestaliśmy istnieć. Mama jeszcze próbowała jakoś utrzymywać kontakt, ale ja — nie. Wtedy podjęłam decyzję: nie chcę mieć nic wspólnego ani z tą pijaną rodziną, ani z ludźmi, którzy potrafią tak łatwo wymazać cię z życia.

Minęło osiem lat. Babcia niedługo skończy osiemdziesiątkę. Ostatnio zadzwoniła do mamy i z płaczem prosiła o przebaczenie. Mama, oczywiście, wybaczyła — to przecież jej matka. Zawsze miała miękkie serce. Ale ja… ja nie potrafię.

Mam teraz małą córeczkę. Moje szczęście, moje słoneczko. Mama powiedziała o niej babci, a ta, drżącym głosem, zaczęła błagać choć o zdjęcie. Mówiła, że marzy, by zobaczyć swoją prawnuczkę, że każdej nocy modli się, by Bóg dał jej choć jedną szansę spojrzeć na maleństwo. Ale ja stanowczo odmówiłam.

Nie dlatego, że chcę się mścić. Tylko dlatego, że w moim sercu wciąż jest żal. Bo wciąż boli mnie wspomnienie, jak nas przdradzono, jak moja mama płakała, nie rozumiejąc, dlaczego zasłużyła na takie traktowanie.