Pragnął rodziny

Dzisiaj znów myślałem o tym, jak życie potrafi być przewrotne. Nie tylko kobietom nie wychodzi w miłości – mężczyźni też cierpią. Jestem jednym z nich. Miałem już trzydzieści osiem lat, a wciąż nie znalazłem szczęścia, choć dwukrotnie próbowałem ułożyć sobie życie. Raz na papierze, drugi raz bez ślubu. I co? Znów to samo. Dlaczego mi to się przytrafia? Może źle szukam, może nie tam, gdzie trzeba.

Jestem z natury pomocny. Zawsze staram się wesprzeć innych, ochronić ich przed złem. Nawet znajomi mi mówią: „Wojtek, powinieneś zostać dobrym wróżem. Nie starczy ci dobroci dla wszystkich”. Ale taki już jestem. Mieszkam z rodzicami na wsi, mamy duży dom i gospodarstwo. Ręce mi wyrastają tam, gdzie trzeba – spawam, prowadzę samochód, składam meble, naprawiam pralki, znam się na elektryce. Dlatego w okolicy wszyscy mnie potrzebują. Poza tym pracuję na zmiany, zarabiam nieźle. Ale kiedy wracam do domu odpocząć, sąsiedzi od razu się zjawiają. U jednego coś się zepsuło, u drugiego coś innego.

„Mój drogi, dlaczego jesteś taki bezgranicznie uczynny?” – złości się moja matka. – „Przyjeżdżasz zmęczony po pracy, a tu znowu harujesz.”

„Mamo, ludziom też trzeba pomóc.”

„Ludzie, synku, są przebiegli. Robisz wszystko za darmo, nie bierzesz od nich pieniędzy. A oni to wykorzystują.”

„E, mamo, nie ubędzie mi.” – zawsze tak odpowiadałem.

Gdy miałem dwadzieścia dwa lata, ożeniłem się z Kasią. Była dwa lata młodsza, ładna i pełna energii. Mojej matce się nie podobała.

„Żonę trzeba brać spokojną i stateczną, a nie taką… jak Kasia. Ona w swoim wieku już dużo widziała, a ty po miesiącu biegniesz do urzędu. Po co się tak spieszyłeś?” – gderała.

„Mamo, dla ciebie zawsze coś nie tak. Czym ci Kasia zawiniła? Że energiczna? Właśnie taką potrzebuję, bo ja sam jestem inny.”

„Dobrze, już milczę” – westchnęła. – „Ale potem mi nie mów, że cię nie ostrzegałam. Mogłeś zwrócić uwagę na naszą sąsiadkę, Ewę. Skromna, gospodarna, wieczorami w domu. Nikt o niej złego słowa nie powie.”

Mieszkaliśmy u rodziców, ale mieliśmy osobne wejście, więc teściowa nie zawsze widywała synową. Gospodarstwem zajmowaliśmy się z ojcem, matka doiła tylko krowę.

Gdy wyjeżdżałem do pracy, Kasia zaczynała żyć na całego. Wychodziła nocą, gdy światła u rodziców gasły. Omijała bramę, by jej nie widziano, i szła przez ogród. Czasem wracałam z tańców w towarzystwie miejscowych chłopaków, a nawet gości z sąsiedniej wsi.

Pewnej nocy mojej matce zrobiło się słabo. Ojciec poszedł po Kasię – mnie nie było. Drzwi stały otworem, a jej w domu nie było.

„Gdzie ta dziewczyna znów się włóczy?” – pomyślał i poszedł po sąsiadkę.

Zofia, matka Ewy, przyniosła leki. Rano ojciec zbeształ Kasię.

„Gdzie ty się nocami wałęsasz?”

„Spędziłam noc u koleżanki” – skłamała, nie wiedząc, że ojciec był u nas o pierwszej.

„Nie kłam! Matce było źle, a ciebie nie było!”

W końcu przyznała, że była u koleżanki. Ojciec dał się przekonać.

Mnie nic nie powiedzieli. Ale kiedyś wróciłem wcześniej z pracy. Na stacji spotkałem sąsiada, Marka. Szliśmy razem trzy kilometry przez las.

Zapukałem w okno – tak zawsze robiłem. Kasia długo nie otwierała. Nagle usłyszałem szmer i zobaczyłem, jak jakiś mężczyzna wyskakuje przez kuchnię.

„Kto to był?” – spytałem ostro.

„Nikt. Co cię to obchodzi?”

„Więc tak to wygląda? Męża nie ma, a żona się zabawia.”

Następnego dnia Kasia wyprowadziła się do matki. Po jakimś czasie się rozstaliśmy.

„No i co, synku? Rozumiesz teraz, dlaczego cię ostrzegałam?” – powiedziała matka.

„E, mamo, przeszło.”

Po czasie Kasia wróciła z wiadomością:

„Mam usunąć dziecko czy urodzić? Twoje.”

„Jeśli moje, to rodź. Będę pomagał.”

Od dziewięciu lat płacę alimenty, kupuję synowi ubrania. Gdy coś jest potrzebne, Kasia od razu przychodzi.

„Janek rozdarł kurtkę, potrzebna nowa.”

Zawsze daję pieniądze. Matka wciąż narzeka:

„Głupi jesteś. Skąd wiesz, że to twój syn? Ludzie mówią, że wcale nie jest do ciebie podobny.”

„Niech mówią. Kasia twierdzi, że mój. Więc nie zostawię go.”

Po rozstaniu z Kasią poznałem Agnieszkę. Miała córkę z poprzedniego związku. Pomagałem jej, ale nie wzięliśmy ślubu. Mieszkała u mnie, dogadywała się z rodzicami. Matka ją chwaliła:

„Agnieszka to złoto. Pomaga w gospodarstwie, nawet krowę wydoi.”

Żyliśmy razem prawie dziesięć lat. Pewnego dnia Agnieszka oznajmiła:

„Muszę pojechać do matki. Zachorowała.”

„Pojadę z tobą” – zaproponowałem.

„Nie, jeszcze nie. Jak będzie trzeba, powiem.”

Odwiedzałem ją, dawałem pieniądze. Po półtora roku sąsiad zapytał:

„Wojtek, wyrzuciłeś Agnieszkę?”

„Nie, opiekuje się matką.”

„Jaka tam choroba! Biega po wsi jak młoda. Zdradza cię, ma innego. Kiedy przyjeżdżasz, on się chowa.”

„Nie wierzę.”

„Sprawdź sam.”

I historia się powtórzyła. Znalazłem obcego mężczyznę w jej domu. A jej matka, pełna energii, spotkała mnie w progu.

„Prostak z ciebie” – kręciła głową moja matka. – „Zawsze wierzysz każdemu. Trzeba sprawdzać.”

Ale ja się nie zmieniłem. W końcu matka namówiła mnie na Ewę, naszą sąsiadkę. Nie była urodziwa, ale gospodarna. A ja tak bardzo chciałem prawdziwej rodziny.

Zbliżyliśmy się. Ewa piekła dla mnie ciasta – smakowało mi to. Gotowała wyśmienicie. Zrozumiałem, że lepszej żony nie znajdę. Cicha, pracowita. Na pewno nie ucieknie, gdy wyjadę.

Wzięliśmy ślub. Okazało się, że kochała mnie od szkoły.

„Ewo, mogliśmy już tyle lat razem żyć!” – żaliłem się.

„Jeszcze zdążymy” – uśmiechała się. – „Mam dopiero trzydzieści dwa lata.”

A moja matka i jej przyjaciółka Zofia teraz to już prawdziwa rodz