Pragnął rodziny

**Dzisiaj, 15 października**

W życiu nie tylko kobietom nie układa się w rodzinnych sprawach – mężczyźni też cierpią. Jestem jednym z nich. Marek, trzydzieści osiem lat, a szczęścia jak nie było, tak nie ma. Dwa razy próbowałem, raz na papierze, drugi raz bez ślubu. I co? Nic z tego. Gdzie to moje szczęście? Dlaczego mnie omija? Może źle szukam, może nie tam, gdzie trzeba.

Jestem dobry jak chleb – każdemu pomogę, każdego osłonię. Znajomi nawet żartują: „Marku, powinieneś zostać dobrym wróżem. Tyle dobroci w sobie nosisz, że starczyłoby dla wszystkich”. Ale taka już moja natura. Mieszkam z rodzicami na wsi, dom duży, gospodarstwo spore. Ręce mam złote – spawam, prowadzę ciągnik, meble składam, pralkę naprawię, z elektryką też sobie radzę. We wsi każdy mnie zna i ciągają jak chcą. Ale główna praca to zmiany na budowie. Zarabiam nieźle. Tylko że jak wracam do domu „odpocząć”, to zaraz sąsiedzi z problemami: „Marku, zobacz, coś mi nie gra”, „Marku, pomóż, bo sam nie dam rady”.

Mama tylko wzdycha: „Synku, czemuś taki bezgraniczny? Przyjeżdżasz zmęczony, a tu znowu harówka. Tam zapracujesz się, tu odpoczynku nie masz”.

„Ludziom też trzeba pomóc, mamo”.

„Ludzie są sprytni, synku. Robisz za darmo, więc wolą ciebie niż płatnego fachowca”.

„E, nie szkodzi, mamo. Co mi tam”.

Gdy miałem dwadzieścia dwa lata, ożeniłem się z Kasią. Była dwa lata młodsza, ładna i żywa jak iskra. Mamie nie przypadła do gustu.

„Na żonę trzeba brać stateczną, nie taką… jak ta twoja Kasia. W swoim wieku już świata nawąchała, a ty po miesiącu zaręczyny. Po co tak się spieszyłeś?” – marudziła.

„Mamo, dla ciebie zawsze coś nie tak. Czym ci Kasia nie pasuje? Żywa jest, no i co? Akurat taka mi potrzebna, bo ja sam jak drewno. Inni chłopy ogarnięci, a ja? Co ja?” – tłumaczyłem się.

„Dobrze, już nic nie mówię” – mruczała mama. – „Ale potem nie narzekaj. Mogłeś się przyjrzeć Magdzie, córce sąsiadki. Cicha, gospodarna, w domu siedzi, nikt złego słowa o niej nie powie”.

Mieszkaliśmy z rodzicami, ale osobne wejście miałem, więc teściowa z synową rzadko się widywały. Zwierzętami zajmowaliśmy się z tatą, mama tylko krowę doiła.

Ale jak tylko wyjeżdżałem na budowę, Kasia zaczynała imprezować. Wypatrywała, kiedy u rodziców światło zgaśnie – znaczy, śpią. Wtedy cicho się ubierała i wymykała tylną furtką, bo przez podwórze by ją widzieli. Szła do klubu na tańce, czasem któryś miejscowy, albo i z sąsiedniej wsi, odprowadzał ją do domu.

Pewnej nocy mamie zrobiło się słabo, a mnie nie było. Tata poszedł do naszej części domu – drzwi otwarte, noc, a Kasi nie ma. Zamarł.

„Gdzie ta Kasia się podziewa? Męża nie ma, to i ona znika” – pomyślał i pobiegł po sąsiadkę.

Jadwiga, mama Magdy, przybiegła z tonometrem. Mama ledwo oczy otwierała z bólu. Sąsiadka zmierzyła ciśnienie, dała leki i pilnowała, aż je weźmie.

Rano tata poszedł do Kasi, a ta jak gdyby nigdy nic, dopiero wstała.

„Gdzie ty w nocy biegasz? Jak męża nie ma, to zaraz swawola?” – burknął.

„Spałam w domu” – skłamała, nie wiedząc, że teść był u niej o pierwszej w nocy, a jej nie było.

„Nie kłam. Byłem o pierwszej…”

„A co ty, stary, chciałeś ode mnie w środku nocy? Jak Witek wróci, wszystko mu powiem!” – odgryzała się.

„Bo matce źle się zrobiło, myślałem, że pomożesz. Do felczera byś pobiegła. Musiałem po Jadwigę iść”.

„No dobra, nie wrzeszcz. U mamy byłam, bo jej też niedobrze. Do trzeciej siedziałam” – zmyśliła, a teść się zastanowił, czy przypadkiem nie ma racji.

Nic mi nie powiedzieli, ale raz wróciłem z budowy tydzień wcześniej. Na stacji spotkałem Darka, sąsiada, też wracał skądś. Autobusów nie było, poszliśmy piechotą, trzy kilometry lasem. Samemu by było strasznie, ale Darek miał latarkę, a w duecie raźniej.

Zapukałem w okno – zawsze tak robiłem, gdy wracałem. W tej części domu była sypialnia, gdzie Kasia spała. Ale długo nie otwierała, słyszałem jakieś szuranie, a potem – wydawało mi się – że w kuchni okno się otworzyło. Podszedłem i zobaczyłem, jak jakiś chłop wyskoczył.

Zamarłem. Kasia otworzyła drzwi, wypuściła go, a ten, ze spuszczoną głową, prześlizgnął się obok mnie i zniknął.

„Kto to był?” – spytałem ostro.

„Nikt. Co ci do tego? Facet i tyle”.

„Nie wiedziałem, żeś taka… lekkich obyczajów. Mąż wyjedzie, żona hula…”

Nazajutrz Kasia spakowała rzeczy i poszła do matki. Po jakimś czasie wniósłem o rozwód.

„No i co, synku, teraz rozumiesz, czemu ci mówiłam o Kasi? A ty nie wierzyłeś” – mama tylko pokiwała głową.

„Dobrze, mamo, odpuśćmy” – odparłem krótko.

A po jakimś czasie Kasia przyszła i rzuciła:

„Mam usunąć dziecko czy urodzić? Twoje jest”.

„Skoro moje, to rodź. Będę pomagał”.

I już dziewięć lat płacę alimenty, kupuję Jackowi ubrania. Jak tylko coś trzeba, Kasia od razu: „Jacek kurtkę podarł, nową trzeba”, „Buty się rozkleiły”. Zawsze daję. Mama wścieka się:

„Dureń z ciebie, Marku. Nawet nie wiesz, czy to twój syn. Ludzie mówią, że wcale do ciebie nie podobny”.

„Niech gadają. Kasia mówi, że mój. To i pomogę”.

Po Kasi związałem się z Magdą z sąsiedniej wsi. Samotna matka, małą córeczkę wychowywała. Pomagałem i jej, i Kasi. Z Magdą nie braliśmy ślubu, żyliśmy tak. Ona nie narzekała. Pracowałem dalej na budowach, zarabiałem. Mieszkaliśmy u mnie. Magda szybko z rodzicami się zżyła. Mama chwaliła:

„Dziewczyna jak złoto. W oborze pomoże, krowę wydoi. Nic złego nie powiem” – mówiła innym babom pod sklepem.

Żyliśmy tak ze