Pożegnanie

Pożegnanie

Głucha i ciemna noc odchodziła, zbliżając nieuchronny moment rozstania. Świt był tuż-tuż. Barbara całą noc przesiedziała przy trumnie zmarłego męża, wspominając ich wspólne życie z Janem. Oboje już zbliżali się do starości.

— Mój Jan przeżył siedemdziesiąt sześć lat, mógłby jeszcze pożyć, gdyby nie ta choroba — myślała w duchu Barbara, która była od niego młodsza o trzy lata.

— Dobrym mężem i ojcem byłeś, Janku — mówiła już na głos, patrząc na niego. Świtało, twarz stawała się lepiej widoczna niż nocą przy świecach. Najważniejsze, że byłeś wierny, a pokus przed tobą było wiele… Ech, jak szybko życie ucieka.

Całą noc wspomnienia dręczyły jej duszę, jakby przewracała kartki książki, stronę za stroną, pełną smutków i radości. Długie było ich życie — pięćdziesiąt trzy lata to niemało.

Gdy Jan zrozumiał, że już nie wstanie, ciągle powtarzał żonie:

— Basiu, Bóg karze mnie za moje grzechy, widocznie źle żyłem, źle myślałem.

Ale żona go uspokajała:

— Nie dręcz się, Janku, dobre życie przeżyłeś. Nie piłeś, nie awanturowałeś się jak inni, kochałeś mnie i naszą córkę. Sam nie wiesz, co mówisz, jakie tam grzechy?

Słuchał jej i uspokajał się.

Na kuchni już krzątała się córka Anna, która przyjechała z miasta sama. Męża nie miała — dawno się rozwiodła, a jej córka, wnuczka Barbary, niedawno urodziła drugie dziecko, więc nie przyjechała. Nie pożegna się wnuczka z dziadkiem. No cóż, trudno, ale za to w dzieciństwie spędzała u nich wszystkie wakacje.

Tak wyszło, że Ania wyfrunęła z domu. Była i pozostała jedyną córką — dwoje dzieci umarło: jedno po dniu, drugie po tygodniu. Barbara drżała nad córką, chroniła ją jak mogła. Ale Bóg dał jej życie.

Jeszcze przed maturą oznajmiła:

— Kochani rodzice, po szkole wyjeżdżam do miasta. Nie chcę żyć na wsi. Wiem, że jestem waszą jedynaczką i powinnam wam pomagać na starość, ale w mieście życie jest ciekawsze.

— No cóż, ja nie mam nic przeciwko — od razu zgodził się ojciec. Matka natychmiast podniosła do oczu róg chustki, którą miała zawiązaną na głowie.

— Oj, córuś, a jak my tu bez ciebie? — chciała nawet się rozpłakać, ale Jan spojrzał na nią surowo.

— Co ty, matka, niech córka sobie toruje drogę. Nie ma po co siedzieć na wsi, niech się wybije w ludzi. Dojarek i bez niej w wiosce nie brakuje.

Barbara w głowie się zgadzała i rozumiała, ale bała się puścić córkę samą do miasta. Ania wyjechała, skończyła technikum i nauczyła się na towaroznawcę. Potem wyszła za mąż i już nie wróciła pod dach rodzinnego domu.

Barbara z Janem żyli prawie całe życie we dwoje, pracowali w PGR-ze, żyli zgodnie, bez awantur. A gdy się zestarzeli, zaczęli zabierać wnuczkę na lato. Ale ona dorosła i prawie zapomniała drogi do nich. Miała swoje życie, choć dziadkowie za nią tęsknili.

— Wnuczkę zabieraliśmy na sianokosy, potem lubiła pluskać się w rzece — Barbara nawet się lekko uśmiechnęła, przypominając, jak wnuczka piszczała, gdy dziadek wrzucał ją do wody i uczył pływać.

— Mamo, o czym myślisz? — cicho podeszła Anna.

— Tak, coś mi się przypomniało. Posiedź ze mną, pożegnamy się z ojcem w ciszy, zanim ludzie się zlecą. Wieśniacy przyjdą, nie dadzą się pożegnać porządnie. Szanowali Jana, nikomu krzywdy nie robił, wręcz przeciwnie — wszystkim pomagał. Więc każdy przyjdzie.

Ania przysiadła obok matki, przytuliła się i objęła ją.

— Jak dobrze, córko, że tak bardzo podobna jesteś do ojca. Z czasem jego rysy będą się zacierać w pamięci, a tu ty przed moimi oczami… Bardzo go przypominasz — mówiła smutno Barbara, kołysząc się lekko.

— Mamo, a jak się poznaliście z tatą? Jakoś nigdy o tym nie rozmawiałyśmy.

— Hmm, Aniu, poznaliśmy się dziwnie. Po prostu przykleił się do mnie, jak tylko zobaczył mnie w województwie… i tak już zostało na całe życie.

— Jak to? Co ty tam robiłaś w województwie?

— Pracowałam w PGR-ze na fermie, zawsze byłam w przodownikach. Wysłali mnie więc na zjazd przodowników, dali mi nawet dyplom i małe zegarki na rękę. Żadna dziewczyna we wsi nie miała wtedy zegarka, a mnie wręczyli — oj, była radość! Prowadzili nas na wycieczki, ciekawie było, zjechały się kobiety z całego województwa, byli też mężczyźni, ale niewielu.

Po wycieczce zaprowadzili nas do stołówki, tam poznałam twojego ojca. Siedzieliśmy przy sąsiednich stolikach, ale on nie spuszczał ze mnie wzroku, aż mnie toBarbara i Anna siedziały jeszcze chwilę w milczeniu, trzymając się za ręce, aż pierwsze promienie słońca oświetliły pokój, przypominając, że życie – choć bolesne – musi toczyć się dalej.