Postanowiłem wrócić

**Dziennik Arka**

Piękna Marysia Nowak szykowała się do ślubu. Na uczelni wszyscy zakładali, że to właśnie ona, najładniejsza z grupy, wyjdzie za mąż pierwsza. Tylko że jej wybrankiem okazał się ich profesor – doktor nauk filologicznych, który od lat był boleśnie żonaty. Ale kogo to kiedyś powstrzymało?

– Naoglądałaś się głupot w internecie! – wrzeszczała babcia Marysi. – Patrzcie ją, co wymyśliła – on jest starszy od twojego ojca!
– No i co? – upierała się wnuczka, której schlebiała uwaga starszego profesora. – Teraz to modne!
– Właśnie, że modne! To sobie jeszcze tatuaż na czole zrób – też modne! Napisz sobie wielkimi literami: „DUP*A” – będzie pasować!
– I zrobię! – śmiała się Marysia. – Akurat na ślub!

„Mówią, że wszystko to boska rosa… Oto zgubione pokolenie” – myślała smutno Halina, patrząc na kręcącą się przed lustrem dziewczynę. – „Naprawdę, nic świętego…”

– Byłaś u niego w domu! Piłaś herbatę! – próbowała odwołać się do sumienia wnuczki. – Poznałaś jego żonę! Nie wstyd?
– Dlaczego miałabym się wstydzić? To moja wina, że się we mnie zakochał? A w domu byłam, bo tak się robi – pomaga studentom z dyplomem!
– Właśnie: pomaga z dyplomem! Dostałaś pomoc i idź z Bogiem! A ty wskoczyłaś im do łóżka! Małżeńskiego, nawiasem mówiąc!
– Jesteś nudna, babciu! – podsumowała Marysia. – I staroświecka jak naftalina! A teraz czasy są nowoczesne!
– Spanie z żonatym facetem to dla ciebie nowoczesność? Rozczaruję cię – to się nazywa zupełnie inaczej! – podniosła głos Halina. – I nie mów, że go kochasz, bo nie uwierzę!

Marysia prychnęła i poszła do siebie. Nazajutrz zakochany profesor zabrał ją jako towarzyszkę na jubileusz kolegi. To był ich pierwszy wspólny wyjazd – trzeba było kiedyś zacząć!

Mieszkali już razem w wynajętym mieszkaniu – profesor niedawno odszedł od żony i złożył pozew o rozwód. Tego dnia Marysia przyjechała po sukienkę na uroczystość.

Nazajutrz w kawiarni profesorzy i docenci trochę osłupieli, widząc piękną Marysię u boku łysiejącego Arkadiusza. Zwłaszcza ich żony – wszystkie znały i przyjaźniły się z jego pierwszą żoną, Ewą.

Wystrojone panie wymieniały spojrzenia: *No proszę, Arkuś! Może córka?* Ale Marysia zachowywała się jednoznacznie – uśmiechała się znacząco i kładła mu dłoń na udzie. Zbyt śmiało jak na córkę!

A profesor nic nie widział – był w siódmym niebie. Arkadiusz kompletnie stracił głowę z miłości.

Zaczęły się tańce – krążył po parkiecie z ukochaną. Półmrok sali, nastrojowa muzyka i obok młoda, beztroska istota pełna wdzięku. Aż tu nagle Marysię na wolnego zaprosił syn jubilata. Gdy tańczyli zbyt blisko, kolega podszedł do Arkadiusza i zapytał wprost:

– Co ty zamierzasz z nią robić? Czego się od ciebie uczy? Szacunku do tradycji?
– O co ci chodzi? – zdziwił się profesor, spodziewając się zachwytów, a nie takich pytań.
– Wprost pytam! Ona jest głupiutka – ma oczy jak u krowy. I to zamieniłeś na swoją Ewę?

„Zazdrości, na pewno! – pomyślał Arkadiusz. – Jak tu nie zazdrościć, skoro taka dziewczyna jest z tobą, a nie z nimi? Ich żony to dawno nie maliny. A tu – słodka brzoskwinia, i to jego!”

Zrozumiał, że przyjaciele przyjęli jego nowy związek chłodno. „No to sp…lajcie! – pomyślał. – Mam teraz takie życie!”

Muzyka zagrała coś szybkiego. Marysia z partnerem zaczęli podskakiwać. Krótka spódniczka uniosła się, i wyglądało na to, że nic pod nią nie ma.

Krótko mówiąc – zaczęło się. Damskie towarzystwo burczało: *Jak to rozumieć?* Arkadiusz zrozumiał, że czas się zwijać, zanim ktoś nie rzuci się z pięściami.

Wyciągnął opierającą się Marysię – „Chcę tańczyć!” – i wyprowadził za rękę. Wtedy po raz pierwszy pomyślał: *Może się pospieszyłem? Może nie warto było tak od razu z rozwodem?*

Ewa nigdy by tak nie zrobiła, choć w młodości była równie piękna. Ale „uczciwy” mąż już wszystko jej wyznał – „Pokochałem inną, odchodzę. Wybacz. Zostawiam ci wszystko.”

A ona, mądra i taktowna, której „przyjaciele” już donieśli o wybrykach Arkadiusza, oczywiście go puściła.

Śmiejąca się Marysia wyrwała go z zamyślenia: *To moje szczęście! I wcale nie jest głupia! A krowy mają piękne oczy!*

Dni mijały. Arkadiusz ciężko pracował. Marysia, już po studiach i szukająca swojego miejsca, czekała w domu: *Mamy taki luksus, kotku!*

Na słowo „kotku” Arkadiusz się krzywił, ale nie protestował – a nuż odejdzie?

A życie stało się inne. Młoda, znudzona dziewczyna wymagała aktywności. A profesor po pięćdziesiątce marzył tylko o kanapie. Zamiast tego – kawiarnie (Marysia nie gotowała), spacery, a nawet lodowisko: *Nauczę cię, kotku!*

Brzuch utrudniał sznurowanie łyżew. Pojawiała się zadyszka, krople potu nad wargą. W głowie profesor tłukła się myśl: *Żeby tylko nie umrzeć za wcześnie… I co tam Ewa?*

Zaczynał myśleć o niej coraz częściej. Do rozwodu zostały dwa dni, gdy wróciwszy do domu, nie znalazł Marysi. Jak w wierszyku: *Obudziłem się – nie ma mojej kotki. Ani rzeczy, ani listu.*

Na telefon przyszło SMS: *Wyszłam do Darka – wybacz!* Darek to syn kolegi, z którym Marysia wówczas tańczyła – trzydziestolatek, specjalista od AI.

Arkadiusz został wyrzucony jak zużyta chusteczka. Wykorzystany jako trampolina.

Oszołomiony profesor usiadł w wgnieceniu na kanapie. Nie spodziewał się tego. Żaden też nie spodziewał się hiszpańskiej inkwizycji…

To był bumerang. Sprawiedliwość. *Słusznie ci się należało!*

Minuty mijały. W głowie tylko chaos: *Dobrze, że nie kupiłem garnituru na ślub. I trzeba zrzucić brzuch…*

Nagle olśnienie: *Nie trzeba już sznu