Postanowiłem wrócić

**Dziennik Arka – 15 maja**

Piękna Małgosia Nowak wychodzi za mąż. Na uczelni wszyscy zakładali, że ta urodziwa koleżanka z roku pierwsza wskoczy w związek małżeński. Tylko że jej wybrankiem okazał się nasz profesor – doktor nauk humanistycznych, który od lat tkwił w nieudanym małżeństwie. Ale kogo to kiedyś powstrzymało? Trzydzieści lat różnicy? No cóż, jeszcze nie najgorzej!

— Naoglądałaś się głupot w internecie! — wrzeszczała babcia Małgosi. — Patrzcie ją, facet starszy od twojego ojca!
— No i co z tego? — upierała się wnuczka, której schlebiała uwaga starszego profesora. — Teraz to modne!
— Właśnie, że modne! To może sobie jeszcze tatuaż na czole zrób, napisz wielkimi literami „D-U-P-A” — pasować ci będzie!
— A zrobię! — śmiała się Małgosia. — Akurat na ślub!

„Boże, co to za pokolenie…” — myślała smutno babcia Halina, patrząc, jak wnuczka kręci się przed lustrem. — „Nic już świętego…”

— Byłaś u niego w domu! Piłaś herbatę! Znałaś jego żonę! — próbowała dociec babcia. — Nie wstyd?
— A czego mam się wstydzić? To moja wina, że się we mnie zakochał? A do domu chodziłam, bo tak się robi — pomaga studentom z pracą magisterską!
— Pomaga… Pomógł i idź z Bogiem! A ty wskoczyłaś do ich… łóżka! Małżeńskiego, nawiasem mówiąc!
— Jesteś nudna, babciu! — rzuciła Małgosia. — I staroświecka jak naftalina! Teraz są nowe czasy!
— Spanie z cudzym mężem to dla ciebie nowość? Powiem ci, jak się to naprawdę nazywa! — podniosła głos Halina. — I nie mów, że go kochasz, bo nie uwierzyłabym nawet pod przysięgą!

Małgosia prychnęła i poszła do siebie. Następnego dnia zakochany profesor zabrał ją na jubileusz kolegi z pracy. To był ich pierwszy wspólny występ w jego środowisku — trzeba było kiedyś zacząć!

Mieszkali już razem w wynajętym mieszkaniu. Profesor niedawno odszedł od żony i złożył pozew o rozwód. Tego dnia Małgosia przyjechała po sukienkę na przyjęcie.

Nazajutrz w kawiarni, widząc urodziwą Małgosię u boku łysiejącego profesora Arkadiusza, koledzy i ich żony trochę osłupieli. Zwłaszcza te ostatnie — wszystkie znały i przyjaźniły się z jego pierwszą żoną, Ludmiłą.

— No proszę, nasz Arkuś! Może to jego córka? — szeptały między sobą wystrojone panie.
Ale Małgosia nie pozostawiała wątpliwości — uśmiechała się dwuznacznie i kładła rękę na jego udzie. Za śmiało jak na córkę!

Profesor nic nie widział. Był ślepo zakochany! To, co Polacy nazywają „diabłem wciśniętym pod żebro” — wiesz, że źle postępujesz, że to nieuczciwe, że zdradzasz… A jednak wszystko dzieje się jakby poza twoją wolą!

Zaczęły się tańce. Profesor krążył po parkiecie z ukochaną. Było pięknie — półmrok sali, nostalgiczna muzyka z młodości i ta dziewczyna, pełna wdzięku i tak pożądana.

A potem Małgosia poszła na „zwolnione” z synem jubilata. Gdy profesor zobaczył, jak blisko tańczą, podszedł do niego kolega i spytał wprost:
— I co zamierzasz z nią zrobić? Czego się od ciebie uczy? Szacunku do rodziny?
— O co ci chodzi? — zdziwił się Arkadiusz, spodziewając się zachwytów nad jego wybranką.
— Wprost! Ona jest… no, nierozgarnięta. I za to porzuciłeś Ludkę?

„Zazdrości” — pomyślał profesor. — Jakżeby nie, skoro jego własna żona dawno straciła młodzieńczy blask, a on ma przy sobie soczystą brzoskwinę!

Ale szybko zrozumiał, że nikt nie podziela jego zachwytu. „No to… cóż! Tym lepiej dla mnie!” — pomyślał.

Muzyka przyspieszyła. Małgosia z partnerem zaczęli podskakiwać. Krótka spódniczka uniosła się, odsłaniając stringi.

„Robi się nieprzyjemnie” — zrozumiał Arkadiusz. Złapał opierającą się Małgosię — „Chcę tańczyć!” — i wyprowadził ją z sali.

Wtedy po raz pierwszy przyszła mu do głowy myśl: może się pospieszył? Może nie trzeba było od razu rozwodzić się z Ludką?

Tamta nigdy by się tak nie zachowała, choć w młodości była równie piękna. Ale on już zdążył wszystko wyznać pierwszej żonie: „Kocham inną, odchodzę. Wybacz”. A ona, inteligentna i taktowna, której „życzliwi” już donieśli o jego romansie, po prostu go puściła.

Jednak śmiech Małgosi wyrwał go z zadumy. To było jego szczęście! A wcale nie jest głupia! Swoją drogą — krowy mają piękne oczy…

Dni mijały. Profesor pracował, a Małgosia, już po studiach, czekała w domu. — „Mamy taką możliwość, kotku!” — mówiła.

Na słowo „kotku” Arkadiusz się krzywił, ale nie protestował. A nuż odejdzie?

A jego życie zmieniło się diametralnie. Młoda narzeczona, całe dni spędzająca w domu, wieczorami żądała aktywności. A on, po pięćdziesiątce, marzył tylko o kanapie. Zamiast tego ciągnęła go po kawiarniach — gotować nie zamierzała — na spacery, a nawet na lodowisko.

— Nauczę cię, kotku! — śmiała się, gdy z trudem wiązał łyżwy. Brzuch mu przeszkadzał, a pot kroplił nad wargą. W głowie kołatała mu myśl: „Tylko nie umrzyj przedwcześnie… A jak tam Ludka?”

Tak, coraz częściej myślał o pierwszej żonie. Zbliżał się termin rozwodu. Ona i dzieci odcięły kontakt. Na początku go to nie obchodziło — „Mam swoje życie”.

Dwa dni przed rozprawą wrócił do pustego mieszkania. Małgosi nie było. Żadnego listu, tylko SMS: „Wyszłam za Igorem. Wybacz”.

Igor — ten sam trzydziestolatek, z którym tańczyła w kawiarni.

Profesor osunął się na kanapę. Nie spodziewał się tego. Hiszpańska inkwizycja też była niespodzianką…

To był powrót bumerangu. Sprawiedliwość. „Służy ci right” — mógłby ktoś rzec.

Siedział bezmyślnie. Jedyna przemyślna myśl: „Dobrze, że nie kupiłem garnituru ślubnego”. I: „Trzeba w końcu zrzucić ten brzuch”.

Wtedy olśniło go: „Już nigdy nie będę musiał wią