Poranek zastał nas na zakurzonej drodze wiodącej ze wsi. W jednej ręce trzymałam małą dłoń Zosi, w drugiej – lekką walizkę wypełnioną nie tyle rzeczami, co zdradzonymi nadziejami.

Ranek zastał nas na zakurzonej drodze prowadzącej ze wsi. W jednej ręce trzymałam małą dłoń Zosi, w drugiej lekką walizkę, wypchaną nie tyle ubraniami, co zdradzonymi nadziejami. Autobus, sapcząc, odjeżdżał od przystanku, zabierając nas daleko od miejsca, gdzie jeszcze kilka godzin wcześniej wierzyłam w cokolwiek. Wyjeżdżałam, nawet nie żegnając się z Markiem. On był właśnie na rybach, o tym samym poranku, o którym opowiadał dzień wcześniej z takim zachwytem. Patrząc przez zakurzone okno na uciekające za nami pola, uświadomiłam sobie prostą i gorzką prawdę: nigdy nie spotkałam mężczyzny, za którego miłość warto byłoby walczyć. A zaczęło się przecież tak pięknie, tak olśniewająco romantycznie, że zapierało dech.

Marek dosłownie wdarł się w moje życie, gdy kończył ostatni rok studiów. Nie dawał mi spokoju, zasypywał komplementami, patrzył zakochanymi oczami, w których topiły się wszystkie moje wątpliwości. Powtarzał, że kocha, że nie wyobraża sobie życia bez mnie i bez mojej czteroletniej córeczki Zosi. Jego natarczywość, młodzieńcza szczerość i zapał stopiły lód w moim sercu, które jeszcze nie ochłonęło po stracie pierwszego męża. Ju