Podstępna natura kobiet

Do dziś dnia Bartosz pozostaje stanu wolnego. Choć zamierzał się ożenić na poważnie, nigdy nie zrozumiał logiki swojej narzeczonej.

Gdy oświadczył się Marcelinie, znali się już około roku. Pierwsze emocje nieco opadły, i Bartosz w końcu poczuł, że to właśnie z nią chce dzielić życie, że tęskni za jej obecnością i głosem.

— Marcelino, wyjdź za mnie — powiedział stanowczo, klękając na jedno kolano z otwartą szkatułką, w której lśnił pierścionek, i z ogromnym bukietem w drugiej dłoni.

Marcelina wprawdzie spodziewała się tego kroku, ale i tak się zdziwiła, a przede wszystkim ucieszyła.

— Oczywiście, kochanie, oczywiście — odparła bez wahania.

Była piękną dziewczyną, ale Bartosz też nie ustępował — wysoki, przystojny, o sportowej sylwetce, z krótką fryzurą i zawsze ubrany w stylu casualowym.

— Chcę, żebyś urodziła córeczkę podobną do ciebie — uśmiechnął się.

— Z największą przyjemnością — zaśmiała się Marcelina.

Rozpoczęły się przygotowania do ślubu. Bartosz nawet nie przypuszczał, jak wiele jest do zorganizowania.

— Marcelino, to przecież tylko ślub, a ty robisz z tego wielkie zamieszanie — mówił, gdy ciągnęła go po sklepach. — Nie miałem pojęcia, że to takie skomplikowane.

Bez welonu, obrączek, butów, sukni, wstążek, pończoch i Bóg wie czego jeszcze — okazało się, że ślubu urządzić się nie da. A on myślał, że to proste: oświadczyny, pierścionek, urząd stanu cywilnego i po sprawie…

W końcu Marcelina się uspokoiła, do ślubu zostało trochę czasu, Bartosz odetchnął z ulgą. Ale wtedy wróciła z pracy i oznajmiła:

— Bartek, szef wysyła mnie na tygodniowy staż, i to na prowincję. Będziemy musieli się rozstać na ten czas. Może i lepiej — sprawdzimy nasze uczucia przed ślubem.

— Świetny moment wybrał twój szef! Nie wie, że mamy ślub za trzy tygodnie? — burknął niezadowolony Bartosz.

— Wie, ale to nie w dzień ślubu. Poza tym staż to nie wycieczka — oznacza awans i lepszą pensję. Przydadzą nam się te pieniądze — tłumaczyła przekonująco.

— A jak mnie nie będzie, to za tobą będzie patrzyła Kinga — dodała po chwili.

— Tylko mi twojej Kingi brakowało! I tak już za często się tu kręci — zirytował się Bartosz. — Wątpisz we mnie?

— Wątpię czy nie — to moja sprawa. Ale żebym cię zostawiła bez opieki, to by było lekkomyślne. Kinga cię dopilnuje.

Kinga, przyjaciółka Marceliny i przyszła druhna na ślubie, znały się od podstawówki. Bartosz jej nie cierpiał. Nie żeby była brzydka — wręcz przeciwnie, urodziwa blondynka o zgrabnej figurze — ale ciągle była z nimi. Marcelina zabierała ją wszędzie, co go irytowało. Do tego często przychodziła na kolację, a nawet zostawała nocować w pokoju gościnnym.

Bartosz czasem żartował:

— Mam nadzieję, że twoja Kinga nie będzie z nami spała w noc poślubną?

Odprowadził Marcelinę na lotnisko, a Kinga oczywiście też się przyczepiła. Pożegnali się, Marcelina odeszła, a oni wrócili do miasta. Po drodze wysadził Kingę pod jej domem.

Minęły trzy dni. Bartosz, mając wolny czas, postanowił czymś się zająć. Zadzwonił do kumpli, a ci zaprosili go na ryby. Ucieszył się — dawno nie wypadał z chłopakami na wędkowanie, do sauny, z piwem…

— Kiedy indziej nie będzie takiej okazji — pomyślał i zasnął.

Ale wieczorem w czwartek Kinga zadzwoniła. Już i tak go pilnowała, a teraz spytała:

— Bartek, wszystko w porządku?

— Jasne, lepiej być nie może — odparł.

— Może potrzebujesz pomocy? Bo ja…

— Nie, dziękuję, radzę sobie — zapewnił. — Jestem dorosłym facetem.

— No dobrze, nie gniewaj się. Ale mam do ciebie prośbę.

— Jaką? — zaniepokoił się.

— Musisz mi towarzyszyć. Nasza wspólna z Marceliną koleżanka z klasy, Ewelina, obchodzi urodziny w knajpie za miastem. A moje auto akurat padło. Nie podwiózłbyś mnie? Swoją drogą, spytałam Marceliny, czy nie ma nic przeciwko twojej obecności. Powiedziała, że nie.

— No proszę — westchnął. Wolałby jechać z kumplami na ryby.

— Bartku, no proszę cię — błagała Kinga. — Tam wszyscy będą w parach, a ja sama jak sierota… Poza tobą nie mam kogo zaprosić, wiesz przecież, że nie mam nikogo.

— To bardzo źle — odparł.

— Posłucham twoich rad później, ale teraz się zgodź — nalegała. — Marcelinie będzie miło, że jesteś pod moją opieką.

Nie miał ochoty spędzać wieczoru wśród obcych, ale nie potrafił odmówić.

— Dobrze, zadzwonię później — zgodził się.

Chciał zadzwonić do Marceliny i poskarżyć się na Kingę, ale po namyśle zrezygnował. W końcu to ona poprosiła przyjaciółkę, by go pilnowała. Bankiet był w piątek o szóstej, a o piątej Kinga, wystrojona i pachnąca oszałamiająco, wsiadła do jego samochodu. Bartosz pomyślał nawet z odrobiną życzliwości:

— No cóż, spędzę wieczór z taką ładną Kingą… To jeszcze nie najgorsza kara.

Gdy dojechali, Kinga wyskoczyła z auta i, trzymając Bartosza pod rękę, weszła do środka. Wśród gości nie znał nikogo. Ona natomiast witała się ze wszystkimi, uśmiechała, znała każdego.

Bartosz czuł się nieswojo wśród obcych. Usiedli do stołu, rozpoczęły się toast