Podczas rodzinnej narady odważyłam się powiedzieć, że poradzę sobie sama. Rodzice poczuli się urażeni moimi słowami i teraz żądają, abym wyprowadziła się z mieszkania taty.

Nigdy nie przyszłoby mi do głowy, że przyjdzie taki dzień, gdy podzielę majątek z rodzicami i bratem, a wszystko będzie przypominać chaos, gdzie każdy krzyczy i stara się udowodnić, co mu się należy. Jestem już dość dorosłym mężczyznąmam dwadzieścia lat i pragnę niezależności, a mój brat Andrzej to wciąż tylko czternastolatek. Po co mu mieszkanie? Przecież nawet nie skończył jeszcze podstawówki, nosa z domu ledwo wystawia, a o życiu wie tyle, co nic.

Rodzice też ciągle widzą w nim dziecko, ale ja zresztą również. Studiuję, pracuję na pół etatu, a mieszkam w starym mieszkaniu po tacie, które on odziedziczył po dziadkach. Tata sam zaproponował mi przeprowadzkę, kiedy powiedziałem mu, że chcę zamieszkać samodzielnie i jestem gotów płacić czynsz za kawalerkę.

To był cudowny prezent od rodziców, a ja powoli zaczynałem remontować mieszkanie z nadzieją, że kiedyś będzie moje na zawsze. Kłótnie i podziały zaczęły się dopiero, gdy poróżniłem się z ojcem. Już nie pamiętam, o co poszłochyba zabolało go, gdy powiedziałem, że chcę zacząć układać sobie życie po swojemu.

Przyszła noc, a na niej zjawiło się rodzinne spotkanie. Rodzice powiedzieli mi, że skoro jestem taki samodzielny, to czas ustąpić mieszkania, bo oni je wynajmą, a w ogóle to nie jest mój lokal, bo brat Andrzej też na niego liczy.

Nie widziałem w tym głębszego sensu. Po co komplikować? Przecież mogę zostać w tym mieszkaniu, a brat niech przejmie to, w którym mieszkają teraz rodzice. Ale rodzice rozważali już scenariusz, gdzie sprzedają oba mieszkania, dzielimy się pieniędzmi, a potem każdy z nas kupuje coś nowego. Tylko że wtedy trzeba by zapłacić biuru nieruchomości, zapłacić podatek, meldunki, wszystko od nowa… Bez sensu, skoro już mamy dwa mieszkania, każde godne życia.

Najbardziej nie mieściło mi się w głowie, że rodzice gotowi są wyrzucić mnie z domu tylko dlatego, że chwalę się swoją samodzielnością.

Może jeszcze ochłoną, przemyślą sprawę i pogodzimy się przy wieczornej herbacie z malinami, ale póki co nie mam ochoty działać pierwszy. Ich sposób myślenia jest dla mnie dziwny, a brat, młody i nieświadomy, przyklaskuje ich planom. W pewnym sensie ustawiają nas przeciw sobie, jakby chcieli, żebyśmy się pokłócili o te mieszkania, i potem całe dziedzictwo oddaliby z powrotem rodzicom. Śniło mi się, że wszystko znów jest normalnie ale z tego snu obudziłem się tylko z nutą niepokoju.