Po raz pierwszy od wielu, wielu lat zdecydowałam się wyjechać na wakacje. Czekał na mnie Bałtyk, a ja marzyłam o odpoczynku. Po rozwodzie chciałam sobie zafundować jakiś wakacyjny romans na stare lata, no i oto zjawił się on! Jakiś wewnętrzny głos mówił mi: „Nie rozmawiaj z nim!” – i trzeba go było słuchać.

Dużo pracuję i kocham swoją pracę, ale czuję się trochę samotna, bo moja córka razem z wnuczką mieszkają w innym mieście, a mąż zostawił mnie kilka lat temu. Uznałam, że muszę wziąć urlop i pojechać do moich dziewczyn, dopóki jeszcze Oleńka ma wakacje. Wspomniałam o tym koledze z pracy, a tu nagle wzywa mnie kierownik.

– Pani Natalio, jest pani jedną z naszych najlepszych pracownic, jest pani z nami już ponad 30 lat i dlatego postanowiliśmy zrobić pani prezent. Pojedzie pani nad morze do sanatorium, złapie pani trochę słońca i sobie odpocznie.

Co za wiadomość, byłam zszokowana i mile zaskoczona! Hurra! Jadę nad morze! Ale… chciałem pojechać do Oleńki. No dobrze, zaraz zadzwonię i powiem im, że wysyłają mnie nad morze i nie mogę odmówić. Ale jak tylko wrócę, wezmę jeszcze tydzień bezpłatnego urlopu i do nich przyjadę.

– Słoneczko, Kasieńko, dostałam wycieczkę nad morze z pracy. Jak wrócę, to na pewno do was przyjadę, dobrze?

– Mamo, niczym się nie przejmuj, oczywiście. Odpocznij sobie, a może przy okazji znajdziesz Oleńce nowego dziadka?

– Och, ja już nie mam takich głupot w głowie. Jakiego dziadka, już jestem za stara na mężczyzn.

Ale tak naprawdę myślałam, że może kogoś tam poznam, bo za długo byłam sama.

No i wreszcie wsiadłam do pociągu i wyruszyłam nad morze. W przedziale były ze mną jeszcze trzy inne kobiety i tak sobie rozmawiałyśmy. Każda opowiadała o swoich dzieciach i wnukach, o mężach.

– A ja jestem sama, nie mam męża, może tu kogoś spotkam, kto wie.

– Pani Natalio, tam w sąsiednim przedziale siedzi taki elegancki mężczyzna, mniej więcej w pani wieku i słyszałam, że jedzie do tego samego sanatorium, co pani. Może to właśnie pani szansa.

– Tak, – powiedziała pani Helenka, – też na niego spojrzałam. Taki wysoki, przystojny i elegancki mężczyzna, wprost marzenie! No cóż, zobaczymy na kogo zwróci uwagę. Chyba się jakoś nim podzielimy z panią Natalią, prawda?

– Tak, w naszym wieku to już nie ma co walczyć o mężczyznę.

Pomyślałam chwilę i zdecydowałam, że już na miejscu podejdę do niego i się przedstawię. Rozpakowałam się i zeszłam na obiad. Znalazłam swoje nazwisko na stoliku, no i proszę! Ale mam szczęście, siedzi tuż obok mnie!

– Dobry wieczór, – powiedziałam.

– Witam panią, jak ma pani na imię?

– Natalia, a pan?

– Ireneusz, bardzo mi miło.

Od słowa do słowa – i spędziliśmy ten wieczór razem. Dużo rozmawialiśmy, śmialiśmy się, a nawet tańczyliśmy. Byłam nim tak zafascynowana, że aż nie pamiętam, jak się położyłam do łóżka i poszłam spać.

Codziennie jedliśmy razem śniadania, obiady i kolacje. Chodziliśmy na plażę i na zabiegi, dużo rozmawialiśmy, a wieczorami tańczyliśmy. Jak on dobrze tańczył! Nigdy nie spotkałam mężczyzny, który tak pięknie by to robił.

Dwa tygodnie wakacji były wspaniałe, ale wewnętrzne przeczucie ciągle mnie przed czymś ostrzegało. Ja to jednak ignorowałam. A potem Irek zaczął pytać, ile zarabiam, ile pieniędzy wzięłam ze sobą i czy mam jakąś biżuterię. Myślałam, że mu na mnie zależy, że martwi się, czy mam dość własnych oszczędności, czy może powinien mi coś dołożyć. Ale mimo to postanowiłam zadzwonić do córki.

– Cześć Kasiu, wiesz, jest taka sprawa… Poznałam wspaniałego mężczyznę. Przystojny, miły i wrażliwy. Ale on ciągle pyta mnie o pieniądze, to takie dziwne, a ja mam jakieś złe przeczucia.

– Mamo, na pewno chce cię okraść. Uważaj i nie pokazuj mu swoich rzeczy, nie noś biżuterii, dobrze?

– Myślę, że niepotrzebnie się martwisz. To wspaniały człowiek, nie mógłby czegoś takiego zrobić.

Ale wymyśliłam małe oszustwo, żeby to sprawdzić…

Poszłam na obiad, znowu dużo rozmawialiśmy z Irkiem, napiliśmy się wina i on nagle mówi:

– Może pójdziemy do twojego pokoju? Słyszałem, że masz piękny widok z okna, może poczekamy na wschód słońca?

Zastanowiłam się przez chwilę i powiedziałam, żeby przyszedł do mnie za 20 minut. Pobiegłam do siebie, wzięłam wszystkie swoje pieniądze i biżuterię i zaniosłam je do sąsiadki. Ufałam jej bardziej niż jemu, poza tym, co by mogła zrobić, skoro wiedziałam, że moje rzeczy są u niej.

Kiedy przyszedł Irek, poszliśmy na balkon, usiedliśmy i nawet pomyślałam sobie: „a może niepotrzebnie to wszystko robię? On naprawdę taki nie jest”. Ale potem poszłam do toalety, a później nie mogłam z niej wyjść, drzwi się nie chciały otworzyć. Zawołałam Irka, próbował je otworzyć, ale powiedział, że się zatrzasnęły, więc pójdzie po kogoś, kto je otworzy. Kiedy niby wyszedł, zdałam sobie sprawę, że wciąż tam jest i że chodzi po moim pokoju. Kilka minut później podszedł i sam otworzył drzwi. Kiedy zapytałam, gdzie jest konserwator i jak on to zrobił, coś wymamrotał i powiedział, że musi już iść.

Oczywiście, wszystko było jasne. Szukał pieniędzy, zamknął mnie w łazience, a jak nie znalazł, poszedł spać zdenerwowany, z niczym. Miałam złamane serce, ale postanowiłam nikomu nic nie mówić, jemu też. I to był prawdopodobnie mój wielki błąd!

Następnego dnia postanowiłam już z nim nie rozmawiać. To była trudna decyzja, ale nie mogłam zrobić inaczej. Powiedziałam mu, że nadal tęsknię za mężem i nie mogę się jeszcze z nikim umawiać. Przyjął to spokojnie i dalej odpoczywaliśmy, ale już oddzielnie.

Później zauważyłam, że przy śniadaniu nie siedział obok mnie, tylko z Heleną, która zawsze chwaliła się swoim bogatym synem i tym, ile ma pieniędzy. Wtedy zdałam sobie sprawę, że skoro nic mi nie ukradł, to zaczął szukać nowej ofiary. Jakby mnie prąd przeszedł, ale nie miałam żadnych dowodów, więc postanowiłam po prostu bliżej porozmawiać z Heleną i zobaczyć, co będzie dalej. Trzeba jej było powiedzieć, że jest złodziejem, dlaczego ja tego nie zrobiłam…

Kilka dni później, przed samym wyjazdem, podeszła do mnie Helena ze łzami w oczach i powiedziała:

– Straciłam dużo pieniędzy, parę kolczyków i nowiutki telefon, nie wiem co zrobić, jak mam o tym powiedzieć synowi? Nie mam nawet jak do niego zadzwonić.

– Poczekaj, uspokój się, pożyczę ci telefon. Myślę, że twój syn wszystko zrozumie, to nie twoja wina. Gdzie miałaś te pieniądze, kolczyki i telefon? Kto przychodził do twojego pokoju?

– Nikogo nie było, wszystko było w szufladzie. Tylko Irek u mnie był, ale on tego na pewno nie zrobił, jestem pewna.

– Ja też tak myślałam, ale jak tylko zrozumiałam, dlaczego zapytał, ile mam przy sobie pieniędzy, od razu przestałam z nim rozmawiać. Wtedy pobiegł do ciebie, a ty mu uwierzyłaś. Powinnam cię wtedy od razu ostrzec, ale milczałam, idiotka!

– Złapmy go!

Poszłyśmy do jego pokoju, był zamknięty. Postanowiłyśmy zapytać w recepcji.

– Przepraszam, szukamy pana Ireneusza.

– Dzień dobry. A, tak, widziałam, że dziś rano wyjechał do domu.

Wtedy nie miałyśmy już wątpliwości – to przestępca.

Następnego dnia przyszła nasza kolej na powrót do domu. Obie z Heleną już śmiałyśmy się z tego incydentu.

– No i zachciało mi się wakacyjnego romansu. Szkoda gadać…

– Och, nawet nic nie mów. Całe szczęście, że mój syn jest taki wyrozumiały. Kupił mi już nowy telefon, a nawet pośmiał się trochę ze swojej romantycznej starej matki.

Wróciłam do domu i opowiedziałam córce, co się stało.

– A nie mówiłam? Dobrze, że mnie posłuchałaś. Czy złożyłaś doniesienie na policji?

– Nie, może to nawet nie jest jego prawdziwe nazwisko.

– Dziwna jesteś, trzeba było to zgłosić, złodziej powinien być ukarany!

– Powiem Helenie. Nie znalazła sobie męża nad morzem, ale chociaż znalazła nową przyjaciółkę.

Minęło wiele miesięcy, a ja już zdążyłam zapomnieć o tej sytuacji. Ale pewnego dnia wracałam z pracy i zobaczyłam przed sobą parę, mężczyznę i kobietę, mniej więcej w moim wieku. Nawet trochę zrobiło mi się smutno, ale potem dotarło do mnie, że znam skądś tego mężczyznę. Wyprzedziłam ich, przyjrzałam mu się i jakież było moje zdziwienie, gdy zdałam sobie sprawę, że to jest Ireneusz z sanatorium! Już miałam się do niego odezwać, gdy nagle skręcili i wsiedli do samochodu.

Zadzwoniłam do Heleny i powiedziałam jej, że widziałam naszego złodzieja. Namówiłam ją, żeby poszła i złożyła zeznania na policji. Niech inne kobiety nie cierpią już z powodu tego mężczyzny! Zrobiłyśmy to i okazało się, że Irek był poszukiwany od kilku miesięcy. Myślę, że już uciekł do innego miasta w poszukiwaniu kolejnych ofiar, ale mamy nadzieję, że go złapią!

No i tak właśnie udał nam się wyjazd nad morze.