Po co tak przystojnemu i odnoszącemu sukcesy facetowi, jak ja, się żenić? – zastanawiał się. – Kiedy doczekamy się wnuków? – myśleli rodzice

Po co takiemu przystojnemu i zaradnemu facetowi jak ja się żenić? zastanawiałem się. Kiedy wreszcie doczekamy się wnuków? myśleli rodzice.

Odprowadziłem swoją koleżankę do domu i wróciłem do swojego mieszkania.

Przygotowałem jajecznicę z szynką. Usiadłem do stołu, włączyłem telefon, który całą noc był wyłączony, i zacząłem przeglądać nieodebrane połączenia.

Mama dzwoniła mruknąłem pod nosem. Pewnie znowu będzie narzekać, że ze mnie taki nieudacznik

Oczywiście nie byłem żadnym nieudacznikiem. Dobra praca, dwupokojowe mieszkanie i samochód mówiły same za siebie. Tylko miałem już dwadzieścia pięć lat, a wciąż byłem kawalerem.

Po co takiemu przystojnemu i zaradnemu facetowi jak ja się żenić? myślałem.

Kiedy my w końcu doczekamy się wnuków? myśleli rodzice.

Wykręciłem numer mamy:

Cześć, mamo! Jak się czujesz? zapytałem.

Zdrowie w porządku.

A tata?

Też dobrze. Mógłbyś nas odwiedzić. Tobie samochodem do nas pół godziny, a nie widzieliśmy cię od miesięcy. Tata już planuje pole orać, ziemniaki trzeba sadzić.

Mamo, dziś nie dam rady. Za to w następny weekend na pewno przyjadę.

Obiecujesz już od dawna, że przyjedziesz z dziewczyną.

Mamo, obiecuję, w następną sobotę przyjadę z dziewczyną. Słowo! wyrwało mi się niespodziewanie.

Z narzeczoną?

Jeszcze nie.

Synku, jak się cieszę! Czekamy na was w sobotę. Zrobię wszystko, co lubisz!

Po rozmowie z mamą zadumałem się nieźle:

Po co ja to powiedziałem? I kogo im tam przedstawię jako wybrankę? Emilię? Czemu nie?! Najpierw się prześpię, a potem do niej zadzwonię. Tylko rodzicom ona się nie spodoba. No i ona raczej na wieś nie będzie miała ochoty jechać. Ale z wizytą można. Dobra, spać idę

Patelnia z jajecznicą została na stole, ja powlokłem się do sypialni.

Po wyspaniu przypomniałem sobie o obietnicy i zadzwoniłem do swojej znajomej.

Cześć, piękna! powiedziałem do słuchawki.

Cześć, Krzysztofie odpowiedziała chłodno.

Emilio, jesteś niewyspana? Zaraz podjadę.

Krzysztofie, nie powinniśmy się już spotykać. Moje plany się zmieniły.

Jak to zmieniły? zaczęła mnie irytować.

Wychodzę za mąż.

Zaraz przyjadę i pogadam i z tobą, i z tym twoim narzeczonym

Połączenie zostało przerwane.

Zirytowany rzuciłem telefon na kanapę. Zazwyczaj to ja odchodziłem, a tym razem mnie rzucili.

Poszedłem do łazienki, potem do kuchni. Zaparzyłem kawę i zacząłem się zastanawiać:

Skąd ja teraz wezmę kandydatkę dla rodziców? Którąś z byłych? Pomyślą, że jestem poważnie zainteresowany.

Nie zdążyłem wypić kawy, gdy rozległ się alarm w moim samochodzie. Pobiegłem do pokoju. Auto parkowałem zawsze z tyłu bloku, żeby mieć je na oku. Przy samochodzie stał facet około pięćdziesiątki, patrzył prosto w moje okno.

Kto to taki? zdziwiłem się.

Włożyłem adidasy i pobiegłem na dół. Podszedłem do samochodu.

Proszę pana, co pan tutaj robi? zapytałem.

Słuchaj, młody! powiedział nieprzyjemnym tonem nieznajomy. Jeszcze raz cię zobaczę przy Emilii, to nie miej pretensji!

Idź pan do diabła!

Nagle pojawił się rosły chłopak.

Zanim zdołałem się odezwać, zgasło światło

Krzysztofie, Krzysztofie!

Nad mną schyliła się niepozorna dziewczyna. Przebiegło mi przez myśl:

Skądś ją znam.

Słyszysz mnie? Dzwonić po karetkę?

Nie trzeba, w aucie mam apteczkę uśmiechnąłem się. Poradzisz sobie?

Tak, kończyłam ratownictwo medyczne.

Spojrzałem na nią i przypomniałem sobie, że mieszka w sąsiedniej klatce. Zawsze się witała, a ja brałem ją za uczennicę. Próbowałem sobie przypomnieć jej imię. Dziewczyna wyczuła moje zakłopotanie:

Mam na imię Zosia. Mieszkam obok.

Siadaj, Zosiu! otworzyłem tylne drzwi. Tam jest apteczka.

Usiadłem z przodu. Dziewczyna wszystko opatrzyła.

Nic poważnego powiedziała.

Dzięki!

Spojrzałem w lusterko i zobaczyłem jej oczy, jakby pytały:

Mogę już iść?

Chodź, przynajmniej napijemy się kawy, nie zdążyłem zjeść śniadania.

Tak po prostu? zerknęła na siebie, na dres.

Ja też jestem tak ubrany.

Nie, nie pójdę.

Dobra, przebierzemy się i pójdziemy.

Po pół godzinie wyszła w sukience, z lekko podmalowanymi oczami. Nagle poczułem, że to dobry powód, by przejść się pieszo.

Zosiu, może pójdziemy na spacer?

Chodźmy ujęła mnie pod ramię.

Całą drogę Zosia coś opowiadała. Weszliśmy do przytulnej kawiarni, usiedliśmy. Podałem jej menu:

Wybierz, co chcesz!

Przyglądała się kartom raczej pod kątem cen, niż dań. Domyśliłem się, że nieczęsto tu bywa. Pomachałem kelnerowi.

Proszę coś smacznego dla pani i kawę.

A dla pana?

Tylko kawę.

Mamy bardzo dobre ciasto.

To poproszę!

Po kawiarni wróciliśmy do domu. Pożegnałem się z nią pod jej klatką.

Minął tydzień. W piątek, wróciwszy z pracy, przypomniałem sobie:

Przecież mamie obiecałem, że w sobotę przyjadę z dziewczyną. Co zrobić?

Wszedłem do kuchni, włączyłem czajnik, robiłem kanapki i myślałem o jutrzejszej wizycie:

Pojadę sam. Mama się znowu rozczaruje. Trzeba coś wymyślić

I wtedy mnie olśniło!

A może pojadę z Zosią?! Chociaż po niedzieli się już z nią nie widziałem. Powiem, że miałem dużo pracy

Zjadłem szybko, ogoliłem się, ubrałem elegancko i wyszedłem.

Klatkę znałem, ale tam było piętnaście mieszkań, a o Zosi nic nie wiedziałem poza imieniem.

Stałem pod blokiem, rozglądając się po oknach, aż drzwi się otworzyły i wybiegła ona.

W tym samym dresie co ostatnio dostrzegła mnie przez okno i wybiegła na dwór.

Zatrzymała się niepewnie.

Hej, Zosiu!

Cześć, Krzysiu! na jej twarzy pojawił się blask.

Pomyślałem, że może pójdziemy na spacer.

Znowu nie jestem ubrana

Poczekam uśmiechnąłem się. Pół godziny ci wystarczy?

Tak i pobiegła z powrotem do klatki.

Córeczko, co się stało? zapytała zaskoczona mama.

Mamo, pójdę na spacer.

Dlaczego tak nagle?

Nie odpowiedziała, biegała tylko po pokojach. Mama podeszła do okna, po chwili podeszła do niej.

Z Krzysztofem planujesz spacer?

Tak.

Po co ci taki przystojniak?

Mamo, mam już dwadzieścia lat odpowiedziała zawstydzona Zosia.

Widzisz, ile do niego dziewczyn przychodzi?

Mamo, nie marudź.

No pięknie

Ale córka już wybiegła. Zosia wiedziała, że zaraz cały blok będzie plotkował wszyscy znali Krzysztofa i wiedzieli, jaka ona cicha. Teraz do tej opinii babcie na ławkach dodadzą: była. Ale I tak miała to już gdzieś.

Wyszła z klatki, nie odwracając się, pewna że mama patrzy z okna. Śmiało wzięła mnie pod ramię i zapytała:

Gdzie idziemy?

Do parku, potem do kawiarni, a wieczorem postoisz ze mną pod księżycem

Poszliśmy do parku, potem do kawiarni, długo chodziliśmy po mieście już po zmroku. W końcu zadzwoniła mama Zosi:

Zosiu, już pierwsza w nocy!

Już idę, mamo spuściła wzrok. Krzysiu, muszę wracać.

Odprowadzę cię

Pod klatką znów ją objąłem. Potem stwierdziłem całkiem stanowczo:

Jutro jedziemy do moich rodziców

Marianie! zawołała moja mama, widząc samochód. Krzysztof jedzie!

W końcu sobie przypomniał o rodzicach?

Jedzie z dziewczyną! westchnęła mama i wybiegła przed dom.

Mama uścisnęła mnie, ale mierzyła wzrokiem moją towarzyszkę.

Podeszła do niej:

Jak masz na imię, kochanie?

Zosia odpowiedziała, zmieszana.

Jestem ciocia Halina. Chodź, chodź, nie krępuj się!

Dziękuję!

Z domu wyszedł tata. Zaraz podszedł do Zosi i powiedział z uśmiechem:

W końcu nasz syn przyprowadził porządną dziewczynę. Jak masz na imię, śliczna?

Zosia.

A ja Marian. Możesz mówić wujku.

Tak ciepłego przyjęcia Zosia się nie spodziewała. Wyobrażała sobie niezadowolone miny rodziców, gdy przyjedzie z tak zwyczajną dziewczyną, jak ona. Tymczasem oni się autentycznie cieszyli i było to widoczne.

Weszliśmy do domu i Zosia aż zaniemówiła.

Stół był już suto nakryty, jakby przyjechał ktoś ważny!

Zaczęły się pytania, rozmowy.

Zosia pochodziła ze zwykłej rodziny i obawiała się, że moi rodzice będą dumni i wyniośli, a oni okazali się zupełnie jak jej własna mama i tata.

Co więcej, była radość na ich twarzach, że Zosia jest z normalnej rodziny.

Po obiedzie poszedłem z tatą orać pole. Zosia podeszła do mojej mamy:

Ciociu Halino, mogę posprzątać ze stołu i umyć naczynia?

To razem zrobimy! na jej twarzy pojawił się szeroki uśmiech.

Po tym, jak z tatą skończyliśmy orkę, zasadziliśmy razem ziemniaki.

Gdy wszystko było gotowe, Zosia powiedziała smutno:

Muszę wracać, mama na mnie czeka i pewnie się martwi.

Zosiu, podeszła do niej mama. Co ty opowiadasz? Najpierw zjemy kolację. Zostaniesz u nas na noc. Jutro rano pojedziecie.

Nie wiem, było widać, że chętnie by została.

Dzwoń! powiedziała mama.

Zosia wyjęła telefon, wybrała numer:

Mamo, mogę zostać na noc u Krzysztofa?

Córko, rozumiesz, o co pytasz? Obiecałaś, że wrócisz na noc.

Zosiu, jak ma na imię twoja mama? zdecydowanie wzięła telefon moja mama.

Grażyna.

Dzień dobry, pani Grażyno! Tu Halina, mama Krzysztofa.

Dzień dobry!

Niech Zosia zostanie u nas, bierze całkowitą odpowiedzialność na siebie. Dom duży, rozlokujemy ich osobno.

Sama nie wiem…

Macie bardzo fajną córkę

Minęło dobre pół godziny rozmowy.

Do domu zaczęliśmy się zbierać dopiero następnego dnia wieczorem. Mama napakowała torby swojskich produktów. Najwięcej zwracając się do Zosi:

Ten pakiet Krzysiowi, a te dwa dla was.

Ciociu Halino, czemu aż tyle?

Tam w Warszawie chyba nie jadacie porządnych rzeczy, nic dziwnego, że taka chuda jesteś.

Potem mama podeszła do mnie, gdy rozmawiałem z ojcem:

Złożyliście już wniosek do urzędu stanu cywilnego?

Mamo, nie żartuj! Nawet nie rozmawialiśmy o tym.

To pogadaj!

Pomyślimy.

Stracisz taką dziewczynę pogroziła palcem. Innych mi nie przyprowadzaj!

Ledwo wyjechałem, mama od razu chwyciła za telefon:

Grażyno, wysłaliśmy waszych. Wszystko dobrze. Przekazałam tam trochę swojskich produktów.

Halino, no coś ty, po co?

Wszystko w porządku! Może niedługo będziemy bawić się na weselu.

No, powiedz mi coś jeszcze ale w głosie Grażyny słychać było aprobatę.

Mój już ma dwadzieścia pięć. Ma mieszkanie, samochód. Narzeczony z niego pierwsza klasa. Nie wiem tylko, co u twojej Zosi w głowie.

U niej? Chyba zupełnie straciła głowę dla miłości.

No widzisz, jak nie my, to kto ich nauczy rozumu? Halina wyraźnie postanowiła doprowadzić sprawę do końca.

Ależ twój Krzysztof przystojniak

Twoja Zosia też świetna dziewczyna, pracowita!

O tak. Od dawna już pomaga w domu i dobrze gotuje

Wracaliśmy samochodem, a ja się do siebie uśmiechałem. Zosia w końcu nie wytrzymała:

Krzysiu, czemu tak się uśmiechasz?

Spodobałaś się moim rodzicom.

No, powiesz też coś!

Mama powiedziała, żebym takiej dziewczyny nie wypuścił z rąk.

A ty?

Nie wypuszczę!

Spojrzeliśmy sobie w oczy, w których biło to samo uczucie

Jeśli nie chcesz przegapić kolejnych opowieści, dołącz do obserwujących! Czekamy na wasze komentarze i lajki!