Po co siedzisz na zimnie? – zapytała kobieta z niechęcią wobec mrozu.

– Dlaczego siedzisz na tym mrozie? – zapytała Halina Nowak, krzywiąc się z zimna.

Dziewczyna podniosła na nią oczy z wyrazem smutku. Kobieta wyglądała na około czterdzieści pięć lat, a jej zadbane rysy twarzy zdawały się świadczyć o pewnym wewnętrznym smutku.

– Przepraszam, jeśli przeszkadzam, to zaraz sobie pójdę! – odparła dziewczyna.

– Nie wyganiam cię. Chcę tylko wiedzieć, dlaczego tu siedzisz? Przecież zima na dworze! – powiedziała kobieta łagodniej.

Tego dnia mróz dawał się szczególnie we znaki, a wiatr wiał bezlitośnie. Niezbyt fajnie jest tak siedzieć na ławce w taką pogodę.

– Nie mam dokąd pójść! – wyżaliła się, łzy napływały jej do oczu.

Miała na imię Kasia. Rzeczywiście, nie miała się gdzie podziać. Kilka dni temu wyrzucił ją z domu własny ojciec. Przyjechała do tego miasta z nadzieją, że zamieszka u cioci ze strony mamy.

Matka Kasi zmarła trzy lata temu. Po jej śmierci ojciec zaczął dużo pić. Z każdym dniem ich kontakty się psuły, a po trzech latach ich relacja stała się nie do zniesienia.

Olek, jej ojciec, coraz częściej przyprowadzał swoich dziwnych znajomych. Czasem zaczepiali Kasię, a gdy się żaliła, ojciec nie próbował pomóc. Musiała sobie radzić sama, a po jednej z takich kłótni ojciec wyrzucił ją z domu.

– Wynoś się! Nikomu tutaj nie jesteś potrzebna! – wykrzyczał jej na odchodne.

Kasia przyjechała w nadziei, że ciocia Ania ją przygarnie, ale okazało się, że w jej mieszkaniu nie było miejsca na kolejnego domownika. Miała trójkę dzieci, a w dodatku mieszkała z nią teściowa i kuzynka z córką. Wszyscy ledwo się mieścili w trzypokojowym mieszkaniu.

Ania nie miała innego wyboru, jak tylko odesłać Kasię z powrotem do ojca.

– Wracaj, tata cię przyjmie. Będziesz musiała poprosić o przebaczenie. Widzisz, że u nas nie ma miejsca. Przepraszam, kochana… Masz pełne prawo mieszkać w domu ojca. On musi to zrozumieć! – powiedziała ciotka, nie proponując nawet herbaty.

Kasia odeszła, czując żal, ale do domu wracać nie chciała. Niczego dobrego tam na nią nie czekało.

Szwendała się długo po zaśnieżonych ulicach miasta, aż w końcu opadła z sił. Postanowiła odpocząć na ławce, gdy podeszła do niej nieznajoma.

– Jak to nie masz dokąd pójść? Przecież jesteś taka młoda! Nie masz rodziców?

Kasia miała już osiemnaście lat. Uczyła się w technikum. Właśnie miała ferie. Nie zdążyła dobrze przemyśleć sytuacji, gdy opuszczała dom w pośpiechu. Dopiero podczas tej długiej przeszła refleksja nad tym, że będzie jej ciężko.

– Nie mam – odpowiedziała cicho, chowając twarz w kolana.

Siedziała na ławce, podkuliła nogi pod siebie, żeby się trochę ogrzać. Jej ręce były sine z zimna, a po nosie ciekły jej smarki. Rzęsy skraplały opadające z nieba płatki śniegu.

Halina żałowała dziewczyny. Sama miała syna niewiele starszego. Nie można zostawić dzieci w potrzebie, nawet jeśli to nie są własne.

– Chodź do mnie. Chociaż napijesz się herbaty, bo trzęsiesz się z zimna – zaproponowała.

Kasia przystała na propozycję. Poszły razem na drugie piętro, gdzie mieszkała Halina. Jej mieszkanie było przestronne, a przede wszystkim ciepłe. Dziewczyna w końcu mogła się ogrzać.

– Chciałabyś barszcz? – zapytała gospodyni.

Kasia kiwnęła głową z wdzięcznością. Ostatni posiłek miała wczoraj wieczorem. Kiedy przed nią postawiono talerz gorącego barszczu, rzuciła się na niego, jakby nie jadła od roku.

Po posiłku opowiedziała Halinie o swojej sytuacji. Halina tylko z dezaprobatą pokręciła głową.

– To przykre sprawy. Wiesz co, zostań u mnie. Mamy tu dość miejsca. Mój syn jest teraz w wojsku i wróci za dwa miesiące. Ale mamy trzy pokoje. Zostań, dopóki nie wymyślisz, co dalej.

– A gdzie twój mąż? – zapytała Kasia.

– Zmarł pięć lat temu. Nadal za nim tęsknię. Czasem czuję się samotnie. Razem zawsze raźniej, wiesz? Więc możesz mieszkać z nami. Będę cieszyć się towarzystwem. I Wacek też. Prawda, Wacek? – zwróciła się do rudego kota, myjącego się na stoliku.

Kasia poczuła się trochę nieswojo, ale nie miała wyboru. Nie miała dokąd iść, ani do kogo. Tak zamieszkały razem.

Halina od razu polubiła Kasię. Była dobrze wychowana, grzeczna i uśmiechnięta. Wydawało się, że matczyne wychowanie nie wywietrzało przez trzy lata życia z ojcem alkoholikiem.

Kasia była pracowita, nie bała się prac domowych. Sprzątała z ochotą, myła naczynia i chętnie uczyła się gotować.

Kasia musiała zrezygnować z technikum, ale planowała w przyszłym roku spróbować dostać się na inną uczelnię.

Halina pomogła jej znaleźć pracę na czas, gdy nie studiowała. W sklepie blisko domu pracowała jej znajoma, która wzięła młodą dziewczynę bez doświadczenia na sprzedawczynię. Później spotkała Halinę na ulicy i podziękowała.

– Świetną dziewczynę mi zaproponowałaś! Pracowita, skromna, mądra.

Kasia była bardzo wdzięczna Halinie za dach nad głową. Często jej to mówiła. Starała się pomóc w każdy możliwy sposób, by nie czuć się jak zbędny lokator. Między nimi nawiązała się przyjaźń.

Nawet kot Wacek zaprzyjaźnił się z młodą przyjaciółką gospodyni. Lubił spać w jej łóżku i wszędzie za nią chodził.

Dwa miesiące później syn Haliny, Michał, wrócił z wojska. Kiedy przyszedł do domu w mundurze i z bukietem kwiatów dla matki, Kasia widziała go po raz pierwszy. Dotąd tylko oglądała jego zdjęcia na półkach, głównie te, na których był dzieckiem. Był przystojnym młodzieńcem.

Po ciepłym powitaniu z matką, Michał zwrócił uwagę na gościa.

– Cześć, a ty kto jesteś? – zapytał z zaskoczeniem, patrząc na szczupłą blondynkę w domowej sukience.

– Och, synu, to nasza gościni. Kasia ma długą historię, ale na razie zamieszka z nami. Mam nadzieję, że się zaprzyjaźnicie! Pamiętaj, nie masz jej prawa krzywdzić. To naprawdę dobra dziewczyna!

– Nie planowałem! Pomyślałem, że może dorobiłaś sobie siostrę, gdy byłem w wojsku! Gdybym wiedział, przyniósłbym kolejny bukiet kwiatów! – powiedział, uśmiechając się do niej. – Miło cię poznać!

Kasia oniemiała, nie mogąc odpowiedzieć. Michał bardzo jej się spodobał. Po chwili pokonała skrępowanie i w końcu oderwała od niego wzrok.

Po powrocie z wojska Michał był przystojniejszy i bardziej wysportowany. Matka zauważyła, że stał się silniejszy, a Kasia widziała w nim ideał. Mówią, że wojsko robi z chłopców mężczyzn.

Po tygodniu odpoczynku Michał zaczął szukać pracy. Na jesień planował rozpocząć studia, ale musiał przecież jakoś dotrwać do tego czasu i nie chciał siedzieć na garnuszku matki.

Tak też wszyscy razem żyli. Spotykali się głównie rano i wieczorem, a resztę czasu spędzali w pracy.

Michał i Kasia szybko się zaprzyjaźnili. Oboje mieli tyle wspólnych zainteresowań. Wieczorami spędzali czas na rozmowach o niczym lub oglądaniu filmów. Nawet nie zauważyli, kiedy przywiązali się do siebie w sposób daleki od bratersko-siostrzanego.

Kasia nie chciała wykonać pierwszego kroku, bo obawiała się urazić Halinę. Michał także się wahał, nie wiedząc, czy Kasia czuje to samo. Ale Halina wszystko zauważyła. Wiedziała, że między nimi rozwija się coś więcej niż przyjaźń, ale postanowiła się nie wtrącać.

Pewnego wieczoru Halina zastanawiała się nad tym wszystkim. Myślała o tym, czy chciałaby Kasię jako synową. Tak, miała w niej wiele cech, które jej jako przyszłej teściowej by się podobały. Postanowiła odrobinę zbliżyć młodych do siebie.

Gdy nadeszło lato, kupiła dwa bilety na wyjazd nad morze. Planowała jechać z synem, ale w ostatniej chwili stwierdziła, że ma ważne sprawy w pracy i nie mogła się wyrwać. Pod tym pretekstem wysłała Michała i Kasię na urlop.

– Nie ociągaj się! Bo ci ją sprzątają sprzed nosa! – powiedziała synowi z uśmiechem, machając na pożegnanie.

Michał zrozumiał doskonale. Matka się nie pomyliła. Wracając, byli parą, a po miesiącu oznajmili, że chcą się pobrać.

Niektórzy mogli sądzić, że to za szybkie decyzje, ale Halina nie chciała się sprzeciwiać.

W końcu dobre synowe nie leżą na ulicy. Choć czasem można je znaleźć przemarznięte na ławce przed blokiem, ale to raczej złoty traf. Halina uważała siebie i syna za szczęściarzy.

Sąsiedzi szeptali za plecami, a niektórzy znajomi w twarz mó…wszczili znajome, że związali syna z biedaczką bez dachu nad głową. Mówili, że to głupota, ale Halina wiedziała, że postąpiła słusznie.

Nawet po wielu latach nici nie żałowała, że wtedy zabrała zmarzniętą dziewczynę z ulicy, dała jej ciepło i zaprosiła do siebie. Kasia stała się kochającą i wierną żoną jej jedynego syna. Kochała go całym sercem. Dała jej troje wspaniałych wnuków i wiele ciepłych wspomnień.