Pilnie poszukiwany mąż

Słuchaj, muszę ci opowiedzieć, co się wydarzyło aż się kawa wylała na stół! Była u Aliny jej córka Lidka i wyobraź sobie, zaczyna ni z tego, ni z owego:
Mamusiu, musisz sobie szybko znaleźć nowego męża! No koniecznie i to natychmiast!

Alina prawie zakrztusiła się kawą, odstawiła filiżankę i rzuciła jej poważne spojrzenie.
O co, proszę cię, chodzi? Skąd ten pomysł?

Lidka stała chwilę jakby zawstydzona, gapiła się na dywan, ale była zdeterminowana bardziej niż kiedykolwiek.
Bo wiesz Przed chwilą powiedziałam tacie, że masz nowego faceta wydusiła, głęboko wzdychając. Męczył mnie bez końca pytaniami! Cały czas wypytuje, czy kogoś już masz! Tłumaczyłam dotąd, że nie, ale wtedy zaczynał nawijać, jakim to był świetnym mężem, a ty poniosłaś największy błąd życia, odchodząc od niego. Że nic nie rozumiesz, skoro pozwoliłaś odejść TAKIEMU facetowi!

Spojrzała na mamę, w oczach miała i żal, i rozgoryczenie, a nawet trochę złości na własnego ojca.
I wiesz On wciąż powtarza, że szybko zrozumiesz, jaka byłaś głupia i wrócisz do niego. Twierdzi, że nigdy nie znajdziesz nikogo lepszego! I w końcu się wkurzyłam powiedziałam, że masz już kogoś nowego.

Alina przeciągnęła dłonią po włosach. Natychmiast wróciły jej w pamięci te charakterystyczne nuty głosu byłego męża ta udawana pewność, te niekończące się monologi na swój temat.

Mogę sobie wyobrazić, jakich barwnych słów używał, parsknęła z lekkim sarkazmem W ogóle jeszcze nie pogodził się z tym, że go zostawiłam, tego ideała własnej wyobraźni. Czasem mam wrażenie, że zaprasza cię na weekendy, żeby sobie pochlapać do woli Nie żeby z tobą być, tylko żeby zebrać nowe ploteczki. Ego sobie tym naprawia.

Lidka westchnęła ciężko, opadła na kanapę, podciągnęła pod siebie nogi i zamyśliła się, miętosząc palcami tapicerkę.
Też tak czuję. Przez półtorej godziny muszę słuchać, jaki to tata jest wspaniały. A reszta wizyty? W ogóle się mną nie interesuje nie zapyta, jak w szkole, czy czegoś nie potrzebuję

Mówiła to tak codziennie, bez emocji, jakby podawała plan lekcji: pobudka, śniadanie, szkoła, zadania domowe. Tak, dla Lidki to już dawno była norma.

Wyciągnęła się na kanapie, wpatrując się w sufit, i przypomniała sobie najnowszą rozmowę z ojcem. Standard najpierw był monolog o sukcesach służbowych, potem wielka rozprawa o tym, czego to on nie zaplanował, jak bardzo go nie doceniają. Zatrzymała się na półtorej godziny monologu żeby potem opowiedzieć o tym mamie.

A gdy próbowała wtrącić o swojej olimpiadzie matematycznej tata rzucił mechaniczne brawo, po czym natychmiast wrócił do swoich opowieści: Też byłem prymusem, a w twoim wieku to już. I znowu on.

Lidka wzruszyła ramionami. Już dawno się przyzwyczaiła. Tata zawsze skupiony był na sobie, reszta rodziny istniała gdzieś na marginesie jego uwagi byli, ale nie aż tak istotni, by oderwać go od samego siebie.

Co by ktoś nie powiedział, on zawsze kierował rozmowę na własne sprawy. Mama marudziła, że pada ze zmęczenia? Od razu zaczynał się żalić, jak ciężko mu w robocie. Lidka próbowała opowiedzieć o koleżankach czy problemach? Zaraz słuchała kolejnej historii o jego młodości oczywiście, znacznie ciekawszej niż jej obecne życie! I wszystko w tej tonacji: jego sprawy są ważne, twoje zupełnie nie.

Czasami sama się aż zastanawiała, jak jej mama wytrzymała z nim piętnaście lat. W dzieciństwie Lidka wierzyła, że tata kiedyś się obudzi i zacznie ich zauważać Ale nic z tego, czas płynął, on się nie zmieniał. Dopiero po rozwodzie dziewczyna odkryła, że życie bez niego jest o wiele spokojniejsze. Po co komu ktoś, kto zawsze ściąga całą uwagę na siebie i resztę traktuje jak powietrze?

Ale dlaczego niby mam sobie na gwałt szukać faceta? głos Aliny zabrzmiał trochę ostrzej, niż chciała. Powiedziałaś raz, no i co? Co z tego?

No bo tata, gdy to usłyszał, to się tak zmienił Lidka aż się skrzywiła, przytulając do siebie poduszkę. Najpierw zbladł, potem się spocił i zaczął wrzeszczeć, aż sąsiadka przyleciała! Przestraszyłam się przyznam szczerze.

Na moment zamilkła. Jej głowie stanęła scena, jak tata zaciskał pięści, jego głos, nienaturalnie wysoki, oczy biegające nerwowo. Wyglądał, jakby miał zaraz eksplodować.

Wymusił na mnie, żebym podała imię tego faceta i opisała go od stóp do głów dodała, skubiąc krawędź poduszki. Odmówiłam, powiedziałam, że prosiłaś, żeby o tym nie mówić Już się spodziewam, że zaraz zacznie do ciebie wydzwaniać i robić jazdę.

Alina odwróciła się do okna, westchnęła i spojrzała na córkę. Cóż za świetny dzień Wyobraziła sobie, jak jej były mąż będzie się nakręcał dzięki, córeczko, naprawdę

Alina usiadła na kanapie obok Lidki, objęła ją i westchnęła głęboko. No cóż, mleko się rozlało. Słowa padły, już się nie odwróci.

Po co cały ten wymyślony facet? spytała cicho, kołysząc Lidkę ramieniem. Mogłyśmy żyć spokojniej, a teraz znów muszę słuchać jego awantur i płakania. Najchętniej bym telefon wyłączyła.

Lidka, poważna jak nigdy, wyplątała się z objęć, usiadła prosto i spojrzała mamie prosto w oczy. Miała w nich pewność, jakiej wcześniej nie znała.
Jesteś wspaniała! stwierdziła stanowczo. Jesteś piękna, mądra, masz wokół pełno znajomych, a mężczyźni cię uwielbiają! Mama, ja przecież widzę! A tata cię oczernia! Mam tego dość!

Alina pogłaskała ją po włosach, czule, trochę niepewnie.
Dobrze, kochanie. Wiesz Szczerze mówiąc, myślałam, że nie chciałabyś, żebym układała sobie życie z kimś nowym. W końcu minęło dopiero pół roku od rozwodu z tatą

Niełatwo jej to przyszło w głębi duszy obawiała się, że córka uzna to za zdradę. Uważnie obserwowała twarz Lidki, czy nie pojawi się na niej cień niezadowolenia.

Daj spokój! parsknęła dziewczyna z tak dziecięcą stanowczością, że Alina nie mogła się powstrzymać od uśmiechu. Liczy się to, żebyś była szczęśliwa!

Skrzyżowała ręce na piersiach i patrzyła wyzywająco, dumna z własnej dojrzałości. Alina patrzyła na nią z czułością, a niepokój gdzieś odpłynął. Może rzeczywiście za bardzo skupia się na przeszłości?

Jesteś moim skarbem, Lidka przytuliła dziewczynkę. Dziękuję, że o mnie dbasz.

Lidka wtuliła się ciepło, stworzyły razem swoją małą, zgraną drużynę taką, która z każdym dniem była coraz silniejsza

************************

Parę dni później wyobraź sobie Alina siedzi w robocie, próbując skończyć raport, a tu głowa łupie okrutnie. Wzięła od koleżanki tabletkę z apteki za rogiem, popiła wodą, ale wszystko na marne głowa jakby z ołowiu, a każdy dźwięk drażni.

I wtedy wpada portier:
Pani Alino, jest do pani gość, były mąż nalega na rozmowę. Zejść pani do recepcji, czy mamy go wyprosić?

Alina aż się spięła. Pełna irytacja. Ale co miała robić westchnęła głęboko, poprawiła marynarkę i ruszyła korytarzem, mijając rozbawionych kolegów, śmiechy przy ekspresie, gotowe już do wyjścia zespoły

W recepcji od razu zobaczyła Artura. Miotał się przy ladzie, rozkrzykiwał się na ochronę, chodził w kółko z wymachującymi rękami. Na twarzy czerwone plamy, nerwowość aż biła od niego.

O co ci chodzi? Co za teatr tu odstawiasz? rzuciła na wejściu, spokojnie, ale z zacięciem. Może policję ci tu sprowadzić?

Artur rzucił się niemal na Alinę, palcem ją wytyka jakby nakrył ją na gorącym uczynku.
Ty! Lidka mi wszystko powiedziała! Minęło pół roku, a ty już masz innego?! krzyczy, głos aż mu piszczy.

Alina uniosła brwi.
A miałam ci być wierna do końca życia? Trochę się przeceniasz, zwłaszcza, że w małżeństwie wierności raczej nie uznawałeś, nie?

Przez chwilę zaniemówił, aż mu ręka opadła. Patrzył na nią zagubiony, zaskoczony tym, że nie daje się sprowokować.

Wokół zaczęli się zatrzymywać ludzie nikt już nie próbował ukrywać ciekawości. Ale dla Aliny i Artura świat zacieśnił się do tego miejsca i tej konfrontacji ze starymi żalami.

Ja nie pozwolę, żeby moja córka mieszkała z obcym chłopem! ryknął jeszcze. Zabiorę ci Lidkę! Nie zobaczysz jej nigdy więcej!

Alina spojrzała z ironicznym spokojem. Co za cyrk! Każdy sąd stanąłby po jej stronie.

Skończyłeś już show? Prawdziwy z ciebie artysta. Z jakiego kabaretu?

I wtedy nagle rozlega się chłodny głos:
Co tu się dzieje?

W drzwiach pojawił się pan Roman, prezes firmy, w garniturze jak spod igły, na twarzy pewność siebie i wewnętrzny spokój. Ochrona omal nie zasalutowała.
Proszę nie przeszkadzać! To moja prywatna sprawa! syknął Artur, ale Roman nie tracił zimnej krwi, podszedł bliżej.
Prywatne to są rozmowy w cztery oczy, a nie awantura w miejscu publicznym. Uspokójmy się powiedział, zerwawszy show Artura w pół słowa.

Artur już miał coś odburknąć, ale Roman podszedł do Aliny, objął ją za talię i spojrzał na Artura jak na chłopca, co przesadził na szkolnej imprezie.
Kto ja jestem? odparł zimno. Tym, który sprawia, że Alina czuje się szczęśliwa. Ty tu nie podnoś głosu na moją kobietę, bo ja nie wybaczam takich rzeczy. Policja to najmniejsze z twoich zmartwień, jeśli przekroczysz granicę. Zwłaszcza, jak spróbujesz mieszać w życie Lidki rozumiesz?

Artura zamurowało. Stał chwilę z otwartymi ustami, po czym zbladł, mruknął coś pod nosem i podkulonym ogonem wyszedł zanim znowu zaczął paplać:
Nie licz na żadne alimenty!

Bo mi są niepotrzebne parsknęła Alina, a Roman uśmiechnął się szeroko. Za to Lidka nie będzie musiała dłużej do niego jeździć!

Nagle Alina poczuła na sobie ciepłą, opiekuńczą dłoń Romana. Trochę ją to zmieszało, policzki rozgrzały się na maksa, wolno odsunęła się, jakby przypadkiem
Dziękuję bardzo, panie Romanie. Nawet pan nie wie, jak mi pan pomógł powiedziała szczerze. Roman lekko się zaśmiał.
Może pogadamy o tym na lunchu? zaproponował, podając rękę.

Alina zawahała się przez ułamek sekundy czy nie za szybko, czy to wypada ale w końcu stwierdziła, że ma wszystko w nosie. Prezes był inny niż pozostali, traktował ją z szacunkiem, do niczego nie zmuszał. Ujęła jego dłoń i poszli razem na obiad.

W restauracji niedaleko biura atmosfera była ciepła, rozmowa potoczyła się sama. Roman, mieszając kawę, wyznał po prostu:
Długo nie wiedziałem, jak się odezwać tłumaczył. Wyglądałaś zawsze na bardzo zamkniętą, a ja wiedziałem, przez co przechodzisz. Nie chciałem się narzucać.

Alina słuchała i rozumiała, że to nie jest facet podobny do jej eks nie ma w nim zadęcia, jest w nim szczerość i respekt.
A kiedy zobaczyłem, jak ktoś na ciebie wrzeszczy Już nie mogłem się powstrzymać!

Uśmiechnęła się. Ech, cały on Przecież zawsze był jakiś cieplejszy, wrażliwszy, po prostu dotąd tego nie zauważała.

**********

I wyobraź sobie, po trzech miesiącach była już wesele! Alina i Roman świeżo po ślubie wyglądało to jak z bajki, wszystko jak w marzeniach. Lidka cieszyła się autentycznie w dniu ślubu pilnowała najmniejszych szczegółów mamy: fryzury, bukietu, nawet spinek przy welonie. Kiedy rodzice wymieniali się obrączkami, Lidka aż się rozpłakała ze szczęścia.
Tak bardzo się cieszę! wyszeptała, tuląc ich oboje.

Ale od razu jasno postawiła sprawę:
Roman, bardzo cię lubię i cieszę się, że mama ma takie wsparcie. Ale tata jakkolwiek jest, to tata już zawsze będzie tylko jeden.

Roman przyjął to dość naturalnie:
Oczywiście, Lidko. Najważniejsze, że jesteśmy razem.

Artur też dostał zaproszenie na ślub tak trochę z przekąsem, żeby wiedział, że to już zupełnie zamknięty rozdział. Oczywiście, nie pojawił się nawet nie zamierzał. Zamiast tego zaczynał dzwonić do wspólnych znajomych, żaląc się wszystkim, ile może.

Pierwszy rozmowa już dzień po odebraniu zaproszenia niby spokojnie, ale słychać irytację.
Wyobrażasz sobie, ona mnie zaprasza na swój ślub! Po tym wszystkim!
Znajomi grzecznie pytali, w czym problem, ale Artur rozrzucał się coraz mocniej:
Jak ona mogła mi to zrobić? Tak mnie upokorzyć!

I miał te swoje monologi, powtarzał każdemu to samo. W sumie liczył, że któryś przyzna mu rację usłyszy coś w stylu: No, rzeczywiście, okropnie postąpiła.
Ale coraz częściej spotykał się tylko z milczącym współczuciem, albo zdawkowym: Każdy ma swoje życie.
W końcu zaczął twierdzić, że Alina za szybko się spieszy z nowym małżeństwem:
Tylko pół roku minęło! To już wielka miłość? To ucieczka od rzeczywistości

Po chwili zmieniał narrację:
Nawet nie dała mi szansy czegoś naprawić! Gdybyśmy pogadali może dałoby radę
Nigdy nie dopowiadał, co konkretnie miałby zmienić.
A nieraz narzekał wręcz naiwnie:
Zrobiłem dla niej tyle rzeczy, a ona? Nawet dziękuję nie powiedziała! Po prostu wzięła i sobie poszła. I jeszcze córkę zabrała!

Słuchało go się coraz dziwniej. Znajomi coraz częściej po prostu milczeli. W końcu sam zauważył, że nie ma już komu się żalić i dał sobie na spokój.

A życie Aliny, Romana i Lidki toczyło się swoim rytmem: wspólne obiady, spacery po krakowskich parkach, żarty o dobór filmu na wieczór. Było normalnie i spokojnie może nie idealnie, ale na pewno szczęśliwie.