Pierwsze Wrażenie: Jak Zrobić Dobry Początek w Każdej Sytuacji?

**Pierwsze Wrażenie**

Mamo, poznaj Kasię powiedział Krzysztof z lekkim zażenowaniem, przedstawiając młodą kobietę, którą przyprowadził do domu o tak późnej porze.

Dobry wieczór odparła Halina, mierząc niespodziewaną gościnię niechętnym spojrzeniem. Jaka urocza godzina na powitanie! Za pięć minut północ

Mówiłam Krzysiowi, że jest za późno broniła się natychmiast Kasia. Ale czy on mnie słucha? Uparty jak osioł!

Sprytna pomyślała Halina z goryczą. Tłumaczy się i maluje go jako tyrana. Niesympatyczna z niej dziewczyna.

Proszę, wchodźcie westchnęła, po czym wycofała się do swojego pokoju bez słowa.

Co mogła zrobić? Wyrzucić jedynego syna w środku nocy? Z powodu obcej? Jeśli chcą razem mieszkać, niech będzie. Matka jest od tego, by chronić syna i otwierać mu oczy. A Halina zrobi to szybko. Krzysztof odeśle swoją dziewczynę tam, skąd przyszła, bez żalu. Będzie nawet wdzięczny!

Całą noc Halina rozmyślała, jak pozbyć się Kasi z mieszkania.

Nie, nie sprzeciwiała się ślubowi Krzysztofa. W wieku trzydziestu lat najwyższy czas, by założył rodzinę.

Ale nie z nią!

Po pierwsze, była znacznie młodsza. Dowód, że wiatr jej dmuchał w głowę.

Żona? Matka? Gospodyni?

Po drugie, jej zachowanie mówiło samo za siebie: wtargnięcie do czyjegoś domu o niewłaściwej porze, bez słowa przeprosin! Do tego ośmieliła się oskarżać jej ukochanego syna bez powodu

I jeszcze została na noc!

Czy to był jej pierwszy raz, czy zwyczaj?

W każdym razie Halina po prostu jej nie lubiła.

Więc Krzysztof w końcu też przestanie.

Po co tracić z nią czas?

Plan okazał się niepotrzebny.

Kasia sama dała jej okazję, by postawić sprawę na swoim miejscu.

Pierwszy sygnał rozległ się już rano.

Zamknęła się w łazience na godzinę.

Krzysztof, bezradny, krążył po mieszkaniu, coraz bardziej wściekły.

Kochanie, co się stało? zapytała Halina, nadmiernie słodko. Dziewczyna się przygotowuje, chce ci się spodobać

Ale ja muszę iść do pracy!

To zapukaj, wytłumacz, że nie jest tu sama zasugerowała matka.

To byłoby niezręczne mruknął. Porozmawiamy później. A ty, mamo, nie spóźnisz się?

Ja? Nie. Jestem gotowa od dawna. Masz, zrobiłam naleśniki. Chodź na śniadanie.

Nawet się nie umyłem!

Trudno, zrobisz to później. Tymczasem nie marnuj czasu zjedz porządnie, potrzebujesz sił na cały dzień.

Krzysztof usiadł przy stole.

Wtedy Kasia wyszła z łazienki, z ręcznikiem na głowie, promienna.

Wreszcie! wykrzyknął Krzysztof, rzucając się do zaparowanego lustra.

Umył się w pośpiechu, ogolił w ekspresowym tempie, połknął naleśnika w trzech kęsach i, już w drzwiach, rzucił:

Do wieczora! Mam nadzieję, że się dogadacie.

Krzysiu! przywołała go Kasia. Mieliśmy dziś zabrać moje rzeczy.

Zabierzemy. Wieczorem. Nie nudź się! Jego głos już rozbrzmiewał na klatce schodowej.

Halina wstała, zamknęła drzwi za synem, odwróciła się do Kasi i spytała oschle:

Nie wstyd ci?

Nie odparła dziewczyna z uśmiechem. Powinnam?

Krzysztof się spóźni przez ciebie!

Nie spóźni się. Pewnie weźmie taksówkę. Niech się pani nie martwi, wszystko będzie dobrze.

Tak czy inaczej, zapamiętaj: nie jesteś tu sama. Jeśli chcesz zajmować łazienkę na godzinę rano, wstawaj wcześniej. Na szczęście dziś nie pracuję.

To się nie powtórzy powiedziała po prostu Kasia. Przepraszam.

Halina oniemiała. Liczyła na kłótnię, a tu

No dobrze burknęła, kierując się do łazienki.

Pierwszy przedmiot, który przykuł jej uwagę, to nowa tubka pasty do zębów, otwarta, choć stara jeszcze się nie skończyła.

Kasia, czemu otworzyłaś nową pastę?

Wolę tę.

Mam nadzieję, że przyniesiesz swoją? I swój szampon?

Oczywiście, pani Nowak

I swoje ręczniki!

Przyniosę

Mimo prób wywołania sprzeczki, Kasia nie dała się sprowokować. Zgodziła się na wszystko, kiwała grzecznie głową, zanotowała swoje przyszłe obowiązki.

Bez argumentów, Halina przeszła do frontalnego ataku.

Po co tu przyszłaś?

Krzysztof i ja kochamy się

Oczywiście, że go kochasz, taki chłopak! Ale ja nie rozumiem: co on w tobie widzi?

Nie pytałam go

A twoi rodzice?

Mama jest krawcową.

A ojciec?

Nigdy go nie poznałam.

Rozumiem. Dziecko bez ojca. I jak chcesz być dobrą żoną dla mojego syna?

Zrobię, co w mojej mocy

Choćbyś się starała, nic z tego nie wyjdzie. Mój syn cię nie kocha. Tylko tak mu się wydaje. Ja go znam! I nigdy cię nie poślubi! Po co miałby to zrobić? Już i tak leżysz u jego stóp.

On mnie kocha szepnęła Kasia, drżącym głosem. Jestem pewna.

Łudzisz się. Myślisz, że jesteś pierwsza?

Nie ale to nie ma znaczenia

Nie ma znaczenia? Znudzisz mu się w tydzień! Nie jesteś jego poziomem! Inteligencję znasz?

Tak. Ale tu słowo jest nietrafione.

A to dlaczego?

Mam dyplom uniwersytecki.

I co z tego? Słuchaj, dziewczyno, wracaj do siebie. To nie twoje miejsce. Próbuję ci to wytłumaczyć od rana, ale ty nic nie rozumiesz.

Dobrze, pójdę. Ale co powiecie Krzysztofowi? Nie będzie zadowolony.

To nie twój problem! Wynoś się i nie wracaj. Nie jesteś mile widziana.

Halina sama się zdziwiła swojej okrutności. Nigdy nie przypuszczałaby, że padną z jej ust takie słowa. Gorzkie słowa płynęły bez kontroli.

A Kasia?

Dziewczyna patrzyła na nią, doskonale rozumiejąc.

Jej matka była zazdrosna. Ledwo się poznały, a już tliła się nienawiść.