Pierwsze Wrażenia

No czego to w życiu nie ma – myśli sobie Bogusława, siedząc samotnie w kuchni. – Ludzie żyją razem lata, a potem nagle się rozchodzą. Dziwne, prawda? Znam takich parę, a i sama tak mam. Choć z moim tyranem nie wytrzymałam długo, ale cóż, przeszłość to przeszłość.

Bogusława niedawno przeszła na emeryturę, mieszka sama. Córka wyszła za mąż i mieszka z rodziną w Warszawie. Wyjechała z naszej wioski po liceum, skończyła studia i założyła rodzinę. Teraz tylko czasem przyjeżdża, oboje z mężem pracują, czasu brak. Wnuczka chodzi do podstawówki.

Jak jeszcze pracowała, koleżanki z pracy namawiały ją:
– Boguś, no jak tak można być ciągle samej? Chłopów wolnych pełno – są wdowcy, są rozwodnicy, którym małżeństwo nie wyszło. Ogłoszeń w gazetach, w internecie – masa. Znajdź sobie kogoś!

– Boję się pierwszego kroku – broniła się. – Jak to ja mam do faceta dzwonić? A poza tym, jeśli się rozwiódł, to coś w nim musi być nie tak. Od dobrych mężów żony nie uciekają, a porządni faceci są zajęci. Nie ufam takim.

– Nikt ci nie każe od razu wychodzić za mąż! Pogadacie, a jak nie wyjdzie – odłożysz słuchawkę. Co w tym złego? – najbardziej naciskała Wiesława, która sama znalazła męża przez ogłoszenie i teraz szczęśliwie żyje, roznosząc rady.

### Pierwsze ogłoszenie

W końcu Bogusława postanowiła spróbować. Pierwszy raz było dziwnie – dzwonić do obcego faceta! Ale po chwili pomyślała:
– No i co w tym złego? Gadamy przez telefon, nie widzimy się, jak nie wyjdzie – odpuszczę.

Dzwoniła kilka razy. Faceci różni, ale już po pierwszej rozmowie wiedziała, z kim nie ma sensu gadać. I zaczęła inaczej patrzeć na sprawę:
– W końcu w rodzinie nie zawsze facet jest winny. My, kobiety, też bywamy różne. Cudza rodzina to ciemna zagadka.

Co jakiś czas rozmawiała z kimś nowym, ale nikt jej nie poruszył. Z rozwodnikami unikała kontaktu – nie ufała. Ale los zetknął ją właśnie z takim. Po pierwszej rozmowie od razu spodobał jej się Stanisław. Gadali przez telefon długo.

Mieszkał w sąsiedniej wsi, miał swój dom i gospodarstwo. To on zaprosił ją pierwszą.
– Przyjedź do mnie, Bogusława. Gadamy już tyle, dużo się o sobie dowiedzieliśmy. Gdybym ci się nie podobał, dawno byś odpuściła. Przyjadę po ciebie na dworzec, zgoda?

– Dobrze, zgoda – zgodziła się.

Podobał jej się jego sposób mówienia, szacunek dla kobiet. Nie obgadywał byłej żony. Rozwiedli się po latach małżeństwa, gdy dzieci odchowali i usamodzielnili.

### Znaki zapytania

Nie pytała o przyczyny rozwodu – sama nie lubiła takich tematów. Ale zaniepokoiło ją, gdy spytała:
– Stanisław, a z dziećmi się widujesz? Przyjeżdżają?

– Nie. Są po stronie matki, nie dzwonią, a co dopiero przyjechać – odparł, co dało jej do myślenia.

– Co by nie było między rodzicami, dzieci powinny mieć kontakt z ojcem – myślała Bogusława. – Jeśli tego kontaktu nie ma, to coś tu jest nie tak.

W końcu wybrała się w gości. Wytłumaczył, gdzie wysiąść:
– Będzie skrzyżowanie i duży transformator. Tam wysiądziesz, ja tam będę.

– Dobrze, chyba nie zgubię się – odparła.

### Spotkanie i gościna

Denerwowała się w autobusie, ale widząc skrzyżowanie, wysiadła spokojnie. Obok stał wysoki, przystojny mężczyzna. Patrzył na nią z uśmiechem.
– Bogusława?

– Tak, to ja – odpowiedziała, uśmiechając się.

– A ja jestem Stanisław. Chodź, moje auto tam stoi – wskazał czarnego SUV-a. – Pojedziemy, zobaczysz, jak mieszkam.

Spodobało jej się, że czekał z kwiatami, że nie kazał jej stać na przystanku. Do domu dojechali szybko. Dom był duży, dwupiętrowy, zadbany. Wnętrze też schludne.
– Musi być porządny, skoro tak tu czysto – pomyślała. – Żona odeszła lata temu, a wszystko w idealnym stanie.

Chodziła po domu, słuchając jego opowieści, ale zaczęła się zastanawiać:
– Żona zostawiła to wszystko? Dlaczego? Dom, w który włożyła tyle pracy, został jemu. Ciekawe, co odpowie, jeśli zapytam…

– Siadaj, zaraz będziemy pić herbatę – zaprosił.

– Pomóc ci? – spytała z grzeczności.

– Nie, nie, ja sam.

Wyjął z szafki filiżanki, herbatę już miał zaparzoną. Pokroił tort, podał jej talerzyk.
– Jedz, proszę. Mogę i wina nalać, jeśli chcesz.

– Nie, dziękuję. Nie pijam.

– Słusznie, ja też tylko od święta.

Gawędzili przy herbacie. Chwaliła dom:
– Piękny masz dom, Stanisław. Widać, że dbasz.

– No a jak, dom wymaga rąk, inaczej się rozpadnie – odparł, rozglądając się po kuchni.

### Próba gospodarności

Po herbacie nagle oznajmił:
– A teraz, Bogusława, będę cię sprawdzał.

– Jak to?

– No, posprzątaj tu porządnie, umyj naczynia, podłogę. Potem pójdziemy do obory, zobaczę, czy umiesz doić krowę.

Zamarła. Gdyby nawet nie powiedział tak ostro, sama by posprzątała. Ale kto tak mówi gościowi? Umyła filiżanki, położyła na miejsce. Wytarła stół. Stał i patrzył.

– Podłogi ci nie umyję, Stanisław. Mogłeś po prostu powiedzieć: „Zrób coś, a ja pójdę do krowy”. Wiem, jak sprzątać. Nie podoba mi się to – powiedziała wprost.

Próbował żartować, ale nalegał, by wydoiła krowę. Odmówiła. W końcu się otworzył:
– Skoro tak szczerze, to powiem: kobieta, która do mnie przyjdzie, musi mieć posag. Żeby było po równo. Przywieziesz swoją krowę, kury, owce. Nie oddawaj nikomu, ja przyjadę i zabiorę.

Rozśmiała się:
– Aleś ty sprytny! Jeszcze nawet nie wiesz, czy cię chcę, a już dzielisz moje rzeczy? Myślisz, że jak pochwaliłam twój dom, to marzę, by się do ciebie wprowadzić? Nie, dziękuję. Nie podobasz mi się, nie podoba mi się twoje podejście. Szukasz kogoś, kto na ciebie będzie pracował? Ze mną to nie przejdzie.

Wzięła torbę.
– Nie odprowadzajBogusława wyszła bez słowa, a gdy autobus odjeżdżał, pomyślała, że lepiej już zostać samotną niż wiązać się z takim człowiekiem.