– Piękna u pani uczciwość, pani Halino!

**Dziennik, 15 lipca**

Piękna ta wasza sprawiedliwość, Halino Mikołajewna! Nasze dzieci w zeszłym roku prażyły się na działce, potem cały rok harowaliśmy, żeby wasz domek doprowadzić do porządku, a teraz dzieci Natsii będą korzystać z wygód, podczas gdy nasze siedzą w domu? Bardzo sprawiedliwa z was kobieta! nie wytrzymała Olga.

Mówiłam, że to dla dzieci, ale nie mówiłam, że tylko dla waszych! Myślicie, że nie mam innych wnuków? Najpierw wasze odpoczywały, teraz Natsii wszyscy na zmianę, przecież to sprawiedliwe!

Piękna sprawiedliwość syknęła Olga. Więc przywieziemy nasze za rok. Domek nie ucieknie. W końcu to jedna rodzina! Gdzie wy pomagacie, gdzie Natsia. A tak w ogóle to moja działka, robię z nią, co chcę!

Oczywiście! Natsia przez ten czas przywiozła tylko piasek do piaskownicy. Bezcenny wkład warknęła synowa.

Halino Mikołajewno, sprawiedliwość to równy podział. Może weźmiecie jedne dzieci na miesiąc, potem drugie?

Co ty! W dwa miesiące padnę. Nie jestem już w wieku, żeby radzić sobie z taką gromadą odparła teściowa.

A może po dwa tygodnie?

Nie mogę. Obiecałam już Natsii. Ona z Walerkiem mają urlop w lipcu, chcą odpocząć bez dzieci. Więc nic z tego.

Przywieźcie w środę, do piątku. Kilka dni z nimi spędzę z przyjemnością, ale dłużej To już za dużo.

Olga głośno westchnęła. Kilka dni Biorąc pod uwagę, ile włożyli w tę działkę to nic! Prawie jałmużna.

Dobrze. Zrozumiałam. Do widzenia. Powiedziała i odłożyła słuchawkę.

Chwyciła się za głowę. I co teraz? Cały rok dzieci żyły nadzieją, że w końcu pojadą do babci na działkę, pobawią się na nowym placu zabaw, popluszkają w basenie A teraz wszystko to przypadnie innym.

A zaczęło się tak niewinnie.

Zeszłego lata Igor pojechał do matki, a Olga z nim. Ostatni raz była na tej działce z dziesięć lat temu, gdy teść jeszcze żył. Nic się tu nie zmieniło wciąż te same zardzewiałe okna, stara ubikacja na zewnątrz, chwasty po pas. Dach się przechylił, suche gałęzie zwisały z drzew.

W środku jeszcze gorzej. Meble z czasów PRL, wyblakłe tapety, podłoga miejscami zapadnięta. Pachniało stęchlizną.

Oj, ile tu roboty, ile roboty kiwała głową teściowa. No, synku, zacznij chociaż od trawy i gałęzi. Pokażę ci, co przyciąć.

Gdy Igor pracował na zewnątrz, Halina Mikołajewna zrobiła herbatę dla siebie i synowej. Najpierw rozmawiały o codzienności: ocenach w szkole, pracy, zdrowiu. A potem

Z przyjemnością wzięłabym wnuki, ale co one tu będą robić? westchnęła teściowa. Tylko żaby łapać przy strumyku i w ziemi grzebać. Żadnych wygód, żadnych atrakcji.

Olga spojrzała po kuchni. Przypomniała sobie, jak spędzała lato u swojej babci na wsi. Dla niej nawet karmienie kur było przygodą.

Z radością zbierała dżdżownice dla dziadka, gdy szedł na ryby, i wiła wianki z kwiatów, na które babcia zawsze narzekała:

Znowu te powoje! Nie ma od nich spokoju!

Olga nie rozumiała, czego babcia się czepia. Przecież kwiaty są piękne.

W tamtym czasie każdego dnia odkrywała coś nowego. Cieszyła się, gdy zobaczyła niezwykłego motyla. Płakała, gdy złapana przez nią mucha okazała się pszczołą i boleśnie użądliła. To właśnie te wakacje na wsi zapamiętała najlepiej.

Oczywiście chciała, by jej dzieci też miały takie wspomnienia.

Słuchajcie, może wspólnymi siłami doprowadzimy to miejsce do porządku? zaproponowała. Nie od razu, po trochu.

Właśnie! To chciałam zaproponować ucieszyła się Halina Mikołajewna. Zamiast wydawać na jakieś zagraniczne wyjazdy, lepiej zainwestować w swoje.

Mnie wszystko jedno, ale waszym dzieciom będzie lepiej. Morza w mieście nie mamy, ale przynajmniej w jeziorku się wykąpią. Będę je co roku brała.

I tak się stało. Do końca lata wymienili okna, Igor naprawił płot, Olga znalazła używane meble do pokoju dziecięcego. Sierpień dzieci spędziły u Haliny Mikołajewny i wróciły zachwycone.

Mamo, pojedziemy jeszcze do babci Hali? U niej tak fajnie! Zbieraliśmy ślimaki, łapaliśmy koniki polne, nawet myszkę widzieliśmy! zachwycał się młodszy syn.

Oczywiście uśmiechnęła się Olga. Pomagamy babci, to w przyszłym roku będzie jeszcze lepiej.

Teściowa też słuchała i kiwała głową.

Cały rok minął na wydatkach i oczekiwaniach. Doprowadzili wodę, zrobili łazienkę, sami odnowili dom. Kupili klimatyzator, żeby uciec przed upałem. Na podwórku stanęła altanka, piaskownica, basen.

Nie stały, na stelażu, ale dzieci i tak były zachwycone. Ciągle pytały, kiedy znów pojadą do babci.

Jacy wy wspaniali! cieszyła się Halina Mikołajewna. Teraz wnuki będą miały raj.

Wtedy Olga myślała, że robią wspólną sprawę. Że po to jest rodzina by pomagać, łączyć siły, cieszyć się razem.

Tymczasem Natsia nawet palcem nie kiwnęła. Na rodzinnych spotkaniach słuchała o postępach na działce i milczała. Włączyła się tylko raz gdy potrzebny był piasek.

Wszystko to kosztowało Olgę i Igora wiele wysiłku. Zrezygnowali z wakacji, myśląc, że inwestują w przyszłość dzieci. A co dostali? Przyjedźcie za rok.

Olga nie mogła się uspokoić. Zadzwoniła do swojej matki.

No, sytuacja niejednoznaczna powiedziała matka po wysłuchaniu. Ale Hala postąpiła nieładnie. Formalnie się nie przyczepisz, ale was wyrolowała. A ty uwierzyłaś

Wszyscy uwierzyliśmy! Igor jeździł tam co drugi dzień. Dzieci ciągle pytają o działkę. A co im powiem? martwiła się Olga. Z jednej strony sami się w to wpakowaliśmy. Z drugiej

Z drugiej ładnie was nabrała podsumowała matka. Mogła od razu powiedzieć, że w tym roku nie przyjmie Saszki i Pietrka.

Właśnie! Ale teraz problem inny