– Piękna ta wasza uczciwość, Halino Mikołajewna!

Świetna u pani sprawiedliwość, Halino Mikołajewna! Czyli nasze dzieci w zeszłym roku prażyły się na działce, potem cały rok harowaliśmy, żeby doprowadzić pani domek do porządku, a teraz dzieci Nastki będą się cieszyć wygodami, podczas gdy nasze siedzą w domu? Bardzo pani u nas sprawiedliwa! nie wytrzymała Olga.

Tak, mówiłam, że to dla dzieci, ale nie powiedziałam, że tylko dla waszych! Myślicie, że nie mam innych wnuków? Najpierw wasze dzieci odpoczywały, teraz Nastki, wszystko uczciwie!

Świetna u pani sprawiedliwość, Halino Mikołajewna. Czyli nasze w zeszłym roku prażyły się na działce, potem cały rok harowaliśmy, żeby pani domek doprowadzić do porządku, a teraz dzieci Nastki będą się cieszyć wygodami, podczas gdy nasze siedzą w domu? Bardzo pani u nas sprawiedliwa! nie wytrzymała Olga.

No, przywieziecie swoje w przyszłym roku. Domek nie ucieknie. W końcu jesteśmy jedną rodziną! Gdzieś wy pomagacie, gdzieś Nastka. W końcu to mój domek, rozporządzam nim, jak chcę!

O tak! Piasek do piaskownicy Nastka przywiozła przez cały ten czas. No proszę, bezcenny wkład syknęła synowa.

Halino Mikołajewna, sprawiedliwość to gdy po równo. Może weźmie pani jedne dzieci na miesiąc, potem drugie?

Co ty! Ja przez te dwa miesiące padnę. Nie mam już wieku, żeby radzić sobie z taką gromadą zaprotestowała teściowa.

A może po dwa tygodnie?

Nie mogę. Już obiecałam Nastce. Oni z Darkiem mają urlop w lipcu, chcą odpocząć bez dzieci. Więc nic z tego nie wyjdzie.

Przywieźcie w przyszłą środę, do piątku. Kilka dni spędzę z nimi z przyjemnością, ale więcej To dla mnie już za dużo.

Olga głośno westchnęła. Kilka dni Biorąc pod uwagę, ile włożyli w ten domek to nic! Prawie jałmużna, zwłaszcza w tych okolicznościach.

Dobrze. Zrozumiałam. Do widzenia powiedziała i odłożyła słuchawkę.

Kobieta złapała się za głowę. I co teraz? Cały rok dzieci żyły nadzieją, że w końcu pojadą do babci na działkę, pobawią się na nowym placu zabaw, popływają w basenie, a teraz teraz to wszystko przypadnie innym.

A zaczęło się tak miło i niewinnie. Zeszłego lata Tomek pojechał do matki, a Olga z nim. Ostatni raz była na tej działce z dziesięć lat temu, kiedy teść jeszcze żył. Właściwie od tamtej pory nic się nie zmieniło

Nawet wcześniej nie było tu wygód, a teraz domek przypominał jeszcze bardziej zaniedbany szopa. Skrzypiące okna, stara toaleta na zewnątrz, chwasty po pas Dach się przechylił. Z drzew zwisały suche gałęzie.

W środku nie lepiej. Meble jeszcze z PRL-u, wyblakłe tapety, miejscami zapadnięta podłoga. Pachniało stęchlizną i pleśnią.

Oj, tyle tu roboty, tyle roboty kiwała głową teściowa. No, synku, zacznij chociaż od trawy i gałęzi. Pokażę, gdzie przyciąć.

Podczas gdy Tomek zajmował się podwórkiem, Halina Mikołajewna zaparzyła herbatę dla siebie i synowej. Najpierw rozmawiały o codzienności: ocenach w szkole, pracy, zdrowiu. A potem

Chętnie wzięłabym tu wnuki, ale co one tu będą robić? nagle powiedziała teściowa i gorzko westchnęła. Chyba tylko żaby łapać przy strumyku i grzebać się w ogródku. Przecież tu ani wygód, ani rozrywek.

Olga rozejrzała się po kuchni. Nagle przypomniała sobie, jak spędzała lato u swojej babci, na wsi. Dla niej nawet karmienie jajek było wtedy małą przygodą.

Z radością szukała dżdżownic dla dziadka, gdy szedł na ryby, i wiła wianki z kwiatów, na które babcia jakoś narzekała.

Te pnącza! Nie ma od nich spokoju! zrzędziła.

Olga nie rozumiała, dlaczego babcia się denerwuje. Przecież kwiaty były piękne.

Wtedy prawie każdego dnia odkrywała coś nowego. Cieszyła się, gdy udało się zobaczyć niezwykłego motyla.

Płakała, gdy złapana przez nią mucha okazała się pszczołą i boleśnie użądliła. I właśnie te wakacje u babci zapamiętała najlepiej.

Oczywiście chciała, żeby jej dzieci też miały takie ciepłe wspomnienia.

Słuchajcie, może weźmiemy się razem i doprowadzimy to miejsce do porządku? zaproponowała Olga. Nie od razu, oczywiście, po trochu.

Właśnie! O to mi chodziło ucieszyła się Halina Mikołajewna. Lepiej zainwestować we własne, niż wydawać na jakieś zagraniczne wycieczki.

Mnie tam wszystko jedno, mnie i tak jest dobrze. Ale waszym dzieciom będzie odpoczynek. Morza w mieście nie mamy, ale przynajmniej w jeziorze się wykąpią. Będę je teraz co roku zabierać.

Tak też zrobili. Jeszcze przed końcem lata w domku pojawiły się nowe okna. Mąż naprawił płot, Olga znalazła meble do pokoju dziecięcego.

Używane, ale w dobrym stanie. Sierpień dzieci spędziły u Haliny Mikołajewny i wróciły pod wrażeniem.

Mamo, a czy jeszcze pojedziemy do babci Hali? U niej tak fajnie! Zbieraliśmy ślimaki, łapaliśmy koniki polne, nawet myszkę widzieliśmy! I modliszkę! zachwycał się młodszy syn.

Oczywiście, pojedziecie uśmiechnęła się Olga. Pomagamy babci, i w przyszłym roku będzie jeszcze lepiej.

Halina Mikołajewna też to słyszała, uśmiechała się i kiwała głową.

Właściwie cały rok minął na wydatkach i oczekiwaniach. Do domku doprowadzili wodę, zrobili łazienkę, sami zrobili remont. Jak potrafili.

Kupili klimatyzator, żeby można było uciec przed upałem. Na podwórku pojawiła się altanka, piaskownica, basen.

No, może nie stacjonarny, ale na stelażu, ale dzieci i tak były zachwycone. Ciągle pytały, kiedy w końcu pojadą do babci, żeby to wszystko wypróbować.

Jacy wy jesteście wspaniali! cieszyła się Halina Mikołajewna. Teraz dzieciaki będą w raju.

Wtedy Oldze wydawało się, że robią wspólną sprawę. Że po to jest rodzina: żeby pomagać, łączyć siły, cieszyć się razem.

Tymczasem Nastka palcem nie kiwnęła. Na świętach i spotkaniach słuchała z entuz