Pięć lat temu, moja sąsiadka pochowała swojego męża weterana i została sama.

Pięć lat temu moja sąsiadka pochowała swojego męża, weterana wojennego, i została zupełnie sama. To było pięć lat temu. Pani Halina właśnie straciła ukochanego męża, Mariana, który walczył na froncie, i została sama. Nie mieli dzieci. Starsza kobieta bez przerwy wspominała swego Marianka.

Pobrali się tuż przed wojną. Potem Marian poszedł na front, a wierna Halina cierpliwie na niego czekała. Wrócił wprawdzie żywy, ale stracił lewą dłoń. Kochał ją ponad wszystko i obiecał, że zawsze będzie ją chronić. Nie dotrzymał słowa odszedł, zostawiając ją samą.

W rocznicę śmierci męża do jej drzwi zapukał wielki czarny kot. Pojawił się nocą, wył pod drzwiami, a mimo zawieruchy śnieżnej i wycia wiatru, pani Halina go usłyszała. Wpuściła go do środka, zlitowawszy się nad biednym stworzeniem, i poczęstowała mlekiem.

Kot jednak nie zjadł. Z godnością obszedł mieszkanie, przyjrzał się wszystkiemu, po czym wskoczył na poduszkę pani Haliny, zaczął mruczeć i zasnął. Nie miała serca go wyrzucić, więc zasnęła obok niego.

Rano przyjrzała mu się dokładniej. Był czysty, zadbany, nie wyglądał na bezdomnego. Czarne futro jak heban, ogromne zielone oczy i wyniosła postawa. Ale jedną rzecz zauważyła od razu brakowało mu palców w lewej łapie, jakby były oderwane.

Zupełnie jak mój Marianek! rozpłakała się. Kot w tym czasie wskoczył jej na kolana i zaczął mruczeć.

Trzeba ci dać imię Może Filek? szepnęła, drapiąc go za uchem. Kot drgnął i spojrzał na nią tak intensywnie, że aż ją to zaniepokoiło.

JEGO OCZY BYŁY LUDZKIE! NIE JAK LUDZKIE, ALE DOSŁOWNIE LUDZKIE!

Widzę, że Filek ci nie pasuje. To może Tadeusz? Ładne imię! powiedziała pośpiesznie. Kot zamiauczał z oburzenia, zeskoczył z kolan i zaczął drapać kanapę.

Dobrze, dobrze. Nie dam ci imienia. Będziesz po prostu Kotem. Ale zostaw kanapę w spokoju, proszę poprosiła grzecznie. Kot coś zamruczał pod nosem, odszedł z godnością i udał się do sypialni.

Tak zaczęło się ich wspólne życie pani Haliny i Kota. Często ją odwiedzałam, a ona opowiadała mi niewiarygodne rzeczy o swoim kocie!

Po pierwsze, Kot ją leczył. Po śmierci męża pani Halina dostała zawału i często bolało ją serce. Gdy tylko się położyła, Kot wskakiwał jej na pierś, mruczał i zasypiał. Ból natychmiast znikał!

Pewnego dnia zdarzyło się coś dziwnego. Pani Halina odpoczywała, obok mruczał Kot. Nagle ktoś zapukał. To był Jan, miejscowy pijak i awanturnik. Wepchnął nogę w framugę, klął i żądał pieniędzy na wódkę. Gdy pani Halina odmówiła, zaczął być coraz bardziej natarczywy, aż w końcu znieważył pamięć jej męża.

Wtedy Kot warknął i rzuł się na niego. Jan odepchnął go, ale Kot wrócił i niemal wbił mu kły w gardło. Złorzecząc, Jan uciekł. Kot spojrzał na panią Halinę tymi LUDZKIMI OCZAMI, podniósł dumnie ogon i odszedł, jakby mówił: Wykonałem swoją powinność.

Kiedyś pani Halina miała jechać do urzędu po opał i poprosiła, bym jej towarzyszyła. Mieliśmy pojechać autobusem do powiatu. Zgodziłam się i przyszłam do niej wcześnie rano.

Starsza pani siedziała na łóżku w szlafroku, zdezorientowana.

Pani Halino, dlaczego jeszcze się nie ubrała? Może zdążymy na jakiś transport nalegałam.

Nie pojadę, moja droga. Przepraszam odparła cicho.

Dlaczego?

Nie wiem, jak ci to powiedzieć Nie śmiej się Kot mi zabronił wyjść.

Jak to?! Wzięłam urlop, a pani mówi o kocie! Chodźmy! oburzyłam się.

Posłuchaj. Wczoraj wszystko przygotowałam i położyłam się spać. Śniło mi się, że Kot do mnie mówił. Tak jak ty teraz Patrzył na mnie i powiedział:

Zostań w domu, Halu. Nie wychodź jutro.

Zaniemówiłam! To nie tylko to, że Kot mówił! Nazwał mnie Halu! Tylko mój Marian tak mnie wołał! A GŁOS KOTA BYŁ IDENTYCZNY Z GŁOSEM MARIANA!
Potem zaczął nucić piosenkę, którą Marian tak lubił:
Na polskiej ziemi,
gdzie złoto w górach szukamy
Pamiętasz, Halu, śpiewałem to, gdy szedłem na front?

Zebrałam się wreszcie na odwagę i spytałam:
Marian, to ty?!
A jak myślisz? Widzę, jak ci ciężko samej, więc wróciłem
Powiedz Lucynie, żeby nie szła na tę operację. Nie przeżyje

I obudziłam się

Byłam w szoku. Długo milczałam, szukając tchu.

W końcu pomyślałam:
Pani Halino, może wezwać lekarza? Może pani ma nadciśnienie?

Czuję się lepiej niż kiedykolwiek, moja droga! Rozmawiałam z moim Marianem! odparła, uśmiechając się przez łzy.

Zmierzyłam jej ciśnienie. Było idealne!

Od tej pory pani Halina zaczęła nazywać swojego kota Marianem. I o dziwo od razu reagował na to imię!

Jej (czy Kota?) przepowiednie się spełniły. Autobus, którym mieliśmy jechać, uległ wypadkowi było ślisko, kierowca stracił panowanie nad pojazdem. Na szczęście nikt nie zginął, ale wiele osób zostało rannych. Zbieg okoliczności? Może. Tydzień później pani Halina dostała swój opał

Poprosiła, żebym powiedziała Lucynie, siostrzenicy Mariana, by zrezygnowała z operacji. Lucyna nie posłuchała i zmarła na stole operacyjnym

CZY TO TEŻ BYŁ PRZYPADEK? Nie sądzę.

Tak żyli pani Halina i kot Marian. Dbał o nią i chronił. Był przy niej aż do końca

Pani Halina dożyła 94 lat. Odeszła w zeszłym roku. Do ostatniej chwili była dzielna, martwiąc się o swojego Mariana. Zmusiła mnie, bym obiecała, że się nim zajmę, gdy jej zabraknie.

Odeszła cicho, bez bólu, we śnie

Pamiętam, jak kot pani Haliny ją opłakiwał. Był już stary, a jego czarne futro przybrałoJeszcze przez wiele dni przychodziłam na cmentarz, ale gdy wreszcie znalazłam Mariana martwego na grobie pani Haliny, ułożyłam go obok niej i wiedziałam, że teraz nareszcie są razem.