Pięć lat temu, moja sąsiadka pochowała swojego męża weterana i została sama.

**Dziennik**

Minęło pięć lat, odkąd moja sąsiadka pochowała swojego męża, weterana, i została zupełnie sama. Pani Halina właśnie straciła ukochanego Mariana, z którym nie mieli dzieci. Starsza kobieta nieustannie myślała o swoim mężu.

Pobrali się tuż przed wojną. Potem Marian poszedł walczyć, a wierna Halina cierpliwie czekała. Wrócił cały, lecz stracił lewą dłoń. Kochał ją nad życie i obiecał, że zawsze będzie ją chronił. Nie dotrzymał słowa odszedł, zostawiając ją samą.

W rocznicę śmierci męża do jej domu wtargnął wielki czarny kot. Pojawił się nocą, znikąd, żałośnie miaucząc pod drzwiami. Na dworze szalała zamieć, wiatr wył, a jednak pani Halina usłyszała jego głos. Zlitowała się nad biednym stworzeniem, wpuściła je do środka i nalała mleka.

Kot jednak nie tknął jedzenia. Z godnym spojrzeniem obszedł dom, a potem wskoczył na jej poduszkę, mruknął i zasnął. Nie miała serca go wyrzucić, więc położyła się obok. Rano przyjrzała mu się bliżej. Był zadbany, lśniący, czarny jak węgiel, z ogromnymi zielonymi oczami. Ale jedno ją zaskoczyło brakowało mu palców u lewej przedniej łapy.

„Jak mój Marian!” wybuchnęła płaczem. Kot skoczył wtedy na jej kolana i zaczął mruczeć.

„Muszę ci dać imię Może Bonifacy?” powiedziała, drapiąc go za uchem. Zwierzę drgnęło i spojrzało tak przejmująco, że poczuła dreszcz.

JEGO OCZY BYŁY LUDZKIE! NIE „JAK LUDZKIE”, ALE DOSŁOWNIE LUDZKIE!

„Widzę, Bonifacy ci nie odpowiada. To może Klemens?” zaproponowała szybko. Kot warknął, zeskoczył i zaczął drapać kanapę.

„Dobrze, dobrze. Nie będę cię nazywać. Będziesz po prostu Kotem. Tylko zostaw kanapę w spokoju” poprosiła grzecznie. Zwierzę mruknęło coś niezrozumiałego i odeszło z godnością do sypialni.

Tak zaczęło się ich wspólne życie pani Haliny i Kota. Często ją odwiedzałam, a ona opowiadała mi niesamowite rzeczy.

Kot ją leczył. Po śmierci męża przeszła zawał, a serce często ją bolało. Za każdym razem, gdy się kładła, Kot wskakiwał na jej klatkę piersiową, mruczał i zasypiał. Ból znikał, jakby go nigdy nie było.

Pewnego dnia wydarzyło się coś dziwnego. Pani Halina odpoczywała, a Kot leżał obok, mrucząc. Nagle zapukano do drzwi. Wstała, by otworzyć, a zwierzę podążało za nią. Za progiem stał Jan, miejscowy awanturnik i pijak. Wepchnął stopę w framugę, przeklinał i żądał pieniędzy na wódkę. Gdy odmówiła, zaczął grozić i znieważać pamięć jej zmarłego męża.

Wtedy Kot zasyczał i rzucił się na niego. Jan go odepchnął, ale zwierzę zaatakowało ponownie, niemal chwytając go za gardło. Ze złością mężczyzna odszedł. Kot spojrzał na panią Halinę tymi LUDZKIMI OCZAMI, uniósł dumnie ogon i wycofał się jak po dobrze wykonanym zadaniu.

Pewnego ranka miałyśmy jechać do urzędu po drewno na opał. Pani Halina poprosiła mnie o pomoc. Gdy przyszłam, zastałam ją w szlafroku, zmieszaną.

„Pani Halino, dlaczego pani nie gotowa? Śpieszmy się!” nalegałam.

„Kochanie, nie pojadę. Wybacz.”

„Dlaczego?”

„Kot mi zabronił.”

„Co?!” oburzyłam się.

„Słuchaj. Wczoraj przygotowałam wszystko, położyłam się spać i śniło mi się, że Kot do mnie mówił. Patrzył na mnie i powiedział: *Zostań w domu, Halinko. Nie jedź jutro.* Nie mogłam wydusić słowa! Nie tylko dlatego, że mówił! Nazwał mnie Halinką! Tylko mój Marian tak mnie wołał! A GŁOS KOTA BYŁ IDENTYCZNY Z JEGO GŁOSEM! Potem zaczął nucić piosenkę, którą Marian kochał: *Hej, w dolinie, wśród tych gór, gdzie szukają złota Pamiętasz, Halinko, śpiewałem ci to, gdy szedłem na front?*

Zebrałam się w końcu na odwagę: *Marian, to ty?!*

*W pewnym sensie tak! Widziałem, jak ci ciężko, więc wróciłem Powiedz Zosi, żeby nie szła na tę operację. Nie przeżyje*

I obudziłam się.”

Byłam w szoku. Przez chwilę stałam jak słup soli.

„Może pani źle się czuje? Wezwijmy lekarza!” zapytałam.

„Nigdy nie czułam się lepiej! Rozmawiałam z moim Marianem!” odpowiedziała przez łzy.

Sprawdziłam ciśnienie było idealne.

Od tamtej pory pani Halina nazywała Kota Marianem. I dziwne od razu reagował na to imię.

Jej przepowiednie (a może Kota?) się spełniły. Autobus, którym miałyśmy jechać, wpadł w poślizg. Było oblodzenie, kierowca stracił panowanie. Nikomu nic się nie stało, ale były ranni. Zbieg okoliczności? Możliwe. Za tydzień drewno samo do niej dotarło.

Poprosiła, bym ostrzegła Zosię, siostrzenicę Mariana, przed operacją. Ta nie posłuchała i zmarła na stole

CZY TO NA PEWNO PRZYPADEK? Nie sądzę.

Tak żyli pani Halina i kot Marian. Dbał o nią i chronił aż do końca.

Odeszła w wieku 94 lat. Do ostatniej chwili była przytomna i martwiła się o swojego Kota. Prosiła, żebym się nim zaopiekowała.

Zmarła cicho, we śnie.

Pamiętam, jak kot ją opłakiwał. Był już stary, jego czarna sierść posiwiała.

Przez trzy dni, gdy jej ciało leżało w domu, Marian nie odchodził od trumny. WIDZIAŁAM, JAK PŁACZE! Odganiano go, ale zawsze wracał.

Towarzyszył jej aż do grobu, a potem tam został. Próbowałam zabrać go do siebie, ale uciekł.

Zimował na cmentarzu. Codziennie przynosiłam mu jedzenie. Raz udało mi się go porwać, ale jeszcze tego samego dnia wrócił na grób.

Przeżył zimę. Odszedł na wiosnę. Znalazłam go zwiniętego w kłębek pod krzyżem pani Haliny, jakby pilnował jej snu.

Nie wiem, czy Marian był zwykłym kotem, czy duszą jej męża. Dziś wiele mówi się o reinkarnacji, że człowiek może odrodzić się nawet jako zwierzę.

Nie wiem,Teraz oboje spoczywają razem, a na ich grobie wciąż pojawiają się ślady małych łapek, jakby ktoś wciąż przychodził ich odwiedzać.