Pewnego dnia wrócił do domu i zaczął krzyczeć: „Mam dość płaczu dzieci i twojego domowego zrzędzenia”

Długo już jestem mężatką. Poznałam mojego męża jeszcze na studiach w Warszawie. Nie szukałam nikogo innego wybrałam właśnie jego i zostałam przy nim. Byłam jedną z tych dinozaurów, wierna jednemu mężczyźnie, nie oglądałam się za innymi.

Pobraliśmy się na trzecim roku studiów, młodzi i niedoświadczeni. Czy nasza miłość była naprawdę silna? Chyba tak, skoro przez tyle lat żyliśmy pod jednym dachem. Koleżanki i koledzy z roku stawiali nas sobie za wzór do naśladowania, choć nie byliśmy jedyną parą w grupie. Może dlatego, że trzymaliśmy się razem, nawet kiedy pojawiały się trudności i kłopoty.

Na czwartym roku zostaliśmy rodzicami. Nie zrezygnowaliśmy ze studiów wielu wykładowców potrafiło się wczuć w naszą sytuację, a my nie nadużywaliśmy ich wyrozumiałości. Uporem i ciężką pracą skończyliśmy uczelnię, odebraliśmy dyplomy i świętowaliśmy ten sukces. Mąż zawsze wspierał mnie w obowiązkach, dzieliliśmy się wszystkim po równo.

Nie wyobrażałam sobie innego partnera. On był moim ideałem, drugą połową. Uzupełnialiśmy się, kłóciliśmy rzadko. W takiej rodzinnej sielance powinny rodzić się szczęśliwe dzieci, więc po dwóch latach zdecydowaliśmy się na córkę.

Dlaczego nie? Miałam kochającego męża, zdrowego, samodzielnego syna Córka wydawała się naturalnym dopełnieniem tej układanki.

Wydawałoby się, że jestem najszczęśliwszą kobietą na świecie. Mąż kochał mnie i pomagał, mimo zmian w pracy wracał do domu, bawił się z dziećmi, a ja mogłam mieć chwilę dla siebie. Wszystko wydawało się stabilne, aż nagle zauważyłam, że stał się wobec mnie oziębły.

Coraz częściej zostawał w pracy do późna, zaczął czepiać się drobiazgów. Był drażliwy i rozdrażniony. Pewnego dnia, kiedy zapytałam Jak się masz?, odpowiedział, że moją rolą jest gotowanie rosołu, wycieranie dzieciom nosów i dogadzanie mu w nocy.

Po takiej reprymendzie odechciało mi się zarówno kuchni, jak i sypialni. Myślałam, że mąż przemyśli swoje zachowanie i coś się zmieni, ale niestety było tylko gorzej. Z czasem zaczął zaglądać do kieliszka, nocami znikał z domu. Zamiast kochającego taty wracał do nas domowy tyran.

Któregoś dnia wszedł do domu i zaczął krzyczeć:

Mam dość wrzasku dzieci i twoich poplamionych dresów. Nigdy nie byłem z ciebie dumny, nie malowałaś się, nie stroiłaś dla mnie. Wstydzę się z tobą gdziekolwiek wyjść, bo nawet się nie starasz. Chcesz tylko pieniędzy, a nikt nie pyta, czego ja potrzebuję!

Zadzwoniłam do teściowej po pomoc, ale tylko broniła syna i błagała, żebym nie składała papierów rozwodowych. Spakowałam więc rzeczy i wynajęłam z dziećmi mieszkanie w Krakowie. Koleżanka pomogła mi znaleźć żłobek dla córki, a ja wzięłam dodatkową pracę. Jest ciężko, ale sobie radzimy. Przynajmniej nikt już nie podnosi na nas ręki.

Dopiero w sądzie wyszło na jaw, że mój mąż cierpi na poważną chorobę psychiczną. Teściowie ukryli to przede mną, specjalnie dążyli do naszego małżeństwa, bo wydawałam się im spokojna i uległa idealna żona dla ich syna. Leczyli go kiedyś w Niemczech, ale bez skutku. Później miał leki, żeby funkcjonować normalnie. Żal mi go, ale nie chcę dzielić mieszkania z człowiekiem niestabilnym psychicznie. Najważniejsze, by choroba nie przeszła na dzieci.