Pewnego dnia wrócił do domu i zaczął krzyczeć: „Mam dość dziecięcych wrzasków i twojego domowego zamieszania!”

Od lat byłam mężatką, choć czasem trudno mi było uwierzyć, jak długo to już trwa. Poznałam mojego męża jeszcze na studiach w Krakowie. Nikogo innego wtedy nie spotkałam wybrałam jego i zostałam przy nim. Byłam jak prehistoryczny dinozaur, wierna jednemu mężczyźnie, nie rzucając spojrzeń innym.

W półśnie widzę nasz ślub w trzecim roku studiów. Młodzi, zieleni jak świeża trawa na wiosennym Rynku. Czy to była prawdziwa miłość? Chyba tak, jeśli przez tyle lat żyliśmy pod jednym dachem. Nasi znajomi z Uniwersytetu Jagiellońskiego stawiali nas za przykład, choć nie byliśmy jedyną parą na roku pewnie dlatego, że zawsze trzymaliśmy się razem, mimo problemów i niewiadomych.

W czwartym roku studiów zostaliśmy rodzicami. Nie zrezygnowaliśmy ze studiów wielu wykładowców patrzyło na nas przychylnie, a i my nie przeciągaliśmy struny. Uparcie, z głowami pełnymi trosk, dotrwaliśmy do dyplomu i z radością świętowaliśmy jego odebranie w kawiarni na Kazimierzu. Mąż pomagał zawsze, dzieliliśmy obowiązki domowe jak pierogi na stole po równo.

Nie potrafiłam wyobrazić sobie innego męża on był dla mnie ideałem, moją drugą połówką. Uzupełnialiśmy się nawzajem, prawie nie kłóciliśmy. Szczęśliwe dzieci powinny przychodzić na świat w takim błogim domu, więc po dwóch latach zdecydowaliśmy się na córkę.

A czemu nie? Skoro miałam troskliwego męża, zdrowego i zaradnego syna, córeczka wydała się oczywistością dopełniającą całości obrazu jak z kolorowego ślubu we wsi pod Zakopanem.

Można by pomyśleć, że byłam najszczęśliwszą kobietą w Polsce. Mąż mnie kochał i wspierał. Choć pracował na zmiany, zawsze wracał pobawić się z dziećmi, a ja miałam chwilę na siebie. Nic nie zwiastowało burzy, aż pewnego razu zauważyłam, że zmienił się w środku.

Zaczął wracać późno z pracy w elektrowni, czepiał się o byle co, gniew wylewał się z niego jak gorąca zupa z garnka. Kiedyś, zapytana wieczorem jak się czuję?, usłyszałam: Twoje zadanie to gotować rosół, wycierać dzieciom nosy i w nocy dogadzać mężowi.

W takim klimacie odechciało mi się i łóżka, i stania przy kuchence. Liczyłam, że przejdzie mu ta fala złości, ale było coraz gorzej. Z czasem przesiadywał nad butelką, nie wracał na noc. Zamiast kochającego ojca wracał do domu prawdziwy domowy tyran.

Pewnego dnia wpadł do mieszkania niczym huragan i krzyczał:

Mam dość wrzasku dzieciaków i twoich rozciągniętych dresów. Nigdy się tobą nie chwaliłem, nie nosisz makijażu, nie stroisz się. Wstydzę się wyjść z tobą z domu, bo wyglądasz na zaniedbaną. Jedyne na czym ci zależy to złotówki, a kto spyta, czego ja pragnę?!

Zadzwoniłam do teściowej z Nowej Huty, ale tylko broniła syna i prosiła, by nie brać rozwodu. Spakowałam więc szybko dzieci i przeniosłam się z nimi do wynajmowanego mieszkania na Prądniku. Koleżanka pomogła załatwić miejsce dla córki w przedszkolu, a ja dorwałam dodatkową pracę wieczorem. Życie na własną rękę jest trudne, ale przynajmniej nikt nie podnosi na nas ręki.

Już podczas surrealistycznej rozprawy rozwodowej, która śni mi się czasem w barwach rozlanej akwareli, wyszło na jaw, że mój mąż jest osobą chorą psychicznie. Teściowie ukrywali to przede mną byłam idealną, cichą partnerką dla ich dziwnego syna. Leczyli go w Niemczech, ale bez skutku. Potem faszerowali lekami, by jakoś funkcjonował. Żal mi go, lecz żyć z niespełna rozumu człowiekiem już nie chcę. Najważniejsze, by choroba nie przeszła na nasze dzieci jak cień przez Wisłę.