Pewnego dnia wrócił do domu i zaczął krzyczeć: „Mam dość dziecięcego płaczu i twoich domowych obowiązków”

Od wielu lat jestem żoną. Poznałam mojego męża jeszcze na studiach w Krakowie. Nie spotykałam się z nikim innym, wybrałam jego i przy nim zostałam. Byłam jak taki dinozaur, wierna jednemu mężczyźnie, nawet nie spoglądałam na innych.

Pobraliśmy się na trzecim roku. Młodzi, zieloni. Nie wiem, czy nasza miłość była wtedy naprawdę silna, ale chyba musiała taka być, skoro przez tyle lat mieszkaliśmy razem pod jednym dachem. Nasi znajomi ze studiów stawiali nas wszystkim za wzór, chociaż nie byliśmy jedyną parą w naszej grupie. Dlaczego właśnie my? Może dlatego, że zawsze trzymaliśmy się razem, mimo różnych trudności i problemów.

Na czwartym roku zostaliśmy rodzicami. Nie porzuciliśmy nauki; wielu wykładowców przyjęło to ze zrozumieniem, a my nie wybijaliśmy się na żadne przywileje. Dzięki upartości i sile ukończyliśmy uczelnię, odebraliśmy dyplomy, świętowaliśmy maturę po studencku. Mąż mi zawsze pomagał, dzieliliśmy się wszystkim, nawet zmywaniem naczyń.

Nie wyobrażałam sobie innego męża. On był dla mnie wzorem, bratnią duszą. Uzupełnialiśmy się, prawie nigdy nie kłócili. W takiej sielance powinny rodzić się szczęśliwe dzieci, więc po dwóch latach zdecydowaliśmy się na córkę.

Czemu nie? Skoro miałam opiekuńczego męża, zdrowego, samodzielnego syna Córka wydawała się oczywista, żeby dopełnić całość.

Mogłoby się wydawać, że jestem najszczęśliwszą kobietą w Polsce. Mąż mnie kochał, zawsze był pomocny. Nawet jak miał dyżury w pracy, wracał i bawił się z dziećmi, dzięki czemu miałam chwilę dla siebie. Nic nie zapowiadało burzy, aż pewnego dnia zauważyłam, że mąż zrobił się oziębły.

Zaczął późno wracać z pracy i czepiać się mnie o byle co. Cały czas był rozdrażniony i nerwowy. Pewnej nocy, gdy zapytałam Jak się czujesz?, odburknął, że moim obowiązkiem jest gotować rosół, wycierać dzieciakom nosy, a w nocy zadowalać męża.

Po czymś takim straciłam ochotę i na kuchnię, i na sypialnię. Liczyłam, że mąż przemyśli swoje zachowanie i się opamięta, ale było coraz gorzej. Z czasem usiadł na kieliszku i zaczął znikać na całe noce. Zamiast troskliwego ojca wracał do domu tyran.

Pewnego razu wparował i zaczął wrzeszczeć:

Mam dość wrzasku tych dzieciaków i twoich dresów! Nigdy nie byłem z ciebie dumny, nie malujesz się, nie stroisz dla mnie. Wstyd mi wyjść z tobą gdziekolwiek, bo nie dbasz o siebie! Myślisz tylko o pieniądzach, a kto pyta, czego ja chcę?!

Zadzwoniłam do teściowej, ale ona tylko broniła syna i prosiła, żebym nie wnosiła sprawy o rozwód. Spakowałam torby i z dziećmi wyniosłam się do wynajmowanego mieszkania. Koleżanka pomogła zapisać córkę do przedszkola, a ja dorabiałam w kilku miejscach. Ciężko żyć, ale jakoś sobie radzimy. Przynajmniej nikt nam nie grozi pięściami!

Dopiero w sądzie dowiedziałam się, że mąż jest osobą chorą psychicznie. Jego rodzice ukryli to przede mną. Doprowadzili do naszego małżeństwa, bo podobno byłam idealną żoną dla ich dziwnego syna spokojną i posłuszną. Teściowa leczyła go nawet w Monachium, ale bez skutku. Przez jakiś czas brał leki, żeby funkcjonować jak normalny człowiek. Szkoda mi go, ale nie chcę mieszkać z kimś niezrównoważonym. Najważniejsze, żeby dzieci nie odziedziczyły tej choroby.