Perfekcyjna partnerka

Idealna żona

Jeszcze podczas studiów Krzysztof doszedł do wniosku, że ożeni się tylko z dziewczyną spokojną i zrównoważoną. Takie są stworzone do rodziny. A jednak spotykał się z innymi – żywiołowymi, gadatliwymi, niektóre od razu żądały kwiatów, prezentów i wyjść do restauracji. Ale skąd biedny student miał na to pieniądze? Więc obserwował, która jest która.

Pod koniec studiów związał się z Wandą – inteligentną, cichą i niesamowicie skrupulatną. Od razu widać było, że dba o porządek w każdym calu.

– Leszek – mówił Krzysztof przyjacielowi – chyba czas, żebym się ożenił. Ty już jesteś rodzinny, a u was nawet powiększenie w drodze.

– No wreszcie, Krzysiek! Od dawna ci to powtarzam. To się zdecydowałeś na Wandę z mojej grupy? – dopytywał się przyjaciel. – Żeń się, to złota dziewczyna, ma głowę na karku, piękna, a co najważniejsze – spokojna, zero histerii. Nigdy u niej tego nie widziałem. Pedantka straszna, wszystkie notatki jak spod linijki, ja u niej tyle przepisywałem…

– No tak, na Wandzie – śmiał się Krzysztof – myślę, że to najlepszy wybór, przynajmniej spośród tych, które znam.

Przed końcem studiów oświadczył się Wanda, a ona przyjęła jego propozycję.

Wanda z młodszą siostrą często były same w domu, gdy chodziły jeszcze do szkoły. Ojciec – kierowca ciężarówki – wyjeżdżał na długo, a matka pracowała, wracając dopiero wieczorem. Gdy więc starsza Wanda podrosła, przejęła obowiązki domowe: gotowała dla siostry, sprawdzała lekcje. Choć matka specjalnie jej do tego nie zmuszała, taka już była z natury.

Gdy Wanda z siostrą i matką odwiedzały czasem ciotkę Bronię, starszą siostrę matki, zawsze była pod wrażeniem.

– Jaki u ciotki porządek – myślała, rozglądając się po domu – jakie piękne, misternie robione na szydełku serwetki.

Naczynia lśniły jak nowe. Wszystko sterylnie czyste, aż można by pomyśleć, że nikt tu nie mieszka. Wanda jeszcze wtedy nie rozumiała, że właśnie tę cechę odziedziczyła po ciotce. U siebie też dążyła do czystości, choć nie zawsze wychodziło. Za to w zeszytach i na biurku, gdzie odrabiała lekcje, panował idealny ład. Na studiach też starannie prowadziła notatki, dobrze zdawała egzaminy, zawsze była schludnie ubrana i uczesana.

Gdy Wanda i Krzysztof wzięli ślub, od razu zamieszkali osobno – on miał już swoje małe dwupokojowe mieszkanie.

– Krzysiek, dobrze sobie urządziłeś – zazdrościł mu z uśmiechem przyjaciel Leszek – od razu własne cztery kąty, żona piękność. Nie to, co my – wynajmujemy cudzy kąt. A o własnym mieszkaniu nawet nie marzymy.

Po ślubie Wanda postanowiła stworzyć dom idealny. Tak jak u ciotki Broni. Dążyła do czystości i porządku, była prawdziwą perfekcjonistką.

Nikt jej nie wytłumaczył, że dla żony i matki najważniejsze powinny być potrzeby bliskich, a nie zewnętrzny, piękny obraz. Zanim to do niej dotarło, musiała przejść trudną lekcję życia.

Z mężem byli zupełnie różni. Krzysztof – głośny, towarzyski, wszędzie pełno przyjaciół, wieczny ruch i energia. A Wanda – jego całkowite przeciwieństwo. Jeśli Krzysztofa ciągnęło w plener, na ryby, grillowanie z kolegami, ona wolała haftować, czasem dziergać na drutach lub czytać.

Przed narodzinami starszego syna jakoś znosiła propozycje męża, by jechać na łono natury, choć nigdy nie pałała do tego entuzjazmem – jechała tylko dla niego.

Gdy zaczynało się lato, Krzysztof nie mógł się doczekać weekendów.

– Wanda, jutro jedziemy nad jezioro z namiotem. Będą ryby i kiełbaski. Pakuj się.

– Krzysztof, no nie lubię tej twojej przyrody, tylko komary mnie zjedzą, a spać na twardej ziemi… Wszędzie brud, jeszcze coś złapiemy – odpowiadała, ale wiedziała, że mąż i tak postawi na swoim.

Gdy jednak była już w zaawansowanej ciąży, odmawiała, a on rozumiał i nie nalegał. Wtedy oddawała się swoim ulubionym zajęciom, urządzając gniazdko. Dbała o czystość, stawiała na zdrowe odżywianie. Stworzyła wymarzony porządek i utrzymywała go z żelazną konsekwencją.

– Wandziu, u ciebie w domu jak w szpitalu – dziwiła się przyjaciółka Kinga, która czasem ją odwiedzała. – Jesteś idealną żoną. Skąd ty na to wszystko masz czas? A ja… U mnie wieczny bałagan, moje urwisy przewracają wszystko do góry nogami. Nawet boję się ich do ciebie przyprowadzić, bo potem nie poznałabym własnego mieszkania – śmiała się. – A mój mąż to skarb, czasem daje mi wytchnienie, zabiera chłopaków na spacer. Mówi: „Idź, odetchnij, wpadnij do Wandy”.

Krzysztof był impulsywny, czasem wciągał żonę do sypialni w środku dnia, a ona się opierała.

– Mam jeszcze pranie do uprasowania, muszę to zrobić, bo potem będzie gorzej.

– Wanda, szczerze mówiąc, nie obchodzi mnie, czy śpię na wyprasowanej pościeli – mruczał, obejmując ją. – Czasem nasze mieszkanie przypomina mi salę operacyjną, tyle w nim tej sterylności – mówił, całując ją w szyję.

– Krzysztof, czy nie podoba ci się życie w czystości i przytulności?

– Nie mówię, że nie, bardzo mi się podoba. Ale chyba za bardzo się w to wkręciłaś – ciągnął ją do łóżka.

Pewnego wieczoru po pracy oznajmił:

– Wanda, w weekend jedziemy z chłopakami na wieś, poszaleć na nartach i skuterach. Będzie sauna i grill, a jeśli nie chcesz, możesz po prostu odpocząć na świeżym powietrzu. Noc w chacie to coś – piec, drewno…

– Co ty wygadujesz? Po pierwsze, jestem w szóstym miesiącu, a ty mnie chcesz ciągnąć w dzicz, i to zimą? Jeszcze się przeziębimy, broń Boże.

– O rany, jaka z ciebie maruda. Tu nie mogę, tam nie mogę…

Gdy urodził się Tomek, Wanda niemal zwariowała na punkcie sterylności – sama to już widziała. Ale nie potrafiła przestać. Męczyła się, ale wszystko ogarniała. Gdy Tomek skończył trzy lata, wróciła do pracy, ale niedługo potem…