Patrząc, jak Szymon po raz kolejny rysuje w zeszycie Spider-Mana zamiast rozwiązywać zadanie z matematyki, rodzice uświadamiali sobie, że beztroska i dostatnia przyszłość w ich rodzinie czeka chyba tylko kota.

Patrząc na to, jak Staś zamiast rozwiązywać zadanie z matematyki rysuje w zeszycie kolejnego Spider-Mana, rodzice wiedzieli, że w ich rodzinie beztroska i dostatek czeka jedynie na kota Bonifacego. Dziesiątki korepetytorów nie były w stanie zaszczepić chłopcu miłości do przedmiotów ścisłych. Wręcz przeciwnie im więcej nauczycieli, tym bardziej Staś pogrążał się w rozmyślaniach filozoficznych. Otaczający świat to dla niego była marność nad marnościami. Prawdziwe szczęście? Kawałek bezczynności, pączki z czekoladą i kreskówki na komórce.

Kiedy rodzicielskie ręce już niemal opadły ze zwątpienia, tata natrafił w internecie na osobliwą ofertę: Sprzedam sztangę i zaszczepię pasję do nauk szkolnych i sportowych u twojego dziecka, kuzyna, zięcia, sąsiada. Autorska metoda. Uczę matematyki, historii, polskiego, angielskiego, bicepsa, tricepsa, nóg, barków, literatury, klatki piersiowej. Michał. W obliczu beznadziei czujność rodzicielska wyparowała. Ojciec wykręcił numer i po kilku sygnałach usłyszał chrapliwy, zadyszany głos.

Słucham. W tle odbijały się miarowe stukoty metalu.

Dzień dobry, dzwonię w sprawie ogłoszenia.

Sztanga sprzedana odburknął Michał i już miał się rozłączyć.

Nie, nie! Potrzebujemy pomocy dla syna: matematyka, polski, literatura…

Wiek, waga, umiejętności ucznia?

Zwięzłość Michała jednocześnie budziła respekt i przerażała. Brzęk sztangi zamienił się w świst skakanki; ojcu nawet zdawało się, że przez słuchawkę czuć zapach potu.

Dziewięć lat, dwadzieścia pięć kilo, już prawie liczy pisemnie i…

Ile robi pompek?

Słucham? ojciec aż westchnął i poprawił ucho.

Ile pompek i podciągnięć na drążku?

Nie wiem zająknął się, może z pięć.

Umie rozróżnić temat od orzeczenia?

Trudne pytanie… Muszę spytać żony.

Jakie w domu są sprzęty treningowe?

Sprzęty?…

Cyrkiel, kątomierz, ekspander, hantle?

Tylko drewniana linijka.

W porządku. Proszę podać adres. Będę w ciągu godziny odparł Michał i wrzasnął: Nogi szerzej, plecy prosto! To nie do pana, mam teraz lekcję historii dodał korepetytor i się rozłączył.

Ojciec chwilę stał z nogami szeroko i prostymi plecami, po czym ruszył do Stasia. Wieść o nowym korepetytorze chłopak przyjął jak zwykle: podkręcił głośność na telewizorze i poprosił o herbatę z kanapką. Nauka kompletnie go nie ciekawiła.

Zadzwonił dzwonek do drzwi. Mama wyjrzała przez wizjer i zobaczyła klatkę piersiową, której mogła tylko pozazdrościć.

Dzień dobry wparował do przedpokoju rozciągnięty podkoszulek i kokosowy szampon otulający górę muskularnych mięśni imieniem Michał. Gdzie wasz olimpijczyk?

W-wyjdź… zająknęła się kobieta i cicho do męża: To chyba ten łysawy od Opla, któremu przy parkowaniu zaproponowałeś korektę wzroku w liście pod wycieraczką…

Przepraszam usłyszał Michał z głębi mieszkania, drobne nieporozumienie, jestem okulistą… Byłym.

Ja teraz jestem Michał Sobieski, korepetytor z krwi i kości.

Ach, to pan! wyłonił się zza lustra Wojtek. Proszę zostawić torbę, ja poniosę.

Michał przekazał wielką torbę hokejową; puściwszy uchwyt, sprawił, że Wojtka niemal przygwoździło do podłogi. Kot Bonifacy jednym susem przekroczył szybkość dźwięku, dwie izby i zamknięte drzwi.

Co pan tam niesie? dyszał ojciec, wciągając torbę do pokoju syna.

Materiały szkoleniowe. Podstawówka i rzeczy stosowane.

Staś leżał na kanapie z telefonem, gdy nagle drzwi się otworzyły i wytrąciły go z codzienności.

Na siebie! Ciągnij! krzyczał Wojtek, lecz było za późno. Michał wszedł jak do siebie i bez słowa zaczął lustrować ściany.

Macie wiertarkę?

Po co? spytał ojciec.

Do… ćwiczenia języka polskiego odpowiedział Michał i z torby wyjął drążek, worek treningowy i linę.

Zaraz zerknę do sąsiada. Wy się zapoznajcie, to Staś ledwo powstrzymując drżenie mięśni, rzekł ojciec i podniósł syna z kanapy, który mógłby się schować za udo Michała. Synku, to pan Michał Sobieski korepetytor.

A skąd pan ma tyle mięśni? dopytał Staś zamiast powiedzieć dzień dobry.

Sumienia nie mam, więc wszystko liczę w słupkach odparł Michał, wyciągając z torby ciężarki i układając je jeden na drugim.

No to, do pracy oznajmił ojciec i wybiegł.

Jest pan silniejszy od Spider-Mana?

A Spider-Man wyciska na ławce dwieście?

Staś nic nie zrozumiał, ale poczuł, że odpowiedź brzmi: nie.

Nie lubię lekcji uprzedził natychmiast młody.

Niech nieudacznicy mają lekcje. My będziemy robić brzuszki.

Michał położył się na podłodze i zaczął serię. Staś stał z boku i czekał, aż dorosły się zmęczy, ale ten tylko zmieniał tempo i dokładał nowe obciążenia. Potem sztangielki, ekspander, a na końcu pompki.

Zapamiętałeś wszystko? Chcesz być silny? Czy wolisz jak twoje mutanty, całe życie tkwić w pajęczynie kurzu?

Staś pokręcił głową.

To świetnie. Robisz każde ćwiczenie trzy razy po czterdzieści pięć minus trzydzieści dziewięć. Zaczynamy od brzuszków.

Ile to jest?

Sam mi powiedz.

Wiertarki nie mam, tylko znalazłem wkrętarkę wbiegł ojciec i widząc syna wykonującego pompki zaniemówił. Zaraz wrócę wyszeptał, wychodząc na palcach i przywierając drzwi do framugi.

***

Następnego dnia, o wpół do szóstej rano, zadzwonił domofon. Ojciec ledwo otworzył oczy, już miał na końcu języka świetny przekrój polskiego słownika na powitanie nieproszonego gościa, ale ujrzawszy olbrzymią potylicę Michała, zrozumiał, że brakuje mu słów nawet na ocieplenie dachu tej wielkości. Michał przez noc jeszcze jakby nabrzmiał, a worki pod jego oczami przypominały bicepsy.

Czas na historię i geografię. Strój: trampki, koszulka i spodenki. Dziś bieg długodystansowy z poznawaniem topografii i dziejów Warszawy.

On przecież w trzeciej klasie, nie ma jeszcze tych przedmiotów ziewnął Wojtek.

Będą też wiersze do nauczenia. Bierze pan udział?

Dziękuję, dobrze się uczyłem w szkole.

Kiedy Tatarzy opuścili Mazowsze?

Eee… muszę syna obudzić uciekł Wojtek do pokoju Stasia.

Po chwili wrócił, szepcząc:

Nie da się go dobudzić.

Ubierzcie go. Obudzi się po drodze poradził Michał.

***

Trzy razy w tygodniu Michał pojawiał się w progu Stasia, by rozpocząć trening. Poniedziałek: klatka-triceps-ramiona-matematyka-polski. Środa: plecy-biceps-literatura-angielski. Piątek: nogi-geografia-historia.

Po trzech tygodniach Staś wszedł do kuchni bez koszulki, a ojciec, widząc u niego kaloryfer, zasłonił swoją oponkę czajnikiem. Młody nabrał krzepy, wyprostował się, zaczął ganić rodziców za siedzący tryb życia.

Wojtek, coś mi się tu nie podoba powiedziała kiedyś mama przy kolacji. Wiesz, co Staś poprosił na urodziny?

Wiem, Xboxa, już mnie pytał.

Nie, drabinkę gimnastyczną i blender do smoothie. Obawiam się, że ten Michał to żaden korepetytor. Zwykły sportowy maniak zrujnuje dziecku zdrowie.

Myślisz? Przecież uczą się matematyki.

Widziałeś choć raz podręcznik u nich w rękach?

Tabelę kalorii…

Właśnie. Sama wiesz, mięśniaki są tego…

Czego? zdziwił się Wojtek.

Ograniczonego umysłu stuknęła się w blat stołu dla pewności. I nasz syn taki będzie.

No to może lepszy głupi siłacz niż cherlawy kujon?

Najlepsze to normalne dziecko! Chcę skończyć z tym korepetytorem!

W tym momencie zadzwonił telefon.

To wychowawczyni rzuciła żona i odebrała.

Halo? Co Staś znowu zrobił? Tak, już idę.

Co się stało?

Staś urządził bójkę. Widzisz, miałam rację!

Idę z tobą.

***

Taksówką rodzice dotarli do szkoły, gdzie natychmiast ściągnięto ich do dyrektorki.

To przez tego korepetytora! Dziecko z trzeciej klasy, a już wzywają nas do dyrektorki…

Gabinet wypełnili rodzice, dzieci, psycholog i wychowawczyni. Gwar był taki, że aż pianino w sali obok się rozstroiło.

To nie siłownia, tylko szkoła od razu rzuciła jakaś mama.

Ale co się wydarzyło, ktoś powie?

Głos zabrała wychowawczyni.

Staś kazał kolegom na przerwie ćwiczyć drabinkę i robić notacje dziesiętne podczas podciągania.

Co dokładnie?

Po kolei podciągać się na drążku, z coraz większym ciężarem wyjaśnił Staś.

Ale oni nie chcieli, Staś groził im.

To oni zaczęli. Chcieli mnie pobić, bo poprawiałem ich odmianę obelg. Wyjaśniałem im, jak się odmienia przytłoczony i bufon. Przyszli do mnie z pięściami musiałem się bronić. Jak mówi pan Michał Sobieski: Masz energię podciągaj się więcej, Zamiast bić naucz dzielenia ułamków Staś spuścił wzrok.

Groził, że kolejna sprzeczka skończy się wyciąganiem pierwiastków! żalił się jeden z chłopców.

Taki neandertalczyk nie pasuje do naszych dzieci! histeryzowała jedna z matek.

Ale zaraz, była bijatyka czy nie? ocknął się ojciec Stasia.

Pokiwali przecząco głowami.

Czyli Staś odpowiedział matematyką na ich agresję?

I kazał biegać po boisku i recytować Mickiewicza!

Widzisz, a ty mówiłaś, że będzie głupi siłacz rzekł Wojtek, patrząc wymownie na żonę. Ta kiwnęła głową.

Powinnam przeprosić państwa odezwała się nagle dyrektorka.

To Staś powinien przeprosić! ktoś krzyknął, wskazując go palcem.

Nie państwa, lecz rodziców Stasia. Ma pan mądrego syna spojrzała dyrektorka na rodziców Stasia ale biorąc pod uwagę, co się wydarzyło, musimy go przenieść.

No pięknie, sprawiedliwość! Tego się domagałam! I tego państwa od sportu! triumfowali rodzice.

Przenosimy go do czwartej klasy. Wyraźnie przewyższa program podsumowała dyrektorka.

W gabinecie zapanowała niezręczna cisza. Słychać było tylko, jak zazdrość i zawiść wgryzają się w kory mózgowe oburzonej strony. Ludzie cicho się rozeszli, unikając kontaktu wzrokowego.

Halo, panie Michale Musimy pogadać. Przenoszą nas do czwartej klasy, będzie więcej przedmiotów zadzwonił ojciec zaraz po wyjściu z gabinetu.

***

Po tygodniu Staś, zgodnie z planem, rozpoczął naukę w czwartej klasie. Po kolejnych dwóch tygodniach pojechał na zawody crossfitowe i przygotowywał się do swojej pierwszej olimpiady z literatury. Miesiąc później Wojtek odebrał telefon od jednego z rodziców dawnych kolegów Stasia tych, z którymi wtedy się starli i usłyszał prośbę o kontakt do Michała Sobieskiego.

Z czasem powstała sekcja dla dzieci z podejściem mieszanym; wykluczano z niej nie tych, co byli słabi w sporcie, ale tych, których wyniki w dzienniku nie spełniały oczekiwań.