Ostatnie wezwanie

Ostatni wyjazd

Od samego rana Martę nie opuszczało dziwne przeczucie, że coś się wydarzy.

Coś złego…

Od razu zadzwoniła do mamy, ale Danuta Ignacowa zapewniła ją, że wszystko jest w porządku:

Ciśnienie wzorowe, głowa mnie nie boli. A czemu pytasz?

Tak tylko… Wiesz, na wszelki wypadek… odpowiedziała Marta. Dobra, muszę się już zbierać do pracy. Pamiętaj, dzwoń do mnie, jakby coś się działo.

Oczywiście.

Zdawałoby się, że po tej rozmowie powinna się uspokoić, ale niestety nie czuła się lepiej to niepokojące przeczucie nie chciało jej opuścić.

Marta sama nie potrafiła zrozumieć, skąd to się wzięło, bo przecież wszystko było niby w porządku.
Choć… przy jej pracy różne rzeczy mogą się wydarzyć. Zwłaszcza że dziś poniedziałek, a jak wiadomo, poniedziałek to najgorszy dzień tygodnia.

Dopiła kawę, popatrzyła na zegarek dochodziła wpół do siódmej szybko się ubrała, złapała ze stołu kanapkę i ruszyła do pracy.

*****

Na bazie pogotowia spotkała się z kierowcą na dzisiaj Kazik już czekał na nią przy karetce. Na widok Marty pomachał jej przyjaźnie, a ona tylko zmęczonym wzrokiem kiwnęła głową.

Marta, a ty dzisiaj jakaś taka niewyspana? uśmiechnął się Kazik, zaciągając się papierosem. Coś się stało?

Nie, Kazik. Jeszcze nic się nie stało. Ale czuję, że coś się wydarzy odpowiedziała cicho.

Obyś nie miała racji… Skąd ci takie rzeczy do głowy przychodzą z samego rana? Nie spałaś dobrze, co?

Marta tylko westchnęła.

Spojrzała w górę niebo całe zasnute chmurami: jeszcze chwila i lunie jak z cebra.

A ona, od dziecka, nie lubiła deszczu…

Może to przez pogodę? Może to nie przeczucie, tylko zły humor? pomyślała, nawet się do siebie uśmiechnęła, ciesząc, że chyba rozgryzła powód swojego niepokoju.

Niestety, po sekundzie to uczucie wróciło ze zdwojoną siłą.

Miłej służby! zawołała przechodząca obok nowa koleżanka, stażystka.

Kazik aż się zakrztusił dymem, a jak odkaszlnął, pokazał dziewczynie pięść i ta od razu szeroko otworzyła oczy ze strachu.

Oj, przepraszam, nie pomyślałam bąknęła ze skruchą.

Dopiero co zaczęła tu pracę jako ratowniczka i jeszcze nie nauczyła się, że nie wolno życzyć karetce miłej pracy.

Bo taki przesąd.

No, teraz to już na pewno coś się wydarzy wyszeptała Marta, czując dreszcz na plecach.

Psiakrew… mruknął Kazik, wyrzucając niedopałek do metalowego kosza.

*****

Marta nerwowo przygryzała wargi za każdym razem, gdy dyspozytorka przekazywała im na tablecie kolejne wezwanie i przez radio informowała o przypadłości pacjenta:

Mężczyzna, 35 lat, silny ból głowy. Mowa niewyraźna, podejrzenie udaru.

Jeszcze tego brakowało… pomyślała. Lekarz pogotowia musi być gotowy na wszystko, ale…

Każdy wyjazd przeżywała na nowo, zwłaszcza te, w których grało się o czyjeś życie. A przy udarze… wszystko jest możliwe.

Na szczęście, u tego pana okazało się, że udaru nie było.

Mówił bełkotliwie, bo całą noc świętował urodziny kumpla i miał zwyczajnego kaca. Marta dała mu tabletkę i poradziła się porządnie wyspać.

A jakbym wypił piwko, to pomoże? zapytał z nadzieją, trzymając się za głowę.

Broń Boże! Tylko pogorszysz sprawę. Chcesz długo i szczęśliwie żyć? Najlepiej odstaw alkohol całkowicie.

Wychodząc z mieszkania, odetchnęła z ulgą, że nie wydarzyło się nic poważnego.

Może Kazik miał rację to złe przeczucie i cały ten stres, o którym mu mówiłam, to po prostu skutek zmęczenia? już zaczynała się uspokajać, kiedy nagle zadzwoniła dyspozytorka i skierowała ich… na cmentarz.

GDZIE?! zapytał zdziwiony Kazik.

Na cmentarz odpowiedziała smutno Marta, mocniej ściskając w dłoniach tablet.

Dziś na miejskim cmentarzu żegnano znanego artystę pochodzącego z ich miasta (nigdy o nim nie słyszała, dziwne).

Tłum ludzi młodzi, starsi, mężczyźni, kobiety. Jedni z kwiatami, inni płakali, jeszcze inni wspominali zmarłego dobrym słowem.

Marta z każdą chwilą czekała, aż coś się stanie. Kazik co rusz wychodził na papierosa.

Ale nic się nie wydarzyło i, na szczęście, nie trzeba było nikomu udzielać pomocy.

Potem były kolejne wezwania, ale zupełnie zwyczajne, jak codziennie.

I tak minęło niemal dwanaście godzin, ich zmiana zbliżała się do końca.

Jeszcze dziesięć minut i wracają na rodzimą bazę.

Marta już marzyła o powrocie do domu, gorącym prysznicu i szybkim śnie. A jutro… może będzie lepiej i ten dziwny humor ją opuści.

Na wszelki wypadek po raz dziesiąty zadzwoniła do mamy.

Wszystko w porządku powiedziała Danuta Ignacowa. Zaraz zjem kolację i włączę sobie telewizor.

I jak tam mama? zapytał Kazik, gdy schowała telefon do kieszeni.

Wszystko gra.

No i widzisz! Kazik szeroko się uśmiechnął. Mówiłem ci, że dziś nic złego się nie stanie. Przestań już z tym swoim przeczuciem!

Ale wciąż je mam… Naprawdę nie wiem, co mnie tak niepokoi odpowiedziała.

Może powinnaś przygarnąć jakiegoś zwierzaka? Bardzo działa na stres.

Naprawdę?

Jak najbardziej! Ja w domu mam kota, Bazylego. Jak wracam do domu, to wskakuje mi na kolana, mruczy i od razu wszystko mi przechodzi. Czuć luz, od razu śpię jak dziecko!

Kazik, ale z moim trybem pracy? Kto za niego będzie dbał, jak jestem 24h na dyżurze? Ty masz żonę, dzieci, ja mieszkam sama…

Marta chciała dodać coś jeszcze, kiedy nagle rozległ się głos dyspozytorki z tabletu:

Marta, wybacz, ale zmiana się jeszcze nie skończyła. Przyjmij ostatnie wezwanie: ulica Mickiewicza 18, mieszkanie… chwilkę…

Nie czterdzieści osiem przypadkiem?

Tak, dokładnie mieszkanie 48. Skąd wiedziałaś? zapytała zaskoczona dyspozytorka.

Tam mieszka pan Edward Jankowski. Bywam tam często odpowiedziała Marta. Znowu skarży się na serce?

Usłyszała ciężkie westchnienie dyspozytorki… Od razu poczuła zimny dreszcz…

Zmarł, Marta… Podobno już rano. Policja na miejscu, wy też musicie być. Sama wiesz po co…

Wiem… Marta jakby nie słyszała samej siebie.

Drżącą ręką położyła tablet na kolanach i spojrzała na Kazika. Ten tylko przytaknął, bo słyszał wszystko.

Wreszcie powiedział:

Szkoda pana Edwarda. Porządny człowiek był, z tego co mi mówiłaś. Ale nie obwiniaj się, Marta on sam nie chciał jechać do szpitala, do lekarza nie chodził… Nie twoja wina, rozumiesz?

Mhmm…

Marta oparła się o fotel, zamknęła oczy i na chwilę zapadła się w sobie.

*****

Pana Edwarda Jankowskiego poznała półtora miesiąca wcześniej. Sam wezwał karetkę, bo bolała go mocno klatka piersiowa.

Pan mówił, że drzwi będą otwarte, więc mogę wejść? upewniała się Marta.

Tak, zapraszam.

Gdy przeszła przez próg, przywitał ją mały szczeniak. Wielkości jej dłoni, dosłownie.

Najpierw śmiesznie warczał na nowego gościa, potem szczekał jak szalony, a na koniec, gdy pan Edward zawołał go po imieniu, pobiegł do pokoju, machając ogonem.

Znalazłem go na ulicy, przygarnąłem… teraz mnie broni pochwalił się senior, próbując wstać z łóżka.

Leżeć! uśmiechnęła się Marta. Szczeniak świetny sama bym takiego chciała, gdybym mogła.

A czemu nie możesz?

No, z różnych powodów. Dobra, panie Edwardzie przejdźmy do pana. Co panu dolega, od kiedy, czy lekarz prowadzi leczenie?

Starszy pan odpowiedział na wszystkie pytania. Okazało się, że problemy z sercem zaczęły się rok temu, po śmierci żony. Chodził kiedyś do przychodni, ale leczenie nie przynosiło efektów…

Wie pani, gorzej się czuję, jak na tej kolejce w przychodni czekam. A te bóle… raz są, raz ich nie ma.

Może pan dokładniej opisać?

Nie trzeba opisywać. Poboli i przestaje. Czasem korvalol, czasem validol.

To nie leczenie uśmiechnęła się Marta. Zróbmy EKG.

Na wydruku rzeczywiście coś nie grało, chciała go zabrać do szpitala, ale zdecydowanie odmówił.

A kto się zajmie Pimkiem? Daj pani lepiej lekarstwo lub zastrzyk.

To tylko chwilowa pomoc. Naprawdę radziłabym szpital.

A inni ratownicy też zawsze wyjeżdżali. I co? Żyję, jak pani widzi. Do szpitala nie pojadę. Jak trzeba, napiszę własnoręcznie, że odmawiam.

Nie dało się go przekonać. Ani za pierwszym, ani za którymś tam razem.

I już tak się złożyło, że każde wezwanie do pana Edwarda kończyło się przyjazdem Marty. Dzwonił po pogotowie średnio raz w tygodniu.

Wie pani, wcześniej nigdy tak nie było. Poboli, przestaje. Teraz łapie i nie puszcza.

Bo z pana zdrowiem coraz gorzej. Bez porządnego leczenia będzie tylko trudniej. Może jednak szpital?

Przykro mi, pani Marto, ale nie. Głaskał Pimka z czułością. Nie mam nikogo, komu zostałby ten piesek. On taki mały jeszcze…

Ale jakby panu coś się stało, kto się nim zajmie?

Nie stanie się! A jakby jednak… to mam nadzieję, że znajdą się dobrzy ludzie. Z sąsiadką już się umówiłem, pokazałem jej nawet, gdzie mam pieniądze.

Pieniądze?! Po co?

Żeby mogła mu kupować karmę. Często ludzie nie biorą z ulicy zwierzaka, bo nie mają na niego pieniędzy.

W skrócie: świetny człowiek.

I teraz Marta jedzie do pana Edwarda po raz ostatni. Tym razem już nie porozmawia z nim tak po ludzku. Szkoda…

Ostatni wyjazd okazał się naprawdę ostatnim.

I, szczerze mówiąc, nie zgadza się do końca z Kazikiem, że nie ponosi żadnej winy. Powinna była przekonać go do szpitala. Powinna…

Marta, jesteśmy.

Hę? długo nie docierał do niej ciężki dłoń Kazika na ramieniu.

Jesteśmy powtórzył.

Podeszła ciężko na trzecie piętro, weszła do mieszkania, gdzie była już policja i sąsiadka pani Helena, którą poznała na jednym z wcześniejszych wyjazdów.

Wtedy panu Edwardowi nagle na zewnątrz się pogorszyło, trzymał Pimka na rękach i poprosił panią Helenę, żeby zadzwoniła po pogotowie. Marta przyjechała, zastała ich razem, wtedy się poznały.

Dobry wieczór, Marto.

Dobry wieczór, pani Heleno odpowiedziała cicho Marta. To pani wezwała policję?

Tak, bo kto inny? Piesek szczekał od rana. Zdziwiło mnie, że pan Edward nie wyszedł z nim na spacer, jak zawsze. Ale różnie bywa, może miał zły humor.

I co potem?

Potem pojechałam na działkę i wróciłam wieczorem. Pies wciąż szczekał. Zadzwoniłam na policję. Przyszedł dzielnicowy ze ślusarzem, otworzyli drzwi i… wskazała gestem sypialnię.

Rozumiem, dziękuję.

Marta zajrzała do pokoju, długo patrzyła na pana Edwarda, maskując łzy wzruszenia. Wypełniła dokumenty i nagle…

…jakby coś sobie przypomniała, zaczęła rozglądać się po mieszkaniu kuchnia, łazienka, balkon.

Pani czegoś szuka? zapytał dzielnicowy, przyglądając się jej.

Szczeniak powinien tu być. Nigdzie go nie widzę. Nie widział go pan?

Tak, ciemnawy, mały… Był, biegał nam pod nogami, szczekał, warczał, zaśmiał się policjant. A potem chyba sąsiadka go zabrała.

Dzięki Bogu! odetchnęła z ulgą Marta.

Już się przeraziła, że Pimka wyrzucili na ulicę. Pan Edward bardzo się nim przejmował i pewnie przewracałby się w grobie, gdyby się dowiedział…

Pożegnała się z dzielnicowym i zajrzała jeszcze na chwilę do pani Heleny, która dawno już wyszła, tłumacząc pilną sprawą.

Marta? zdziwiła się sąsiadka. Coś się stało?

Chciałam tylko podziękować, że wzięła pani Pimka do siebie. Jak się trzyma, bardzo się przejmuje?

Kto się przejmuje?

No, Pimek. Jest u pani, prawda?

A, ten piesek? załapała w końcu. Ja? Nie, tylko wypuściłam na dwór. Przecież tak szczekał, a i na policjanta się rzucał, więc uznałam, że lepiej mu na świeżym powietrzu. Poza tym, głowa mi pękała od tego szczekania.

Jak to, wypuściła pani psa na ulicę?

Nie wyrzuciłam, tylko wypuściłam. W mieszkaniu nie ma już co robić właściciel zmarł.

Ale pan Edward mówił, że z panią się dogadał i nawet pokazał, gdzie są pieniądze na karmę…

Pani Helena nagle pobladła, a potem się skrzywiła:

Nic o tym nie wiem, Marto. Z panem Edwardem na ten temat nie gadałam i o żadnych pieniądzach nie słyszałam.

Ale on mi sam…

Przepraszam, nie mam czasu teraz. A szczeniak… Jak będzie chciał żyć, to przeżyje. Dobrych ludzi nie brakuje, może ktoś go przygarnie.

*****

Marta szybko wybiegła z klatki. W tym czasie pogoda się zepsuła zaczęło padać.

Na razie delikatnie, ale deszcz się wzmagał z każdą minutą.

Marta, nie stój na deszczu zawołał Kazik. Chodź do auta, przemokniesz.

Podeszła do ambulansu, wrzuciła do środka apteczkę i…

…zamknęła drzwi.

Marta, co jest? nie wytrzymał Kazik, wyszedł za nią z auta.

Kazik, jedź już na bazę, zmiana skończona, a ja muszę jeszcze coś załatwić.

Co załatwić?

Muszę znaleźć Pimka.

Jakiego Pimka, Marta? Wytłumacz mi, o co chodzi.

Powiedziała mu szybko całą historię. Kazik zapalił, słuchał w milczeniu.

Pimek nie mógł daleko pobiec. Gdzieś tu jest, rozumiesz? Ty jedź na bazę, a ja go znajdę.

Kazik zgasił papierosa, spojrzał na nią:

Nie zostawię cię samej. Zaraz ciemno, razem poszukamy twojego Pimka.

Kazik, przecież nie wolno ci zostawiać karetki!

Jakoś się wykręcimy. Nic się nie stanie, nie martw się.

Chodzili po podwórku, szukali Pimka, a pieska jakby zeżarła ziemia. Po chwili dołączył do nich dzielnicowy, który zapytał, co tutaj robią. Zaproponował pomoc, Marta była zaskoczona, ale nie odmówiła.

Mam! usłyszała radosny okrzyk Kazika i pobiegła w jego stronę.

Dzielnicowy też się obrócił, ruszył za nią szybkim krokiem.

Popatrz na niego! Znalazłem go, a on warczy! podśmiewał się Kazik, stojąc przy ławce po drugiej stronie drogi, naprzeciw bloku pana Edwarda.

Marta podbiegła, odetchnęła z ulgą. Pod ławką rzeczywiście siedział Pimek.

I naprawdę warczał na Kazika, nie odstępował go na krok.

Piękny piesek, mój kochany! Marta prawie się rozpłakała ze szczęścia. A zresztą, może i płakała łzy ginęły w strugach deszczu, które spływały po policzkach. Poznałeś mnie, Pimek?

Piesek rozpoznał ją, podszedł, spojrzał smutno i cicho zapiszczał.

Wiem, piesku, wiem… Odszedł nasz pan Edward. Nie zobaczysz go już więcej.

Kazik odwrócił się, żeby ukryć łzy. Nigdy nie płakał przy ludziach, a teraz nie umiał się powstrzymać. Policjant też spojrzał w niebo.

Może nie zastąpię ci twojego pana, ale… Marta mówiła ciepło do pieska ale spróbuję, kochany. Idziesz ze mną?

I piesek poszedł.

Bo wyczuł, że Marta to dobry człowiek i nie stanie mu się krzywda.
A poza tym, też nie znosił deszczu…

*****

Początki były trudne Marta bała się, że nie da rady. Ale tutaj przyszła jej z pomocą mama.

Gdy była na 24-godzinnym dyżurze, Danuta Ignacowa sama zajmowała się Pimkiem karmiła go i wyprowadzała na spacer.

A w dni wolne wszystkie razem spędzały czas w parku Marta, jej mama i ukochany piesek.

Nie żałowała ani przez chwilę, że przygarnęła tego niechcianego psiego sierotę.

Bo nagle wszystko nabrało sensu, a ona sama zaczęła rozumieć pana Edwarda choć jako lekarka nigdy nie powinna się zgadzać z decyzją o braku leczenia.

A wkrótce do tej ich małej drużyny dołączył jeszcze jeden członek.

Ten sam dzielnicowy, z którym Marta się poznała w mieszkaniu pana Edwarda ten, który brał udział w poszukiwaniach Pimka. Od początku mu się podobała, ale okoliczności poznania dalekie były od romantycznych.

Kiedy Włodek przyszedł z kwiatami w gości, w progu przywitał go Pimek.

Obwąchał dokładnie, spojrzał spod łba w górę… i po chwili głośno zaszczekał, jakby zapraszał do środka: sprawdzony!

A to znaczyło, że jego ukochanej pani nic nie grozi.
No, poza szczęściem, o którym zawsze marzyła.