Opuszczali szpital położniczy razem. Nikt na nich nie czekał, nie robił zdjęć, nikt nie wręczał kwiatów. Zresztą, wręczanie kwiatów mężczyźnie – to w Polsce raczej dziwnie by wyglądało…

Wyszli ze szpitala tylko we dwójkę. Nie czekał na nich żaden tłum, nikt nie robił zdjęć, nie wręczał kwiatów. Zresztą dziwnie by wyglądało kwiaty mężczyźnie…

Nie, matka żyła, wszystko z nią było w porządku. Chyba że nie liczyć tego, że dziecko nie było jej do niczego potrzebne. Kompletnie. Powiedziała o tym mężowi od razu, otwarcie, nic nie ukrywając. On jednak się upierał, prosił, nawet lekko groził. Bo to już prawie czterdziestka, a dzieci dotąd nie miał. A może to była ostatnia jego szansa, żeby coś po sobie zostawić. W końcu się dogadali… Żona urodziła, natychmiast się rozwiedli i bez problemu zgodziła się płacić alimenty.

Marek początkowo chciał się wzbraniać, duma nie dawała mu spokoju. Ale była żona powiedziała:

Życie jest długie. Różnie bywa. Ty już nie jesteś chłopakiem, a ja jednak młodsza. Może dziecka nie chcę, ale to moje dziecko i niech to będzie dla was choćby mała poduszka bezpieczeństwa. Na przyszłość…

Zaczęły się niespokojne dni, ale Marek się nie poddawał. Przecież wokół tyle samotnych matek! Czy on byłby gorszy? Dzieci po in vitro też nikogo już nie dziwią… Marek nie widział problemu jakby dziecko w rękach ojca miało tylko słabnąć. Nic z tych rzeczy, Staś Markiewicz rósł, przybierał na wadze i był bardzo szczęśliwym dzieckiem.

Ale gdy Stasiek trochę podrósł, zaczęły się pytania o mamę. Jak tu dziecku powiedzieć, że mama wcale go nie chciała? Marek z trudem wybrnął:

Znalazłem cię w piwnicy.

W której?

W tej, co jest obok, pod sąsiednim blokiem.

Od tej pory piwnica zaczęła fascynować Stasia, przyciągać go jak magnes. Podczas spacerów, gdy tata się zagapił, zaglądał przez kratki w oknach piwnic, wołał cicho mamę. Ale zawsze odpowiadała mu cisza…

Aż pewnego razu… Staś coś usłyszał! Dziecięce serce na ułamek sekundy stanęło, potem rozbiło się o żebra tak mocno, że już nic innego nie słyszał poza łomotem własnych emocji.

Drzwi do klatki schodowej uchylone, i Staś pędem zbiegł do piwnicy. Na początku było bardzo ciemno, ale oczy szybko się przyzwyczaiły. Chłopiec szedł coraz dalej, próbując wołać. Ale ściskał go taki skurcz w gardle, że mógł tylko szeptać przez łzy:

Mamusiu, jesteś tu? To ja, Staś… Przyszedłem po ciebie!!!

Ale mama nie odpowiadała. Staś zatrzymał się, zaniósł szloch i spróbował nasłuchiwać. W rogu coś zaszeleściło, więc chłopiec otarł łzy brudną ręką i ruszył w tamtym kierunku.

Pewnie mamie jest bardzo źle, może zachorowała. Inaczej dawno by wyszła i na pewno by go znalazła. Ale nic, teraz sam ją znajdzie, a ona się tak ucieszy, tak ucieszy!!!

Staś szedł za dźwiękiem, płakał i uśmiechał się przez łzy. Wszyscy jego koledzy mieli mamę, to i on będzie miał! Tyle że w rogu, na stercie starych szmat, czekał na niego tylko kot. Kot, który ostrożnie patrzył na niespodziewanego gościa i starał się ukryć pod brzuchem malutkiego kociaka.

Mamo?

Rozczarowanie niemal rozdarło chłopca na pół, nogi się ugięły i ciężko usiadł na ziemi. Po chwili podniósł głowę i znów spojrzał na kota…

Gdy masz pięć lat, myślisz zupełnie inaczej. Logika ma wtedy inny sens. Czasem jest nawet uczciwsza i bardziej zrozumiała niż u dorosłych.

Staś spojrzał na kota i rozmyślał… Przypomniał sobie o Zosieńce z przedszkola. Przecież chwaliła się swoją piękną grzywą włosów i mówiła, że jej tata to centaur. Albo Julek twierdził (i nawet udowadniał), że jego tata jest kosmitą. To dlaczego on nie mógłby mieć mamy-kotki?

Kotka zrozumiała, że chłopiec nie wyrządzi jej ani kociakowi krzywdy. Zbliżyła się ostrożnie i przytuliła się do jego małej dłoni czubkiem głowy.

To jednak jesteś moją mamą?

Staś zapytał z taką nadzieją, tak bardzo chciał w to wierzyć, że sam w końcu w to uwierzył. Pokłóciłby się z każdym, kto chciałby go poprawiać. Chwycił kota, przytulił go mocno, a kotka objęła go swoimi łapkami…

Marek zorientował się, że brakuje syna dopiero po chwili, a kiedy to zauważył, od razu zaczął wołać. Staś nie odpowiadał. Ojciec biegał po trzepaku, zaglądał pod krzaki.

Staśkuuu! Staś, wyłaź! Stasiu, gdzie jesteś?!

Minęło kilka długich, niekończących się minut, które przysporzyły Markowi siwych włosów, aż w końcu z piwnicy wyszedł Staś.

Szadł powoli, tuląc do siebie kota i kociaka. Do taty, który dobiegł do niego, powiedział:

Znalazłem mamę. I to chyba moja siostrzyczka… Były w tej piwnicy, gdzie mnie znalazłeś.

Marek zaniemówił i nie wiedział, co odpowiedzieć. Może powiedzieć całą prawdę? Ale jak to powiedzieć? Zgodził się więc po prostu.

A jak się zorientowałeś, że to ona?

Staś wzruszył ramionami.

Po prostu… Tak na mnie patrzyła! Tato, chodźmy do domu. Wydaje mi się, że mama jest zmęczona.

Staś był szczęśliwy. Mama się znalazła! A że siostrzyczka okazała się być braciszkiem tym lepiej. Można będzie razem bawić się w poważne, chłopięce gry, a na noc mama będzie mruczała im bajki obojgu.

W przedszkolu dzieci poparły go. Że co, mama-kotka? Kacpra tata to przecież samolot nawet wszystkim pokazywał zdjęcie!

Marek długo się zamartwiał, nie wiedział, jak zacząć rozmowę z synem, jak wyjaśnić, że świat działa inaczej. Ale patrząc na szczęśliwego Stasia, wzruszył ramionami. Wszystko będzie dobrze…

W domu od tego czasu zaczął się istny cyrk. Staś bawił się z kotką i kociakiem, szaleli wszyscy razem, przewracali całą kawalerkę do góry nogami. Kotka była młoda i też chętnie bawiła się z chłopcami.

Wy mnie kiedyś wykończycie! narzekał Marek, odkładając rzeczy na miejsce.

Staś, trzymając w dłoni sznurek, z kociakiem i kotką, na chwilę się zatrzymali. Spojrzeli na Marka, potem na siebie… Wzruszyli ramionami i pobiegli dalej rozrabiać. A dlaczego? Bo mama im pozwoliła!