Opowiem Wam historię, która od dawna leży mi na sercu, ale często ją duszę w sobie. Może myślę naiwne, że inni mają gorzej. Mimo to, dzisiaj pragnę wreszcie na głos wyznać, że nie jestem szczęśliwa. I że od zawsze czułam się nieszczęśliwa.

Dziś zapiszę historię, która od lat ciąży mi na sercu, choć zwykle wolę ją chować głęboko. Może mylnie wmawiam sobie, że inni mają gorzej. Ale dziś wreszcie przyznaję głośno nie jestem szczęśliwa. I nigdy nie byłam.

Trzydzieści lat temu poślubiłam Bogdana. Nie z miłości, tylko bo tak „wypadało”. Rodzice powtarzali, że to solidny człowiek, że z nim niczego mi nie zabraknie. Posłuchałam ich.

Wtedy myślałam, że miłość to fanaberia. Ważna była stabilność.

Co za błąd.

**Upokorzenia zamiast śniadań**
Już od młodości Bogdan nie krępował się upokarzać mnie przy innych.

*Nawet jajka na miękko ugotować nie potrafi!* żartował przed kumplami przy stole, a wszyscy chichotali.

*W łóżku jak kłoda* dodawał, nie zważając, że stoję obok ze spuszczoną głową.

Milczałam. Znosiłam.

Starałam się zasłużyć na jego uczucie. Gotowałam obiady, byłam czuła. W odpowiedzi dostawałam lodowate spojrzenia i szyderstwa.

Potem urodzili się synowie.

Pomyślałam: wytrzymam dla nich.

**Pod jednym dachem, w osobnych światach**
Gdy chłopcy wyrośli i wyprowadzili się, Bogdan nawet nie udawał, że jeszcze mnie potrzebuje.

Kazał wybudować sobie oddzielny pokój w domu. Sąsiedzi myśleli, że to idealne małżeństwo na zewnątrz nic się nie zmieniło. Dzieliliśmy kuchnię, łazienkę.

Ale nikt nie wiedział, że nawet lodówkę mieliśmy podzieloną.

Na swoich pudełkach pisał grubym flamastrem *B.K.*, żebym przypadkiem nie tknęła jego wędlin. Ja jadłam owsiankę, ziemniaki, czasem fasolkę po bretońsku.

Do kuchni wchodziłam tylko, gdy wychodził. To była jego strefa. Rano jadłam w pokoju, a jeśli na korytarzu nas spotkał, rzucał zirytowane spojrzenie.

On zajadał kiełbasę myśliwską, ser żółty, popijał wino. Nigdy nie zapytał, czy też się napiję.

Czułam się jak duch we własnym domu.

**Nienawiść w ciszy**
Raz na jakiś czas jechaliśmy do Biedronki. Każde kupowało tylko swoje rzeczy.

Rachunki dzieliliśmy co do grosza.

Ale dla świata byliśmy parą. Nawet synowie, odwiedzający nas rzadko, niczego nie podejrzewali.

A ja dalej znosiłam.

Jego ciężkie spojrzenia, pogardę, milczenie.

Najgorsze były weekendy.

Wtedy dom zamieniał się w pole bitwy.

**Jesteś nikim**
Chodził po domu jak po swoim folwarku. Gdy zostawiłam łyżkę po jego stronie stołu wybuchał.

*Jesteś jak cielę!* wrzeszczał mi w twarz.

*Głupsza od kamienia na miedzy!*

Latami zaciskałam pięści. Latami gryzłam język.

Ale pewnego dnia coś we mnie pękło.

Zaczynał kolejną awanturę. Nie pamiętam nawet o co.

Siedziałam naprzeciw, patrzyłam, jak czerwieni się ze złości.

Miałam ochotę chwycić wazon i rzucić mu w głowę. Żeby choć raz poczuł, co czuję od lat.

Nie zrobiłam tego.

Tylko wstałam i wyszłam.

Nie krzyczałam. Nie płakałam.

Bo wiedziałam ten człowiek już dla mnie nie istnieje.

**Drżę, ale trwanie przeraża mnie bardziej**
Nadal tu jestem. Pod tym samym dachem.

Nie wiem, czy znajdę siłę, by odejść.

Boję się.

Ale jeszcze bardziej boję się umrzeć w tym domu, nie poznawszy prawdziwego szczęścia.

Modlę się tylko o jedno żeby moi synowie nie poszli tą samą drogą. Niech kochają i są kochani.

A ja

Na razie tylko wegetuję.