Ola nienawidziła całego świata. A zwłaszcza własną matkę.

Jagoda nienawidziła wszystkich. Zwłaszcza własnej matki. Wiedziała dokładnie, że kiedy dorośnie i wyjdzie stąd, na pewno ją znajdzie. Nie zamierzała jednak rzucać się jej w szyję i krzyczeć:

Cześć, mamo!

Wolała obserwować z daleka, a potem zemścić się. Za wszystkie lata spędzone w domu dziecka, za to, że kiedy Jagoda płakała, jej matka żyła sobie w kaprysach. Nie wahała się, że tak właśnie żyje.

Jagoda nigdy nie opuściła domu dziecka. Stąd pamiętała się tyle, ile jej lat. Przenoszono ją kilkukrotnie, bo ciągle się biła. Nie obchodziło jej, czy przed nią stał chłopiec, czy dziewczynka. Karanie, zamykanie w izolatce, odcinanie słodyczy wszystko to nie zmieniło jej nienawiści do opiekunów, do dzieci i do całego świata.

Miała czternaście lat, kiedy przestała bić się. Nie dlatego, że nagle pokochała ludzi, lecz dlatego, że wszyscy już się jej bali. Nudziło ją. Szła więc w daleki róg podwórka i po prostu siedziała, marząc o dniu, w którym odnajdzie matkę i odpłaci jej.

Pewnego dnia usłyszała dziwną melodię. Jagoda przycisnęła ucho do ziemi. Nie przypominała niczego, co znała. Lubiła muzykę i zawsze rozpałała się, gdy coś pięknego trafiło w jej uszy, ale ta melodia była jednocześnie piękna, odrobinę smutna, targana tęsknotą, a jednocześnie niepojęta.

Wstała, podeszła do zarośli wierzby i ostrożnie je rozproszyła. Patrzcie, to nowy sprzątacz, pomyślała, bo już wcześniej się nad nim pośmiewała. Co to on gra? Jagoda nie widziała go dobrze, a kiedy sięgnęła po instrument, poślizgnęła się i wpadła w krzak.

Mężczyzna przestał grać i odwrócił się w stronę krzaków. Jagoda wstała, zdenerwowanie otrzepała i chciała odejść, lecz nagle zapytał:

Chcesz się nauczyć?

Dziewczyna zaskoczona. Czy ona? Czy da się jej tak grać? Czy się uda?

Zrobiła krok w jego stronę. Sprzątacz miał chyba pięćdziesiąt, pięćnaście lat. Trudno było zrozumieć, dlaczego w tak podeszłym wieku wciąż zamiata podwórka.

Jagoda przychodziła do niego codziennie. Najpierw pokazywał jej, jak dmuchać w flet. Co ciekawe, same flety wykuwał własnoręcznie zabawne, a jednocześnie eleganckie.

Kiedy w Jagody ustach pojawiły się pierwsze prawdziwe dźwięki, nie mogła powstrzymać się od objęcia starego sprzątacza. Wtedy po raz pierwszy zaczęli rozmawiać.

Nazywał się Mikołaj Piotrowicz i mieszkał w małym domku na terenie domu dziecka.

A czemu? Nie masz rodziny, nie masz domu?

Miałem wszystko, Jagodo. Dom, rodzinę Dziesięć lat temu odszedła moja Katarzyna. Myślałem, że nie przeżyję, gdyby nie syn

Potem wyszedł za mądrą, lecz żądną pożywienia żoną. Najważniejsze, żeby mój Szymon się jej spodobał. A pięć lat później Szymon zginął w wypadku samochodowym. Mój mieszkanie, trzypokojowe w centrum, już przejęto na jego imię. Zosiawnuczka zapakowała walizki i rozesłała mnie po czterech stronach świata.

Dlaczego nie walczyłeś?

Po co, Jagodo? Nie mam już nikogo. Wszyscy moi ukochani odeszli. Muszę po prostu przetrwać, dopóki nie przyjdzie moja kolej. Nie potrzebuję niczego więcej.

Jagodzie zdawało się, że teraz nienawidzi Mikołaja Piotrowicza jeszcze bardziej niż własną matkę. Mialam w głowie najpierw zemścić się na teściowej, potem dopiero na matce.

Gdy Mikołaj dowiedział się, że w sercu dziewczyny czai się wilcze serce, przerażał się. Jak ona, biedna, radzi sobie z tą nienawiścią? Rozmawiali często. Mikołaj czuł, że Jagoda się ociepla. Przestała bić chłopców, stała się delikatniejsza. Zniknęło w niej pragnienie udowadniania racji pięściami.

Pewnego dnia zapytał:

Jagodo, za rok wyjedziesz. Czy już wiesz, kim chcesz zostać?

Dziewczyna spojrzała na niego zagubiona.

Nie nie myślałam o tym. Myślałam tylko, jak zemścić się na matce.

Dobrze Załóżmy, że zemścisz się. Najpierw ją znajdziesz. Nie wiemy, za ile pieniędzy, ale to przeskoczymy. A potem?

Zamilkła, wyszła. Nie była u niego tydzień, a potem wróciła:

Chcę budować.

Cały rok poświęcili przygotowaniom do szkoły budowlanej. Jagoda wiedziała, że studia to zbyt długi krok, może kiedyś, w przyszłości

Tego wieczoru, kiedy odchodziła, usiedli długo na ich ławce. Już późnym popołudniem wyjeżdżała do innego miasta, by tam się uczyć i mieszkać. Płakała po raz pierwszy od lat.

Mikołaju Piotrowiczu, na pewno was odwiedzę. Muszę się nauczyć.

Umówmy się. Nie zniknę, a ty musisz skończyć naukę, stanąć mocno na nogi, a potem przyjeżdżać w odwiedziny.

No i co, staruszku?

Na pożegnanie podarował jej flet

Minęło prawie piętnaście lat. Jagoda wzięła ślub późno, nie mogła znaleźć nikogo, kto by ją naprawdę rozumiał. W trzydziestym roku urodziła córkę i prawie od razu się rozwiodła. Całą radość stanowiła maleńka Zuzanna.

Teraz mogła sobie pozwolić na wiele rzeczy. Kiedy wreszcie zarobiła tyle, ile chciała, zgłosiła poszukiwania matki. Wszystko wyjaśniło się szybciej, niż się spodziewała.

Matka, biedna samotna kobieta, która chciała dać dziecku drugą szansę, dwa miesiące przed porodem dowiedziała się, że jest chora. Z onkologią walczyła, lecz lekarze dawali jej rok życia. Zrozpaczona, podjęła dramatyczną decyzję oddała Jagodę w szpitalu porodowym. Żaden lekarz jej nie potępił. Jagoda nawet odnalazła grób matki; przy nim stał wielki pomnik z aniołem.

Często wspominała Mikołaja Piotrowicza, ale gdy po latach wróciła do Warszawy, nie mogła go znaleźć. Dyrektor domu dziecka zmienił się, a prawie cały personel został wymieniony.

Kiedy znajdował się wolny moment, Jagoda z córką chodziły do parku. Zuzanna, jak Jagoda nazywała ją w przytulnym zdrobnieniu, zawsze chciała ratować świat. Do szóstego roku była niezwykle bystra i potrafiła w niewyjaśniony sposób namawiać matkę do każdego wydatku przed parkiem. Chciała kupić cukierki wszystkim dzieciom, karmić kaczkę bułkami, a przy upałach dawać dziesięć porcji lodów. Dziś poprosiła:

Mamo, kup mi proszę kiełbasę, bułkę i coś do picia.

Jagoda wpatrywała się w nią.

Boję się pytać, kto tym razem.

Mamo, może lepiej nie wiedzieć? Po co dodatkowy niepokój?

Zuzia, nie jedziemy nigdzie.

Mamo, to tylko starszy pan, nie ma domu.

Kto?!

Jagoda poczuła, że zaraz zasłabnie. Zuzia uśmiechnęła się, jakby mówiła: Mówiłam.

Mamo, nie martw się. To po prostu staruszek, nie ma nikogo.

Nie prosił, jak inni, bo wstydził się. Znał tak wiele bajek i wierszy, że nikt nie dorównałby mu. Co, żałujesz kiełbaski?

Jagoda, już dorosła, nie była ostatnią osobą w wielkiej firmie budowlanej, po prostu nie wiedziała, co odpowiedzieć. W ciszy kupiła wszystko, co Zuzia wymieniła, i ruszyły do parku.

Zuzia usiadła na ławce.

Mamo, ty tu siedź, a ja pójdę nad staw. Widzisz, tam siedzi dziadek, to on.

Jagoda naprawdę zobaczyła źle ubrany staruszek. Obok niego bawiły się dzieci i nieco się uspokoiła. Najważniejsze, że córka była w zasięgu wzroku.

Wieczorem położyła się z książką na kanapie. Zuzia była w swoim pokoju, a Jagoda nagle usłyszała znajomą melodię.

Cisza. Nie, znowu ta sama melodia, od samego początku. Jagoda zerwała się do pokoju, w którym była córka, i przerażona spojrzała na nią.

Mamusiu, obudziłam cię?

Zuzia! Co to było?

Ten dziadek uczy nas grać na flecie. Nie wychodzi mi przejście od początku.

Zuzia westchnęła gorzko. W rękach trzymała flet. Jagoda patrzyła na nią oczami pełnymi łez.

Daj, pokażę ci. i ja miałam problem z pierwszym tonem

Jagoda wyśpiewała całą melodię i rozpłakała się. Wspomnienia przytłoczyły ją tak, że nie mogła powstrzymać płaczu. Zuzia prawie się wystraszyła.

Mamusiu, dlaczego jesteś taka smutna? Czy ta muzyka cię tak poruszyła? Chcesz, żebym nie grała w domu?

Jagoda przygnębiła głowę, po chwili wróciła z tym samym fletem, lekko przyciemnionym przez czas.

Zuzia, wiesz, gdzie mieszka ten pan?

Mamo, przy stawie, za krzakami ma skrzynie.

Ruszajmy się, kochana.

Znalazły go od razu. Zuzia krzyknęła:

Dziadku!

I on wyłonił się z krzaków.

Co się stało, mała, czemu nie jesteś w domu?

Mikołaju Piotrowiczu, dzień dobry.

Zadrżał, jakby uderzył go piorun. Powoli obrócił się i długo wpatrywał się w jej twarz.

Jagodo, to nie może być.

Objęła go mocno.

Wszystko może być. Dość już komarów karmić, chodźmy do domu.

Gdzie?

Do domu, Mikołaju Piotrowiczu, gdyby nie ty, nie miałabym nic, więc mój dom to zawsze twój dom.

Po drodze do domu Mikołaj wycierał łzy. Przeszkadzały mu, a skąd się brały, to już nie wiadomo. Gdyby nie Jagoda, trzymająca go mocno za rękę, nie upadł dawno temu.

Teraz w sercu miał pewność nie zostanie sam na rozstaju dróg, nie będzie niepotrzebny.