Ola, a te twoje zbędne kilogramy?

15kwietnia, poniedziałek

Anno, te dodatkowe kilogramy naprawdę nie są problemem? zadręczała mnie matka Zofii, nie dając się zniechęcić.
Nie widzę w sobie nadwagi, a mój przyszły mąż i tak mnie akceptuje. Nie każdemu trzeba być chudym i smukłym odparła z pogardą moja siostra Elżbieta, kiedy patrzyła na Annę i Zofię.

Mamo, kupiłaś herbatę odchudzającą? A chia? Po co wlewasz tyle masła do owsianki, to przecież przybija wagę! Dawid, znowu kupiłeś chleb na zakwasie? To niezdrowe! Trzy szklanki wody rano, inaczej waga nie spadnie Gdzie moja woda?! podobne uwagi słyszałem od rodziców od dzieciństwa.

Mama i starsza siostra ciągle przejmowały się sylwetką. Elżbiecie 38 lat, nie zamężnej, przypominała wychudzonego konia z wiecznie głodnym spojrzeniem. Zofia była z kolei jak prosta, sztywna drutowa igła.

Mnie to doprowadzało do szaleństwa szukałem ludzi radosnych, z apetytem na życie, i marzyłem, by przyszła żona nie była kopią moich krewnych. I wreszcie ją znalazłem.

Nazywała się Jadwiga. Imię jej brzmiało miękko, przyjemnie, niczym zapach świeżych bułeczek. Nie była otyła, ale mając 173cm wzrostu ważyła 85kg i te kilogramy promieniowały zdrowiem i dobrym humorem. Wysokie piersi, wąska talia, kobiece kształty i dołeczki na pulchnych policzkach, które aż prosiły się o delikatny ukłucie. To wszystko wciągnęło mnie bez reszty, gdy tylko ją ujrzałem.

Pewnego wieczoru zawiozłem siostrę do banku w Warszawie. Usiadła w wyznaczonym fotelu, a ja czekałem w holu, rozglądając się niecierpliwie. Nagle usłyszałem cichy, srebrzysty śmiech, przypominający dzwoneczek. Był lekki, ale tak zaraźliwy, że odruchowo się uśmiechnąłem i podążyłem za dźwiękiem.

Śmiała się dziewczyna przy kasie, obsługująca starszego klienta, który właśnie opowiedział jej dowcip. Jej włosy falowały, a usta tworzyły mały uśmiech. Od razu nie mogłem od niej oderwać oczu. Była przyzwoita w sylwetce, co widać było gołym okiem.

Jadąc samochodem z siostrą, słuchałem jej monotonnego opowiadania ale umysł mój był już w banku, przy tej śmiejącej się dziewczynie.

Dawidzie, słuchasz mnie? zapytała Elżbieta niezadowolona.
Oczywiście, Elżbieto, słucham odpowiedziałem, starając się skupić na jej słowach.

Mówię mu, że nie jem smażonego mięsa, tylko gotowaną pierś z kurczaka narzekała siostra o swoim nowym kochanku. Kiwnąłem głową ze współczuciem, mrugając językiem, jakby to był jakiś podły facet.

Następnego dnia, pod koniec popołudnia, pośpieszyłem do banku. Mój wymarzony przedmiot Jadwiga była już tam, a ja odetchnąłem z ulgą. Gdy bank zamknął się, wyciągnąłem z samochodu bukiet róż i podszedłem do niej.

Dziewczyno, nie potrzebujesz męża, czy może pana dla twojej mamy? wymamrotałem nieco niezgrabnie, podając kwiaty.

Wyglądałem na tak zakłopotanego, że rozbawiła się dźwięcznym śmiechem, ale przyjęła róże.

Boże, jaka to piękność! Jaki zapach! szepnęła, zanurzając twarz w kwiatach.

Od tamtej chwili byliśmy nierozłączni. To takie przeżycie, kiedy spotykasz kogoś i od razu wiesz, że to to. Po miesiącu znajomości oświadczyłem się, a ona zgodziła się z radością. Zostało tylko poznać rodziców.

Rodzice Jadwigi przyjęli mnie przy obfitym stole, pełnym pierogów, kiszonej kapusty i śmiechu. Matka Jadwigi, piękna i dumna, objęła mnie w policzki, co aż mnie zawstydziło. Ojciec, pan Mariusz, życzliwie poklepał mnie po ramieniu i wprowadził do kuchni.

Trzymaj się z daleka od kobiet, bo cię przytłoczą. Ale nie martw się, moja żona, Ewa, to spokojna osoba, kocham ją już trzydzieści lat. A Jadwiga to nasz diament, dbaj o nią, synku rzekł Mariusz, patrząc na mnie.

Wieczorem siedzieliśmy przy stole, jedząc z apetytem i opowiadając zabawne historie. Później pan Mariusz zagrał na gitarze, a wszyscy chóralnie podśpiewywali. Czułem się w tej rodzinie tak, jakby znał ich całe życie.

Trzy dni później pojechaliśmy do rodziny Dawida. Po drodze zatrzymaliśmy się w cukierni, gdzie Jadwiga kupiła ręcznie robione eklerki dla pań. O piątej po południu dotarliśmy na miejsce.

Drzwi otworzyła matka Dawida, Helena.

O Witajcie, kochani powiedziała, patrząc z niedowierzaniem na Jadwigę, aż zamarła z otwartymi ustami, trzymając się za klamkę.

Mamo, też cię kocham. Może zamiast stać na progu wejdziemy do środka? szepnąłem, prowadząc ją do wnętrza.

Oczywiście, synku Proszę, przechodźcie. A ty, jesteś tą Jadwigą? zapytała, przyglądając się mi od stóp po głowę.

Tak, jestem Jadwiga! Miło mi poznać cię. podałam rękę Helenie i weszłam. Matka Dawida stała z zaskoczonym wyrazem twarzy, patrząc na mnie.

Tato, Elżbieta, mamo, to Jadwiga, moja narzeczona, już złożyliśmy wniosek, wkrótce ślub. Jadwiga, to moja rodzina przedstawiłem ją rodzicom.

Wieść o ślubie była dla nich niespodziewana; wszyscy zamilkli, lekko przerażeni. W pokoju słychać było jedynie stukot sztućców.

Świetnie, Jadwigo! Cieszymy się i zapraszamy cię do rodziny. A czy macie już butelkę wina? Idealnie! I jakieś słodkości dla pań? rozluźnił atmosferę ojciec, pan Tomasz.

Nie, nie jemy ciast, zwłaszcza po nocach. Co? Helena odrzuciła pudełko z deserami, nawet z niechęcią.

Wy nie jedzcie, a my będziemy! Dajcie tę paczkę, zobaczymy co w niej. Myślę, że Jadwiga nic złego nie przyniesie. żartował tata, rozśmieszając wszystkich.

W końcu wszyscy usiedli, na stole leżała czekolada, lekkie przystawki i butelka szampana. Otworzyliśmy ją, stuknęliśmy kieliszkami, a następnie zapadła nieco niezręczna cisza.

Mamo, poznałem rodziców Jadwigi. Są wspaniali, na pewno wam się spodobają powiedziałem, chcąc przełamać milczenie. Jadwiga patrzyła na kieliszek, a Elżbieta nie odrywała oczu od niej. Tata opowiadał dowcip, wszyscy się roześmiali i napięcie nieco opadło.

Jadwigo, nie martw się, mam świetnego specjalistę. Zaaranżuję wam spotkanie, on pomoże rozwiązać twoje problemy. nagle wtrąciła się Helena.

Problemy? Nie mam problemów odparłam, zaskoczona.

No właśnie, Jadwigo, te twoje dodatkowe kilogramy, co? Czy to nie problem? zapytała nieustępliwie matka Dawida.

Nie uważam, że mam nadwagę, a mój przyszły mąż mnie akceptuje. Nie każdemu trzeba być smukłym jak wróbel odparłam, spoglądając na Elżbietę i Zofię.

Elżbieta, rozczerpiona, wybuchła:

Jadwigo, masz dwadzieścia kilogramów za dużo! To niezdrowe. A kiedy urodzisz dziecko, nie wyobrażam sobie, co się stanie

Gdy urodzę, będę jeszcze piękniejsza, a mój mąż i dziecko będą przy mnie. A ty, Elżbieto, jesteś zamężna? Każda smukła kobieta powinna mieć przystojnego męża i przynajmniej dwoje dzieci odparłam, gryząc kawałek ciasta.

Elżbieta połknęła ślinę, gotowa do kolejnej riposty, lecz tata Mariusz przerywał: nalał wina i wzniósł toast.

Za kobiety tej rodziny, różne, a jednak kochane!

Wyszliśmy na zewnątrz po dwie godziny później, spojrzeliśmy na siebie, westchnęliśmy jednocześnie i wybuchliśmy śmiechem.

Nie spodziewałam się, że przyszła teściowa powie, że jestem pełna.
Jadwigo, jesteś piękna i wiesz o tym! A matka i siostra? Wybacz im, bo nie wybieramy krewnych.

Ślub umówiliśmy na 25 sierpnia. W dniu tym goście zebrali się w Urzędzie Stanu Cywilnego, a po ceremonii wszyscy udali się do restauracji.

Panna młoda lśniła w eleganckiej sukni, podkreślającej kobiecą sylwetkę. Pan młody nie schodził z oczu od niej. Matka panny, Helena, nie odpuściła córce rozmachu i wdzięku. Sukienka podkreślała jej figurę, a mężczyźni przyglądali się z podziwem. Siostra Dawida, Elżbieta, była dokładną kopią matki, tylko młodszą.

Zagrzała muzyka, młoda para ruszyła do pierwszego tańca. Wirujący wiersz był niczym światło w ich własnym wszechświecie jedynie oni dwoje. Goście patrzyli z zachwytem.

Czyż nie powinna pan odrobinę schudnąć? Sukienka i tak nie służy rzucił krytyczny głos matki Dawida.

Jak mówią, słowo nie ucieka, a tu już nie da się cofnąć.

Mężczyźni nie zawsze szukają ideałów, wolą prawdziwe, żywe kobiety. Twój syn, przy okazji, należy do ich grona. A wy, drogie panie, ostrożniej z słowami dodała Helena, przyciskając rękę do piersi.

Kobiety wymieniały się spojrzeniami, a Helena i Helena (ta druga) patrzyły na siebie, jakby przygotowywały się do bitewnych starć. Interwencję wprowadził pan Mariusz, grając na gitarze i łagodząc napięcie.

Dzieci, już się zakwitłyście! Teraz ja poproszę o taniec. zaproponował, prowadząc Jadwigę za talię w walcu. Muzyka brzmiała, twarze były pełne radości.

Na koniec pozostaje nadzieja, że młode będą żyć w zgodzie, dzielić się dobrami i cieszyć się każdym dniem.

**Lekcja, którą wyniosłem:** nie warto oceniać innych po ich wymiarach czy wyglądzie; prawdziwa miłość rozkwita, kiedy akceptujemy drugą osobę taką, jaka jest, i uczymy się patrzeć sercem, nie licząc kilogramów.