Oksana dorastała jak sierota przy żyjących rodzicach – matkę znała tylko z fotografii i wideorozmów,…

Wiesz, chcę Ci coś opowiedzieć o Justynie. Justyna wychowywała się trochę jak sierota, chociaż oboje jej rodzice żyli. Mamę widywała właściwie tylko na zdjęciach i podczas rozmów na wideoczacie, a ojciec mieszkał zaraz obok, ale przez całe życie jakoś nie interesował się w ogóle własną córką.

Justynie się nawet wydawało, że ojciec unika jej wzroku, jakby się bał, że może go o coś poprosi czy poprosi o wsparcie.

Z początku Justyna była zła na matkę, że ta za swoim szczęściem zapomniała o córce, ale z wiekiem zaczęła ją rozumieć. W końcu ile musiało być odwagi, żeby urodzić dziecko w wieku szesnastu lat, zwłaszcza kiedy ojciec dziecka był jej rówieśnikiem i jeszcze sąsiadem.

Na szczęście matka nie zrezygnowała z Justyny. Zostawiła ją jednak pod opieką dziadków, a sama ruszyła szukać życia. Justyna była jej za to ogromnie wdzięczna, bo kto wie, jak by jej się życie potoczyło, gdyby wychowywała ją kobieta, która raczej nie miała w sobie żadnej matczynej miłości.

Ale dzieciństwo samej Justyny było cudowne! Dziadek z babcią zrobiliby dla niej wszystko. Otaczali ją czułością, opieką, a matka co jakiś czas z Warszawy przysyłała jej modne ubrania i zabawki.

Jak matka, czyli Grażyna, wyszła za mąż za Niemca, to paczki i przekazy pieniężne tylko się nasiliły. Czasami Justyna miała wrażenie, że mama przez te wszystkie prezenty chce sobie jakoś zrekompensować dawne winy wobec córki.

Na osiemnaste urodziny przysłała nawet tyle pieniędzy, żeby dziadek mógł kupić Justynie mieszkanie w Krakowie. Bo w końcu dziewczyna już dorosła, czekały ją studia, a lepiej mieć swoje cztery kąty niż gnieździć się w akademiku.

Krok po kroku Grażyna próbowała pokazać Justynie, że wszystko, co robi, robi z myślą o jej dobru. Dziadek z babcią byli trochę zdziwieni, że Justyna nie chowała urazy do mamy choć jakąś wielką miłość raczej też nie czuła.

Kiedy Grażyna zjawiała się w rodzinnym domu, ludzie myśleli, że to bardziej siostry niż matka z córką, takie były do siebie podobne, a Grażynie w ogóle nie było po niej widać wieku na trzydzieści cztery lata wyglądała najwyżej na dwadzieścia pięć!

No i co, Justynko, może pojedziesz ze mną do Niemiec? pytała matka.
Nie, mamo, muszę jeszcze skończyć studia.
No dobrze, ucz się, ucz! Jak coś będzie trzeba, dzwoń, mam nowy numer. A jak zabraknie pieniędzy, to wiesz, że możesz na mnie liczyć.
Dzięki, mamo. Tyle mi już dałaś, na razie na pewno mi wystarczy.

Justyna nawet nie zauważyła, jak Grażynę kompletnie spina to słowo mama. Zresztą, dla Niemca, swojego nowego męża, Grażyna zmyśliła bajkę, że z pieniędzmi i pomocą dla córki to właściwie pomaga rodzicom i młodszej siostrze. O tym, że ma dorosłą córkę w Polsce, po prostu nie wspomniała.

Nawet jeśli kochała Justynę, to raczej tak, jak bliską osobę, nie jak matka bez tej matczynej czułości.

A kiedy Grażynę rzucił mąż, oczywiście dla Niemki, od razu wróciła do Polski, do córki.

Justyna, dasz radę jakbym z tobą zamieszkała? zapytała.

Jasne, tylko za chwilę i tak wychodzę za mąż już z Aleksym uzgodniliśmy, że po ślubie zamieszkam u niego.

Za mąż? Przecież dopiero co skończyłaś dwadzieścia lat! Nie za wcześnie?

Justyna ugryzła się w język, chciała już wymsknąć przecież ty urodziłaś mnie mając szesnaście, ale zrezygnowała. Zresztą, była dorosła, sama mogła decydować o tym, kiedy i za kogo wychodzi za mąż.

Zawsze porównywała teściową i teścia z matką, jakoś oni od razu ją zaakceptowali i pokochali jak własną córkę. A Grażyna? Nawet nie pytała kim jest Aleksey.

Przyjadę na wesele, ale muszę trochę odpocząć. Lecę do Grecji.

Ach, Grecja Aleksey czasem tam bywa w interesach, zresztą wczoraj znów pojechał na spotkania służbowe

Do ślubu zostało parę dni. Justyna padnięta, bo wszystko na jej głowie. Aleksey utknął w pracy, matka wyjechała i ślad po niej zaginął, telefon milczy, a Justyna nie wie, co myśleć.

Jedno wiedziała na pewno: Aleksey ucieszy się na wieść, że zostanie tatą! Co prawda nie planowali dzieci przed weselem, ale przecież nikt nie będzie wyliczał, a ona już była gotowa na nowy rozdział życia.

No wreszcie jesteś! Już myślałam, że poznałeś jakąś Greczynkę i zrezygnowałeś z naszego ślubu. rzuciła z uśmiechem.

Co ty, kochana. Jakie Greczynki? Przecież wiesz, że jestem wierny

No, może jednak trochę skłamał Tam, w Grecji, coś się wydarzyło, taki świerszcz w duszy. Kolorowa przygoda, która wróciła do nich jak bumerang.

I nagle, tuż przed weselem, jak zły sen: pod drzwiami staje jakaś kobieta.

O czym to wy sobie tutaj szepczecie? Czy to jakieś sekrety przede mną?

Justyna stała i nie mogła złapać oddechu.

O jakich sekretach? Jestem w ciąży z Aleksym, powiedziałam mu już dawno, że musi cię uprzedzić

Powtórz, co powiedziałaś?! Jesteś w ciąży z moim mężem?! To chyba jakiś żart!

Wyglądam ci na żartownisia? Poznaliśmy się w Grecji. A potem, w samym środku waszego wesela Aleksey, powiedz jej, jak nam razem było dobrze!

Wynoście się! Oboje! Nie chcę na was patrzeć!

Justyna, wybacz mi, to był błąd

Błądem było wyjść za kogoś, kto potrafi tak mnie zranić.

Justyna jeszcze tego samego dnia złożyła pozew o rozwód. Nigdy mu nie wybaczyła. Z matką też zerwała kontakt.

Wróciła do rodzinnej wsi do dziadków, gdzie w spokoju donosiła i urodziła chłopca.

Nie interesowała się losem matki, ani byłego męża. Pewnie też nie mieli ochoty o niej słyszeć.

Miesiąc po narodzinach synka, zadzwonił telefon z miejskiego szpitala w Krakowie:

Pani córka Grażyny Kwiatkowskiej?

Tak, coś się stało?

Pani matka zmarła przy porodzie, proszę przyjąć wyrazy współczucia. Urodziła się dziewczynka. Czy chce ją pani odebrać, czy mamy skierować dziecko do domu dziecka? Dziewczyno, czemu pani nic nie mówi? Przyjedzie pani?

Ja Ja Przyjadę!

Justyna zabrała dziewczynkę. Nie potrafiła inaczej postąpić

Aleksey córki i tak by nie wziął, całą winę zrzucił na Grażynę.

Justyna jednak uważała, że oboje byli winni, ale przecież dzieci nie mogą odpowiadać za błędy dorosłych.

Dzieci to szczęście jej szczęście. A szczęścia, jak wiadomo, nigdy za wieleCodzienność okazała się trudniejsza, niż Justyna sądziła. Dwoje niemowląt, w różnym stanie zdrowia, wymagających miłości, spokoju i ciepła, a do tego przeszłość, która co noc wracała sennymi koszmarami. Z początku płakała po matce, po niewiernym mężu, po tym, co przepadło. Ale kiedy brała syna na ręce, a maleńka Ewa tuliła się do niej podczas karmienia, nagle czuła w sercu niezrozumiałą jasność. Żadnego żalu, ani gniewu. Tylko wdzięczność, jakby ktoś wreszcie oddał jej to dzieciństwo, które było trochę cudze, a jednak zawsze jej.

Wiosną poszła z dziećmi na łąkę. Dziadek uczył jej synka łapać koniki polne, a babcia kołysała Ewę do snu pod ukochanym krzakiem bzu. Justyna patrzyła na nich w złotym słońcu i nagle zrozumiała: nigdy nie była sama.

Nawet jeśli rodzice zawiedli, nawet jeśli miłość była poplątana i obolała, życie nie przestawało się odradzać na nowo. Justyna przytuliła oboje dzieci, pozwalając, by zapach mleka i ziemi rozgościł się w jej włosach.

Czuła, że tym razem historia zacznie się zupełnie inaczej. I obiecała sobie i tym dwojgu, którzy przyszli na świat z przypadku, z błędu, z chwili zapomnienia że będą kochani za dwóch, może nawet za troje.

A potem roześmiała się szczerze, pierwszy raz od wielu lat, bo wiedziała, że jest wystarczająca. Może nawet najlepsza. Po prostu mama.