Około 4 rano za domami zaczęły szczekać psy. Do 5 ich szczekanie się nasiliło.

Około czwartej nad ranem za domami zaczęła szczekać suka. Gdy wybiła 5.00, jej szczekanie stało się głośniejsze. Ludzie wstawali do pracy, rozdrażnieni tym uporczywym hałasem. O 5.30 mieszkańcy zaczęli wychodzić z domów w stronę pracy.

Pierwsi, którzy wyszli na zewnątrz, byli mężczyzną i kobietą – prawdopodobnie małżeństwem. Postanowili sprawdzić, co tak rozwścieczyło psa.

Kiedy odeszli kawałek w stronę garaży, zobaczyli ją. Suka wciąż szczekała, zwrócona pyskiem w stronę domów. Za nią na ziemi leżał człowiek. Para ruszyła w ich stronę. Było jasne, że zwierzę wzywało pomocy.

Ale im bliżej podchodzili, tym bardziej pies stali się agresywny. To była owczarek niemiecki – poważna rasa. Nie dało się podejść. Kobieta zaproponowała, by wezwać pogotowie.

Karetka przyjechała szybko. Dwóch ratowników wysiadło z pojazdu. Kobieta uprzedziła ich przez telefon, że pies nie pozwala się zbliżyć. Kiedy ruszyli w stronę rannego, ponownie ich ostrzegła. Ale suka przestała szczekać, gdy tylko zobaczyła karetkę. Podeszła do swojego pana i usiadła obok niego.

Ratownicy zbliżyli się ostrożnie. Owczarek siedział nieruchomo.

„Co robimy?”
„Wygląda na mądrą. Podejdę. Jeśli coś, użyj gazu.”
Lekarz delikatnie postawił torbę z lekami, przykucnął przy mężczyźnie i obserwował psa. Ten milczał. Puls był, lecz słaby. Mężczyzna, około 35 lat, duża utrata krwi, rana brzucha. Jeden ratownik założył opatrunek, drugi przygotował zastrzyki. Suka uważnie patrzyła.

Tymczasem zebrało się już sporo gapiów, ale trzymali się w odległości 10 metrów. Nikt nie odważył się podejść bliżej.

Jeden z ratowników wrócił z noszami. Ostrożnie przenieśli rannego do karetki. Psa nie można było zabrać. Patrzyli na siebie. Ale przepisy… I co dalej?

Karetka ruszyła powoli po wyboistej drodze. Suka biegła obok…

Do szpitala było niedługo. Owczarek czasem zwalniał, czasem przyspieszał, nie tracąc pojazdu z oczu. Przed szlabanem karetka się zatrzymała. Strażnicy podnieśli barierę, a kierowca powiedział:
„To jego pies.”
„Rozumiem, ale co ja mam zrobić?” – odparł strażnik, po czym krzyknął do suki: – „Stój! Fe! Nie wolno! Siad!”

Ta kaskada komend lekko zdezorientowała owczarka. Ale usiadła przed szlabanem i tylko wzrokiem śledziła karetkę.

Po godzinie czekania odsunęła się bli z płotu, by nie przeszkadzać samochodom. Strażnicy początkowo pilnowali, by nie wbiegła na teren, ale widząc, że czeka, tylko od czasu do czasu na nią szli.

„Co będziemy robić?”
„Nic. A co proponujesz?”
„Ale ile ona tu będzie leżeć?”
„Kto ją tam wie? Może się znudzi i pójdzie.”
„Nie… Jest mądra. Może czeka.”
„A długo jeszcze? Jeśli tam coś złego, to i tak nie doczeka.”
„Co zrobić? Może dać jej jeść?”
„Ta, dokarmiaj, a potem cię zwolnią.”
„No to co?”
„Nic. Zobaczymy, może sama odejdzie. Jeśli nie – wtedy się zastanowimy.”

_________________________

Nastał ranek. Suka wciąż leżała przy wjeździe. Strażnicy mieli zmianę. Nowym wyjaśniono sytuację. Jeden z tych, którzy odchodzili, powiedział:
„Pójdę dowiedzieć się, co z mężczyzną. I wyjaśnię, żeby nie wezwali odłowu. Może przyniosę jej coś do jedzenia…”

„Nie dokarmiaj!”
„No to niech zdechnie pod płotem!”

Suka uważnie patrzyła na rozmawiających.

Minuty 40. Strażnik wrócił.
„No i co? Jak z tym mężczyzną?”
„Operowali. W reanimacji. Mówią, że stabilny. A, przyniosłem resztki…” – mężczyzna postawił na ziemi plastikowy pojemnik z kotletem, parówką i głębszą miską wody.

„Ale tu nie wolno karmić. Chodź tu” – zawołał, odchodząc pod drzewo na skraju drogi.

Owczarek patrzyła, nie ruszając się.
„Chodź, jedz. Choć wody się napij. Bierz! Możesz!” – strażnik próbował przypomnieć sobie komendy.

Suka wstała, ale nie ruszyła się. Widać było, że rozważa. Spojrzała na człowieka, na miski, na szlaban. Usiadła.

„No, jak chcesz” – mężczyzna odsłonił się.

W końcu powoli podeszła i zaczęła łapczywie pić wodę.

_________________________

Minął tydzień. Pana tej mądrej suki przeniesiono już dwa dni temu na oddział. Powoli wraczać do siły. Nikt nie mógł mu powiedzieć o psie. Było mu z tym ciężko.

Żyli samotnie od czasu, gdy odszedł z wojska po kontuzji. Sączyli razem, w cywilu też trzymali się blisko. Miał nadzieję, że tak mądre zwierzę sobie poradzi.

Tymczasem suka odsunęła się od płotu w kierunku drzew. Wciąż miała widok na wjazd. Jeden ze strażników dokarmiał ją skrycie. Wpadł na pomysł, by pójść do pana i powiedzieć, że pies na niego czeka. Po zmianie poszedł na oddział.

Wszedł do sali. Były tam cztery łóżka. Dwa zajęte – jeden pacjent leżał, drugi, w dresie, chodził o kulach.

„Dzień dobry” – strażnik zwrócił się do leżącego – „Pan Foryś, Marek?”
„Tak, ja. Co się stało?”
„Jestem ze szpitalnej ochrony. Nic złego! Wręcz odwrotnie. To pańska owczarka?”
„Dlaczego ‘była’?” – zapytała z niepokojem.

„Źle się wyraziłem. Jest! Cały czas czeka przy wjeździe. Odsunęła się trochę, ale nie odchodzi. Trochę ją dokarmiamy.”

Marek zamknął oczy, uśmiechnął się i pokiwał głową.
„Co? Nie pańska?”
„Moja, moja. Alma, moja Alma… Służyliśmy razem. Wytresowana. Bardzo mądra.”
„No, to widać” – strażnik też się uśmiechnął. Cieszył się, że sprawa się wyjaśniła.
„Mógłbym prosić? Podajcie mi chusteczkę z szafki.”

Strażnik podziel. Marek przetarł nią dłonie i twarz.
„A teraz proszę wziąć foliową torebkę. Włóżcie tam tę chusteczkę i zanieście её Almie. Ona zrozumie.”

_________________________

Strażnik wyszedł poStrażnik położył torebkę pod drzewem, a Alma, wyczuwając zapach swojego pana, podeszła powoli i z radością przywarła pyskiem do chusteczki, wiedząc, że teraz już na pewno na niego poczeka.