Ojej, kto to taki?” – zdziwiła się Lucyna, wchodząc do kuchni przyjaciółki.

Ojej, a kto to? zdziwiła się Lucyna, wchodząc do kuchni przyjaciółki.

Pod żółtym światłem lampy, w kącie przy najmniejszej szafce, skromnie siedział łysiejący mężczyzna koło czterdziestki. Zręcznie, choć nieśmiało, kroił koperek szerokim nożem należącym do Oli.

Lucyna, to Tomek. Tomek, to Lucyna wymamrotała Ola, wyraźnie zawstydzona. Masz cukier, chodźmy.

Wcisnęła sąsiadce do rąk blaszaną puszkę oznaczoną kryształkami cukru i szybko wypchnęła ją do przedpokoju.

Miło mi! zawołała jeszcze Lucyna, próbując w lot ogarnąć wzrokiem nowego przyjaciółki.

Ale nawet w szczegółach nie robił wrażenia. Żaden szczegół nie tłumaczył tak szybkiego wprowadzenia go do Olinych wnętrz, w tym fartucha w kolorowe pączki.

Tomek, zaraz wracam! krzyknęła Ola w stronę kuchni i zatrzasnęła drzwi.

W przedpokoju Lucyna złapała ją mocno za ramię:

Gadaj!

No co mam gadać? próbowała się wykręcić Ola. Ech, dobra, chodź.

Wyszły z mieszkania, minęły ciasną klatkę schodową i weszły do sąsiedniej dwupiętrowki.

W mieszkaniu Lucyny pachniało cynamonem i perfumami Dior. Wnętrze, począwszy od śnieżnobiałego pufa przy drzwiach, zdradzało troskliwą dbałość gospodyni o dom.

Nie to, co u mnie pomyślała Ola, jak zawsze smutno, przypominając sobie odklejające się tapety w swoim korytarzu.

Gadaj! powtórzyła Lucyna stanowczo.

Wsypała cukier do miski z kremem, chwyciła trzepaczkę i wpatrywała się w przyjaciółkę.

A gdzie twój Radosław? spróbowała zmienić temat Ola.

Na zebraniu. Nie wróci szybko. No i?

No co? Zobaczyłam go na targu. I zabrałam.

Jak to? Lucyna zmarszczyła brwi niedowierzająco.

No, stoi taki facet z zieleniną. W płaszczu, wygląda przyzwoicie, ale zaniedbany. Podeszłam. Ile za koperek? pytam. A on: A mogę pani go podarować?. Ja na to: A niby czemu?. A on: Bo tak sobie pomyślałem jeśli podejdzie do mnie kobieta ze smutnymi oczami, to oddam jej wszystko. Niech pani bierze mówi sam wyhodowałem.

No i co?

No i wzięłam. Odeszłam, ale potem się odwróciłam: A skąd pan wie, że mam smutne oczy? Wcale nie mam!. A on tylko tak na mnie popatrzył w milczeniu A potem wziął moje torby i poszedł obok.

A ty? Lucyna zapomniała o trzepaczce i podrapała się nią po ufryzowanej grzywce.

A ja idę, milczę, myślę, co robić. W końcu pomyślałam no przecież człowiek ewidentnie samotny. Niech zostanie. Poznaliśmy się po drodze.

No ty dasz! I tak po prostu przyprowadziłaś faceta z ulicy do domu? Schowałaś chociaż coś wartościowe?

Lucyna! warknęła Ola. Co ty pleciesz? On jest lekarzem! Radiologiem.

Aha, dokumenty sprawdzałaś?

Słuchaj, przecież sama mi opowiadałaś! Ola się speszyła. O awokado

Jakim awokado? Lucyna była całkiem zdezorientowana.

A Ola znów przypomniała sobie tamten wieczór w tej samej kuchni

Awokado leżało przed nią w cienkich plasterkach, tworząc gradient od ciemnej do jasnej zieleni. Soczyste przy skórce, bliżej pestki delikatne, niemal kremowe.

Ola nigdy nie umiała wybrać dobrego awokado. Stała godzinami przy sklepowych półkach, obmacując ciemne, błyszczące owoce. Sprawdzała twardość, naciskając palcem, ale i tak często trafiała na niedojrzałe. W domu nóż wbijał się w miąższ z trudem, jak w surowy ziemniak. Wtedy zostawiała owoc na parapecie po kilku dniach stawał się jadalny, choć nie idealny.

Ale tamtego wieczoru na talerzu leżało to awokado. Kupiła je Lucyna zawsze miała lepsze oko. Ola delikatne wzięła widelec, uniosła kawałek i położyła na języku. Nie trzeba było gryźć rozpływał się sam, wypełniając usta świeżym, lekko orzechowym smakiem

Wtedy powiedziałaś, że awokado nie ocenia się po wyglądzie. Ani nawet po dotyku czasem trzeba po prostu poczuć wyjaśniła Ola, wracając do teraźniejszości.

A co to ma wspólnego z facetami?

No, u ciebie zawsze się udawało. Z awokado i z nimi. Nie tak jak u mnie. Ola spuściła wzrok.

I co? Poczułaś tego Tomka? Lucyna ledwo przypomniała sobie imię nowego i znów zdziwiła się jego przeciętności.

Zrobiło mi się przy nim tak cicho. Choć wokół był tłok i gwar. I pomyślałam może nic, że jest taki zwyczajny?

No dobra idź, bo jeszcze się stęskni.

Lucyna szybko wypchnęła przyjaciółkę za drzwi razem z puszką po cukrze i przyłożyła ucho do ściany. Usłyszała skrzypnięcie sąsiednich drzwi. Cisza.

No trudno. A może jednak? wróciła do kuchni i w końcu zanurzyła trzepaczkę w kremie do tortu.

Tymczasem Ola weszła do przedpokoju i zobaczyła tam Tomka. Wciąż w jej fartuchu w pączki, stał teraz na taborecie, przyklejając tapetę do ściany.

Przepraszam, znalazłem ją w kuchni, gdy szukałem słoika na koperek. Klej też tam był. Pomyślałem nie masz nic przeciwko? nagle się zaniepokoił i zachwiał na rozklekotanym taborecie.

Ola skoczyła ku niemu zwinnie jak ryś, objęła jego zupełnie obce nogi. Pod ciemnymi dżinsami wyczuła kolana. Dotykała ich, jak awokado pod twardą skórką, i ze zdziwieniem pomyślała: moje.

A Tomek stał nieruchomo może dlatego, że bał się puścić jeszcze nieprzyklejoną tapetę. A może nie chciał spłoszyć czegoś nieuchwytnego, ale ważnego.

W końcu oderwał ręce od ściany i delikatnie pogłaskał Olin jasny włos.

Lubisz awokado? niespodziewanie spytała Ola, zamykając oczy.

Bardzo! szczerze odpowiedział Tomek, choć nigdy go nie jadł.

I w tej same