Ojej, kto to taki?!” – zdziwiła się Lucyna, wchodząc do kuchni przyjaciółki.

Ojej, a kto to? zdziwiła się Lucyna, wchodząc do kuchni przyjaciółki.

Pod żółtym światłem lampy, w kącie przy malutkiej szafce, siedział łysiejący mężczyzna koło czterdziestki. Skromnie, ale całkiem sprawnie kroił koperek szerokim nożem Zosi.

Lucyna, to Tomek. Tomek, to Lucyna bąknęła Zosia, wyraźnie zakłopotana. Masz cukier, chodźmy.

Wcisnęła sąsiadce do rąk blaszaną puszkę oznaczoną kryształkami cukru i szybko wypchnęła ją do przedpokoju.

Miło mi! zdążyła jeszcze głośno zawołać Lucyna, próbując błyskawicznie ocenić nowego Zosi.

Ale nawet w szczegółach nie był imponujący. Nie było nic, co tłumaczyłoby tak szybkie wprowadzenie go do Zosiny kuchni w jej fartuchu w pączki.

Tomek, zaraz wracam! krzyknęła Zosia w stronę kuchni i zatrzasnęła drzwi.

W przedpokoju Lucyna złapała ją mocno za ramię:

Gadaj!

Co mam gadać? próbowała się wykręcić Zosia. Oj, dobra, chodź.

Wyszły z mieszkania, przeszły przez ciasny korytarz i wpadły do sąsiedniego dwupokojowego mieszkania Lucyny.

W środku pachniało cynamonem i perfumami Dior. Biała pufka przy drzwiach i reszta wystroju od razu mówiły gościom, że gospodyni dba o dom z pieczołowitością.

Nie to, co u mnie! pomyślała z westchnieniem Zosia, przypominając sobie odklejające się tapety w swoim przedpokoju.

Gadaj! powtórzyła stanowczo Lucyna.

Wsypała cukier do miski z kremem, chwyciła trzepaczkę i czekała.

A twój Marek? Zosia znów próbowała zmienić temat.

Na zebraniu. Nie wróci szybko. No więc?

No co? Zobaczyłam go na targu. No i zabrałam.

Jak to? Lucyna zmarszczyła brwi.

No, stoi facet z zieleniną. W płaszczu, wygląda przyzwoicie, ale taki zaniedbany. Podeszłam. Ile koperku? pytam. A on: A mogę pani go podarować?. Ja na to: A czemu tak od razu?. A on: Bo tak sobie wymyśliłem jeśli podejdzie do mnie kobieta ze smutnymi oczami, to jej wszystko oddam. Niech pani bierze mówi sam go wyhodowałem.

No i?..

No i wzięłam. Odwracam się, żeby iść, a potem mówię: A skąd pan wie, że moje oczy są smutne? Wcale nie są!. A on popatrzył na mnie w milczeniu A potem wziął moje torby i poszedł obok.

A ty? Lucyna zapomniała o trzepaczce i podrapała się nią po wystylizowanej grzywce.

A ja idę, milczę, myślę, co robić. I stwierdziłam no przecież facet ewidentnie zagubiony. Niech będzie. Poznaliśmy się w drodze.

No nieźle! I tak po prostu z ulicy faceta do domu przyprowadziłaś? Chociaż cenne rzeczy pochowałaś?

Lucyna! wściekła się Zosia. Co ty pleciesz? On jest lekarzem! Radiologiem.

Aha, dokumenty sprawdzałaś?

Słuchaj, no przecież sama mi opowiadałaś! Zosia zrobiła się smutna. O awokado

Jakim awokado? Lucyna była kompletnie zdezorientowana.

A Zosia znów przypomniała sobie tamten wieczór na tej samej kuchni

Awokado leżało przed nią w cienkich plasterkach, w gradiencie zieleni. Kolor ciemnozielony przy skórce przechodził w mlecznooliwkowy w pobliżu pestki.

Zosia nigdy nie umiała wybrać awokado. W sklepie godzinami przerzucała ciemne, błyszczące owoce, sprawdzała palcami ich nierówności, delikatnie naciskała, próbując zgadnąć, co kryje się pod skórką. Odkładała jedne, brała drugie, czas płynął, a ona wciąż próbowała odkryć tajemnicę idealnego awokado.

Czasem myślała, że już wie. Wtedy radośnie niosła ulubiony owoc (choć okazało się, że to jagoda) do domu. W kuchni od razu brała nóż i z nadzieją wbijała go w miąższ. Ale zazwyczaj nóż napotykał opór, jak przy krojeniu ziemniaka. Wtedy było jasne smak nie będzie ten. W takich przypadkach Zosia zostawiała niedojrzały owoc na stole. Po kilku dniach dochodził i stawał się znośnym daniem.

Ale tamtego dnia na talerzu leżało właśnie to awokado. Kupiła je Lucyna bardziej utalentowana w wyborze. Zosia złapała widelec, podniosła delikatny kawałek i położyła go na języku. Takiego awokado nie trzeba żuć wystarczyło, że świeży smak z nutą orzecha wypełnił całą jej buzię

Wtedy powiedziałaś, że awokado nie da się wybrać na oko. Ani na dotyk nie zawsze. Trzeba je poczuć wyjaśniła Zosia, wracając z wspomnień.

Ale co to ma wspólnego z facetami?

No przecież u ciebie zawsze wychodziło. Jak z awokado Nie tak jak u mnie spuściła głowę Zosia.

I co, poczułaś tego Tomka? Lucyna ledwo przypomniała sobie imię nowego i znów zdziwiła się jego przeciętności.

Zrobiło mi się przy nim tak cicho. Choć wokół był targ i tłok. Pomyślałam, że może nie szkodzi, że jest taki zwyczajny?

Aha no dobra. Idź już, bo jeszcze zatęskni.

Lucyna szybko wypchnęła przyjaciółkę za drzwi razem z puszką po cukrze i przyłożyła ucho do szpary. Usłyszała kliknięcie drzwi sąsiadki. Cisza.

No trudno. A może jednak?.. wróciła do kuchni i w końcu zanurzyła trzepaczkę w kremie do tortu.

A Zosia weszła do przedpokoju i zobaczyła Tomka. Wciąż w jej fartuchu w pączki, stał teraz na taborecie i przyciskał kawałek tapety do ściany.

Przepraszam, znalazłem to w kuchni, jak szukałem słoika na koperek. I klej też tam był. Pomyślałem nic nie szkodzi? nagle się przestraszył i zachwiał na rozklekotanym taborecie.

Zosia skoczyła do niego zwinnie jak ryś, objęła jego zupełnie obce nogi. Pod ciemnymi jeansami wyczuła kolana. Dotykała ich, jak owocu awokado pod twardą skórką, i ze zdziwieniem zrozumiała: moje.

A Tomek stał nier