Ojej, kto to taki?” – zdziwiła się Lucyna, wchodząc do kuchni przyjaciółki.

Ojej, a kto to? wykrzyknęła Agnieszka, wchodząc do kuchni przyjaciółki.

Pod żółtą lampą, w kącie przy najmniejszej szafce, siedział łysiejący mężczyzna koło czterdziestki, skromnie, ale sprawnie krojący koperek szerokim nożem Kasi.

Agnieszka, to Marek. Marek, to Agnieszka wymamrotała Kasia, mocno zawstydzona. Masz cukier, chodźmy.

Wcisnęła sąsiadce do rąk blaszankę oznaczoną kryształkami cukru i szybko wypchnęła ją do przedpokoju.

Miło mi! zdążyła jeszcze głośno rzucić Agnieszka, próbując wprawnym okiem ogarnąć nowego przyjaciółki.

Ale nawet w szczegółach nie robił wrażenia. Nie było w nim nic, co tłumaczyłoby tak szybkie wprowadzenie się do Kasi w jej śmieszny fartuszek z pączkami.

Marek, zaraz wracam! krzyknęła Kasia w stronę kuchni i zatrzasnęła drzwi.

W przedpokoju Agnieszka złapała ją jak w kleszcze:

Gadaj!

No co mam gadać? próbowała się wywinąć Kasia. Ech, dobra, chodź.

Wyszły z mieszkania, minęły ciasny przedpokój i wpadły do sąsiedniego dwupokojowego mieszkanka.

W domu Agnieszki pachniało cynamonem i perfumami Diora. Całe wnętrze, począwszy od śnieżnobiałego pufa przy drzwiach, mówiło gościom o troskliwym podejściu gospodyni do swojego otoczenia.

Nie to, co u mnie zawsze z żalem myślała Kasia, odwiedzając przyjaciółkę, i przypominała sobie o niedoklejonych tapetach w swoim korytarzu.

Gadaj! powtórzyła stanowczo Agnieszka.

Dodała cukier do miski z kremem, złapała trzepaczkę i czekała, wpatrując się w sąsiadkę.

A twój Grzegorz? znów próbowała uciec od tematu Kasia.

Na zebraniu. Nie wróci szybko. No i?

No co? Zobaczyłam go na targu. No i zabrałam.

Jak to? zmarszczyła brwi Agnieszka.

No, patrzę, stoi facet z zieleniną. W płaszczu, wygląda przyzwoicie. Ale taki zaniedbany. Podeszłam. Ile za koper? pytam. A on na to: A mogę pani go podarować?. Ja mówię: A niby czemu?. A on: Bo tak sobie wymyśliłem jeśli podejdzie do mnie kobieta ze smutnymi oczami, to jej wszystko oddam. Proszę wziąć, sam go wyhodowałem.

No i ty?

No i wzięłam. Obróciłam się, żeby iść, ale potem pytam: A skąd panu przyszło do głowy, że mam smutne oczy? Wcale nie są smutne!. A on popatrzył na mnie w milczeniu A potem wziął moje torby i poszedł obok.

A ty? Agnieszka zapomniała, że trzyma trzepaczkę, i podrapała się nią po nastroszonej grzywce.

Ja idę, milczę, myślę, co robić z tym fantem. A potem uznałam no przecież widać, że człowiek zagubiony. Niech będzie. Poznaliśmy się po drodze.

No nieźle! I tak po prostu z ulicy faceta do domu wprowadziłaś? Chociaż kosztowności pochowałaś?

Agnieszka! oburzyła się Kasia. Co ty wygadujesz? On jest, między innymi, lekarzem. Rentgenologiem.

Tak? A dokumenty oglądałaś?

Słuchaj, ty sama mi opowiadałaś! zmartwiła się Kasia. O awokado

Jakim awokado? w końcu zagubiona zapytała Agnieszka.

A Kasia znów w myślach wróciła do tamtego wieczoru w tej samej kuchni

Awokado leżało przed nią w cienkich plasterkach, w gradiencie zieleni. Krawędzie jego kawałków, ciemnozielone przy skórce, przechodziły w mleczno-oliwkowy odcień przy pestce.

Kasia nigdy nie umiała wybrać awokado. Stojąc przy stoisku w sklepie, przewracała ciemne, błyszczące owoce, badała palcami ich wypukłości, delikatnie naciskała, próbując zgadnąć miękkość pod skórką. Odkładała jedne, brała inne, minuty ciągnęły się w nieskończoność, a ona wciąż starała się wyczuć tajemnicę idealnego awokado.

Czasem wydawało jej się, że ją pojęła. Wtedy radośnie niosła do domu ulubiony owoc (pewnego dnia okazało się, że to nie warzywo ani owoc, tylko jagoda). W kuchni od razu chwytała nóż i z drżeniem wbijała go w miąższ. Ale najczęściej nóż wchodził w awokado jak w ziemniaka napotykając opór. I już było wiadomo, że smak nie będzie ten. Wtedy Kasia zostawiała niedojrzały owoc na stole, by po kilku dniach doszedł i stał się znośnym daniem.

Ale tamtego dnia na talerzu leżało właśnie to awokado. Kupiła je Agnieszka bardziej udana w wyborach. Kasia złapała widelec, delikatnie nabrała kawałek i położyła na języku. Takiego awokado nie trzeba żuć wystarczyło włożyć je do ust, by świeży smak z nutą orzechową wypełnił całe wnętrze

Wtedy powiedziałaś, że awokado nie da się wybrać na oko. Ani na dotyk nie zawsze. Że dobry owoc trzeba wyczuć wyjaśniła Kasia, wracając do rzeczywistości.

No i co to ma wspólnego z facetami?

No u ciebie zawsze wychodziło. Jak z awokado Nie tak jak u mnie spuściła głowę Kasia.

No i co wyczułaś u tego Marka? Agnieszka z trudem przypomniała sobie imię nowego i znów zdziwiła się jego zwyczajnością.

Zrobiło mi się przy nim jakoś cicho. Choć wokół był targ i tłok. I pomyślałam, że może nie szkodzi, że jest taki zwyczajny?

No dobra Idź już, bo jeszcze zatęskni.

Agnieszka szybko wypchnęła przyjaciółkę za drzwi wraz z blaszanką po cukrze i przytknęła ucho do szpary. Usłyszała trzask drzwi obok. Cisza.

No trudno. A może jednak? wróciła do kuchni i wreszcie zanurzyła trzepaczkę w kremie do tortu.

A Kasia weszła do przedpokoju i zobaczyła Marka. Wciąż w jej fartuszku z pączkami, teraz stał na taborecie i przyciskał do ściany kawałek tapety.

Wybacz, znalazłem to w kuchni, gdy szukałem słoika na koperek. I klej też tam był. Pomyślałem można? nagle się zaniepok