Ogłaszam decyzję o rozwodzie,” oznajmiła kobieta.

— Składam pozew o rozwód — oznajmiła Agnieszka.

Mateusz w tym czasie z zapartym tchem oglądał mecz piłki nożnej i… kompletnie nie zareagował na słowa żony.

Agnieszka podeszła bliżej i wyłączyła telewizor.

— Co ty wyprawiasz?! Zwariowałaś?! — wykrzyknął Mateusz, po czym się opanował, wziął głęboki oddech i spokojniej dodał:

— Przepraszam. Po prostu tam był kluczowy moment.

— Jestem pewna, że nie ważniejszy od tego, co powiedziałam.

— Co powiedziałaś? — zmieszał się Mateusz, zdając sobie sprawę, że jak zwykle nie usłyszał słów żony.

— Złożę pozew o rozwód.

Mateusz zrobił wielkie oczy:

— Jak to „o rozwód”? Dlaczego? Myślałem, że u nas wszystko jest w porządku.

— Tobie się wydawało.

— Poczekaj… Wczoraj byliśmy w teatrze, przedwczoraj przyniosłem ci kwiaty, a w zeszłym tygodniu byliśmy w kinie. Wszystko tak jak lubisz…

— Tak, ale to wszystko wydarzyło się pierwszy raz od siedmiu lat małżeństwa. I nawet wiem, dlaczego.

— I dlaczego? — Mateusz zaczynał się irytować.

— Bo posłałam dzieci do przedszkola, znalazłam pracę, zaczęłam chodzić na siłownię i do salonu piękności, zmieniłam swój wizerunek, poznałam nowych przyjaciół.

— A co to ma do rzeczy?

— Wszystko! Zobaczyłeś, że stałam się dla kogoś interesująca, że mężczyźni zwracają na mnie uwagę, i że nie potrzebuję cię tak jak kiedyś.

— Głupoty jakieś…

— Nie, Mateusz, to nie są głupoty. Inaczej nie przestraszyłbyś się i nie zacząłbyś starać się mnie zadowalać, nie patrzyłbyś mi tak w oczy, nie przynosił kwiatów. Nie mówiąc już o kinie i teatrze. To z twojej strony było po prostu bohaterskie!

— Próbowałem… Chciałem sprawić ci przyjemność… Poczekaj, nie rozumiem: dlatego chcesz się rozwieść?

— Tak. Już nie chcę tak dłużej żyć. Teraz udajesz kochającego męża, a gdzie byłeś, kiedy byłam w ciąży, kiedy rodziłam, kiedy nocami nie spałam? Nigdy mi w niczym nie pomogłeś! Byłeś w naszym życiu tylko symbolicznie. Przychodziłeś, jadłeś, spałeś. Mogę policzyć, ile razy wziąłeś dzieci na ręce!

— Przecież pracowałem! — Mateusz podskoczył z oburzenia, — żeby was utrzymać!

— Pracowałeś, nie zaprzeczam. Ale przecież nie tylko nas utrzymywałeś — siebie też. I miałeś wolne, tylko wolałeś spędzać je z kolegami.

— Mam do tego prawo!

— Ja nie miałam wolnego — Agnieszka kontynuowała bez zwracania uwagi na uwagę męża — chociaż dzieci… to przecież też twoje. Jednak to cię interesowało najmniej. Wciąż słyszę twoje słowa: dałem ci pieniądze, czego jeszcze chcesz? A ja chciałam… Chciałam, żeby obok był ktoś bliski, ktoś, kto mnie wesprze. I to nie tylko materialnie, ale i emocjonalnie. Ktoś, kto by mi współczuł w końcu.

Ale ty nie miałeś na to czasu. Żyłeś swoim życiem, w którym nie było ani mnie, ani naszych dzieci…

— Nie przesadzaj.

— I nie przesadzam. Wiesz nawet, do jakiego przedszkola chodzą? Dojeżdżamy do niego czterdzieści minut! Rano! Komunikacją! A ty do pracy jeździsz sam samochodem jak panisko. I dojeżdżasz w dwadzieścia minut. Jednak ani razu nie zaproponowałeś, że zawieziesz dzieci do przedszkola.

— Nigdy mnie nie prosiłaś — mruknął Mateusz.

— A dlaczego miałabym prosić? Są rzeczy, o które kochającego męża i ojca się nie prosi. To — samo przez się się rozumie. Chociaż nie w twoim przypadku, bo o miłości tu nie ma mowy. Nigdy nie było…

— Robisz ze mnie potwora…

— Nie, Mateusz, nie jesteś potworem. Jesteś po prostu zupełnie obcym dla mnie człowiekiem. Stałeś się obcy… Albo zawsze taki byłeś.

— A dzieciom? Co im powiesz? Jak wyjaśnisz?

— Ojej! — zaśmiała się Agnieszka — przecież oni dopiero niedawno zaczęli cię rozpoznawać na ulicy! Więc z tym na pewno nie będę mieć problemu.

Mateusz nie wiedział, co odpowiedzieć. Częściowo Agnieszka miała rację, ale i jego można zrozumieć: on — mężczyzna, ona — kobieta powinna znać swoje miejsce, domem i dziećmi się zajmować. Jego ojciec zawsze tak mówił. I mama się zgadzała. A Agnieszka jakoś niezadowolona…

— I jak zamierzasz żyć z jedną pensją i dwójką dzieci? — zaczął Mateusz, — co do mnie — to ani grosza ci nie dam!

— Dasz — spokojnie odpowiedziała Agnieszka — alimentów nikt nie zniósł. I majątek zdobyty w ciągu siedmiu lat podzielimy przez sąd. Choć tam nie ma zbyt wiele do dzielenia, ale jednak. Lodówka, jakby nie patrzeć, nam z dziećmi bardziej potrzebna. A, znając ciebie, jestem pewna: właśnie jej będziesz się trzymać, żeby bardziej zaboleć. Dlatego wszystko — tylko przez sąd. Na szczęście mieszkania nie mamy. Możesz tu zostać. A ja z dziećmi wynajmę inne (wypowiadając ostatnie zdanie, Agnieszka zrobiła małą pauzę, mając nadzieję w głębi duszy: Mateusz się nie zgodzi, powie, że to on wynajmie inne mieszkanie, że żona i dzieci mogą mieszkać tam, gdzie są przyzwyczajeni… ale Mateusz nic takiego nie powiedział) — …już znalazłam odpowiednie niedaleko przedszkola.

— To idźcie! — Mateusz nie mógł dłużej spokojnie słuchać Agnieszki, — myślisz, że ludzie zapomną?! Wszystko przemyślałaś?! A samochód? Jego ci nie oddam!

— A ja nie proszę — uśmiechnęła się Agnieszka — nie jest mi potrzebny.

— Dlaczego taka hojna nagle?! — Mateusz nie mógł się powstrzymać, — samochód jej niepotrzebny! Pewnie już innym jeździsz?! Przyznaj się: od jak dawna oszukujesz mnie?! Coś zbyt odważna się stałaś!

— Nie zaskoczyłeś mnie — Agnieszka była całkowicie spokojna — wiedziałam, że usłyszę coś takiego.

— Zrozum w końcu — Mateusz zbliżył się do żony, chwycił za ramiona, zaczął nią trząść, — komu jesteś potrzebna z dwójką dzieci?! A może… zapomnijmy wszystko, co tutaj powiedziałaś? Będziemy żyć razem, jak dawniej. Poprawię się, przysięgam!

— Jak dawniej? Nie, dziękuję — zdecydowanie odpowiedziała Agnieszka, — to się nie uda.

— Dlaczego?! — Mateusz nie krzyczał, on wrzeszczał na całe gardło.

— Bo już cię nie kocham…

Mateusz zaniemówił, wpadł w wewnętrzną panikę i nagle, jakby czując, że dalsze rozmowy są bezcelowe, zgodził się:

— Skoro tak — składaj pozew.

Rozwiedli się pół roku później. Wszystko przebiegło tak, jak planowała Agnieszka.

Teraz mieszka z dziećmi niedaleko przedszkola, a poranki w dni robocze są dużo spokojniejsze.

A w weekendy — jest zupełnie wolną kobietą! A to wszystko dlatego, że były mąż zabiera dzieci do siebie! Chodzi z nimi po mieście, spędza czas w domu, bawi się z nimi w gry. Nawet sam dla nich gotuje!

I kto zrozumie tych mężczyzn?

Gdy są żonaci — ani żona, ani dzieci nie są dla nich ważne. Traktują to jako coś oczywistego.

Rozwiedzeni — znajdują czas dla dzieci i prawie stają się najlepszymi ojcami na świecie…