Of course, please provide the original title you would like me to rewrite and adapt.

Wybór

A Kamil to jednak bardzo żonaty facet westchnęła Basia, siedząc na ławce w parku i ściskając w kieszeni skierowanie na zabieg.
Koleżanki z pokoju w akademiku zazdrościły jej, gdy widziały ją z przystojnym, ogolonym na gładko brunetem o niebieskich oczach, uznawały, że trafił jej się prawdziwy dżentelmen. A tu nie było czego zazdrościć.
Basia zadrżała, wspominając pierwsze i ostatnie spotkanie z żoną Kamila, która wyczekała ją pod zakładem pracy, by wytłumaczyć jej, jak wygląda sytuacja.
Cześć! Ty jesteś Barbara, prawda? zaczęła tamta.
A pani to kto? Basia drgnęła i spięła się pod przenikliwym spojrzeniem wysokiej, szczupłej kobiety o włosach rozjaśnionych na popiel.
Jestem Olga żona Kamila Nowickiego.
Słucham?
Dobrze słyszysz!
Kolejna naiwna powiedziała spokojnie kobieta I ile was takich jest? Nigdy wam się nie nudzi gonić za cudzym szczęściem.
Co pani sobie wyobraża?!
Słuchaj blondynka chwyciła Basię delikatnie za łokieć to ty chyba sobie wiele wyobrażasz.
Ja, żona, widziałam cię z własnym mężem, a ty jeszcze masz czelność przede mną udawać niewiniątko, zamiast przeprosić, zapaść się pod ziemię ze wstydu chociaż porządni ludzie tak mają, ale widać ty do nich nie należysz.
Takich jak ty przeszyła Basię wzrokiem miał tyle, że na palcach rąk i nóg nie zliczysz.
Pokręciłaś się z żonatym, bez wstydu!
On jest facetem, łowcą, rozumiesz?
Dla niego jesteś tylko przelotną przygodą. Otrząśniesz się, nie wiadomo już nawet jak miałaś na imię. Trzymaj się od niego z daleka.
A poza tym, mamy dwie córki, mogę ci pokazać nasze rodzinne zdjęcie Olga wyjęła fotografię i podała zszokowanej Basi. Proszę, oto dowód wielkiej i czystej miłości. To byliśmy w Kołobrzegu dwa miesiące temu
No co, zaniemówiłaś?
Czego pani ode mnie chce? Radźcie sobie z mężem sami.
Poradzimy sobie nie martw się! Ostatnio zatrudnił się w tym zakładzie. Pensja dobra i nagle ty spadasz nam na głowę.
Zostaw go w spokoju. Nie łudź się, Kamil nie zamierza się rozwodzić. Nie marnuj życia. Ile masz lat? Trzydzieści?
Dwadzieścia pięć! odparła Basia z żalem.
Tym bardziej. Masz jeszcze czas, ułożysz sobie życie i urodzisz własne dzieci. A Kamila zostaw.
Basia nie zamierzała dalej słuchać Olgi i na miękkich nogach odeszła powoli, jakby cały jej poukładany świat nagle się rozpadł, kiedy żona ukochanego przekreśliła jej różowe nadzieje.
Zdrajca mamrotała Basia pod nosem, czuła ścisk w gardle, ale nie mogła pozwolić sobie na publiczne łzy. Nie chciała plotek w pracy.
Wieczorem, jakby nigdy nic, zjawił się u niej Kamil z kwiatami. Wyrzuciła go za drzwi, z opuchniętymi oczami, mimo jego przysiąg o wiecznej miłości i zapewnień, że od dawna żyje z żoną tylko na papierze.
Przez dwa tygodnie Basia dochodziła do siebie. Kamil już jej nie zaczepiał. Zachowywał się, jakby jej nie znał, odwracał wzrok na korytarzu.
Nieszczęścia podobno chodzą parami Poranne mdłości i zawroty głowy Basia najpierw zrzucała na stres, ale szybko zrozumiała, że płomienne uczucie do Kamila dało własne owoce.
Sześć tygodni brzmiało to jak wyrok.
Basia drżała na myśl o samotnym macierzyństwie. Bała się strasznie. Wydawało jej się, że wszyscy wiedzą, że popełniła błąd, ufając mężczyźnie, którego tak naprawdę nie znała.
Kamil zataił przed nią swój stan cywilny. I co miała zrobić? Prosić o dowód przy poznaniu? Obrączki na palcu nie miał, choć nie każdy żonaty ją nosi.
Czemu nie zaniepokoiła się, że prosił o utrzymanie ich znajomości w tajemnicy w pracy?
Oszukał ją, ale to wcale nie sprawiało, że czuła się lepiej. Tym bardziej, że współpracownicy zaczęli już plotkować o wizycie Olgi.
Jestem w ciąży Basia, korzystając z przerwy na lunch, podeszła z rozpaczą do byłego ukochanego.
Dam ci pieniądze, byle się tym zajmij burknął.
A następnego dnia Kamil złożył wypowiedzenie. Na zawsze zniknął z jej życia.
Basia wiedziała, że nie może zwlekać. Mimo ostrzeżeń lekarki, wzięła skierowanie na zabieg.
Tak siedziała na ławce, ściskając papierek, jakby bała się go zgubić.
Spieszy się pani? rzucił młody mężczyzna w garniturze z wielkim bukietem bordowych chryzantem, siadając obok Basi.
Słucham? spojrzała na niego pustym wzrokiem.
Zegarek pani się spieszy wskazał na złotawy zegarek na jej ręce.
Zawsze nastawiam go dziesięć minut do przodu i zawsze się myli Bez sensu odparła Basia, odwracając głowę.
Ale dziś pogoda przepiękna, prawda? Babie lato w pełni. Moja mama uwielbia ten czas roku. Powiedziała kiedyś, że właśnie w taki ciepły, jesienny dzień podjęła słuszną decyzję w swoim życiu i nigdy nie żałowała.
A pani wie? rozgadał się niespodziewany towarzysz. Moja mama to wspaniała kobieta! pokazał kciuk do góry. Jestem jej bardzo wdzięczny.
A tata? Basia zapytała mimowolnie.
O tacie nigdy nie mówi, ja też nie dopytuję, widzę, że jej przykro wracać do tych wspomnień
Wracam właśnie z rozmowy o pracę. Wybrali mnie spośród dziesięciu kandydatów, choć nie mam doświadczenia. Trudno uwierzyć…
To mama dodała mi skrzydeł
A pierwszą wypłatę od razu wiem, na co wydam na wycieczkę nad morze dla mamy. Nigdy nie widziała polskiego morza.
A pani była?
Nie… Basia spojrzała uważnie na rozmówcę, jej wzrok zatrzymał się na bordowym krawacie.
Chłopak promieniał szczęściem.
Prezent od mamy pogładził dumnie krawat, widząc, gdzie pada jej spojrzenie.
Przepraszam, gadam i gadam, ale bardzo chciałem się z kimś podzielić radością, a pani wygląda na bardzo smutną…
Pomyślałem, że może dobrze czasem pogadać z kimś obcym. Nie przeszkadzam?
Basia pokręciła głową. Zupełnie ją nie irytował. Był jak ciepły prąd, który odgonił czarne myśli. Jego miłość do matki zasługiwała na szacunek.
Co za oddanie! myślała, słuchając go z coraz większym zaciekawieniem. Co za szczęście mieć takiego syna Marzyłabym o tym
To ja już lecę. Mama czeka na mnie i się pewnie martwi A pani niech się nie spieszy!
Słucham?
Mówię do zegarka! uśmiechnął się szeroko.
A odwzajemniła uśmiech.
Po chwili chłopak zniknął z jej pola widzenia. Basia wyjęła skierowanie, które trzymała z obawą jeszcze minutę wcześniej, i podarła je na drobne kawałki.
Siedziała jeszcze długo jak zahipnotyzowana, wdychając jesienne powietrze.
Na sercu zrobiło się jej lżej i cieplej po tym krótkim, ale jakże ważnym spotkaniu.
Nie jest sama. Tamta kobieta samotnie wychowała fantastycznego syna, szkoda tylko, że Basia nie spytała, jak miał na imię Ale to już nieistotne
Dokonała wyboru.

***

Dwadzieścia trzy lata później

Mamo, spóźnię się! powiedział Stasiu, poprawiając się przed lustrem, podczas gdy mama z zapałem zawiązywała mu bordowy krawat, kupiony specjalnie na rozmowę kwalifikacyjną.
Może zostaw ten krawat…
Dla pewności założę, zobaczysz, wszystko pójdzie dobrze! dokończyła Basia, poprawiając mu krawat i cofnęła się o krok, by syna podziwiać.
Trochę się stresuję. A jak się nie uda
To twoje miejsce. Nie przejmuj się, odpowiadaj wyraźnie i nie zapomnij się uśmiechać. Jesteś świetny!
Dobrze, mamo! Stasiu pocałował ją w policzek i wybiegł z domu.
Basia patrzyła za nim przez okno, jak najbliższa jej na świecie osoba dziarsko zmierza w stronę przystanku.
Nagle drgnęła, jakby przeszedł przez nią prąd
To przecież przeżyła już kiedyś
Tamten chłopak w parku, ponad dwadzieścia lat temu…
Stasiek w garniturze przypominał jej właśnie jego
A przecież zupełnie o tym zapomniała. A teraz tamta chwila wróciła jak żywa
Jak to możliwe?
Czyżby wtedy los sam pozwolił jej zobaczyć, przed jakim wyborem stoi? (Jakie brzydkie słowo pozbyć się…)
Dał jej szansę, by wybrać dobrze i skierować jej życie na właściwy tor.
Dlaczego wtedy nie zagadała do niego? Przecież byli niemal rówieśnikami, czy nie mogła spytać, jak ma na imię?
Ale to już nieistotne.
Wszystko ułożyło się wspaniale
Po południu Stasiek wrócił do domu z wielkim bukietem bordowych chryzantem, w kolorze swojego krawata, i zakomunikował mamie, że dostał się do firmy.
Obiecał też, że pojadą nad morze, bo mama nigdy nad morzem jeszcze nie była.
Przyszedł czas, że to on może zadbać o mamę. Dla niej góry przeniesie, rzeki zatrzyma. Taki syn się Basi trafił.
Cokolwiek ich napotykało, zawsze znaleźli w sobie siłę. Bywało, wtuliła się w pachnącą głowę syna i od razu lżej na sercu.
Ze wszystkim sobie poradzili, przetrwali trudności i nie poddali się.
Basia nie żałowała ani przez chwilę, że urodziła. Wybrała dobrze.
I niech tak będzie!