Odzyskać za wszelką cenę

Mała Jagódka i powrót Misia

Młody tata nazwał córeczkę Jagódką, bo urodziła się w letni, upalny dzień, gdy słońce prażyło jak w piekarniku.

— Taka słodka i rumiana jak dojrzała jagódka — myślał Tomek, jadąc do szpitala do żony Kasi, która właśnie urodziła. Zastanawiał się, jak teraz ich życie się zmieni.

Kasi imię się podobało, a dziewczynka była jasnowłosa z niebieskimi oczkami, jak z bajki. Jagódka rosła otoczona miłością. Rodzice nie mogli się nią nacieszyć, a tata często wołał na nią „Jagódko moja”. Chodziła już do przedszkola i miała prawie sześć lat, więc czuła się niemal dorosła. Choć sąsiadka Babcia Irena, która mieszkała naprzeciwko, wciąż nazywała ją „malutką”.

— Już nie jestem malutka! — protestowała Jagódka, a babcia tylko się uśmiechała i kiwała głową.

Pewnego wieczoru Jagódka nie mogła zasnąć. Leżała cicho w łóżku i przysłuchiwała się, o czym rodzice rozmawiają. Lubiła to, bo dowiadywała się różnych ciekawych rzeczy. Nie podsłuchiwała specjalnie, ale gdy sen nie przychodził, to i tak wychodziło.

Rodzice rozmawiali o ciąży mamy. Wiedzieli wszyscy, że wkrótce urodzi się chłopiec. Jagódka już nawet wymyśliła imię dla braciszka — Miś, bo w przedszkolu był chłopiec o tym imieniu i panie go chwaliły. Więc logika podpowiadała — wszyscy Misiowie są grzeczni.

Mama i tata mówili o cięciu cesarskim. Jagódka usłyszała, jak tata powiedział:

— Słyszałem, że dzieci po cesarce czasem rozwijają się wolniej. I ty musisz wcześniej jechać do szpitala. A z Jagódką co zrobimy?

— Tomku, nie martw się na zapas — odparła Kasia.

Jagódka nie zrozumiała, o co chodzi, ale sen w końcu ją zmorzył. Następnego wieczoru znów nie spała i podsłuchała, jak rodzice planują jej urodziny.

— Kupmy córce złote kolczyki — mówiła Kasia. — Przecież ma już przekłute uszy.

— Nie wiem, czy to nie za wcześnie na takie drogie prezenty — wahał się tata.

— Nie za wcześnie. Zostanie starszą siostrą, to czas na dorosłość. Już jej nawet obejrzałam małe, eleganckie.

Jagódka ucieszyła się i zasnęła. Czekanie na urodziny ciągnęło się niemiłosiernie. W przeddzień usnęła szybko — w końcu jutro wielki dzień!

— Wszystkiego najlepszego, córeczko! — powiedziała mama, trzymając się za brzuch, i podała jej małe niebieskie pudełeczko.

Tata stał obok i promieniał. Jagódka otworzyła pudełko i rozpromieniła się.

Ale wtedy mama nagle złapała się za brzuch.

— Tomku, ruszaj po samochód! Jedziemy do szpitala! Tylko wpadnij po drodze do Babci Ireny, Jagódka zostanie z nią.

Dziewczynce zrobiło się smutno. Jej urodziny, a tu jakieś zamieszanie, do tego z Babcią Ireną! Postanowiła, że nie pójdzie do babci — niech babcia do niej przyjdzie. Rodzice odjechali. Babcia karmiła Jagódkę i zaglądała do niej cały dzień, ale wieczorem powiedziała:

— Zmęczyłam się chodzeniem tam i z powrotem. Idziesz do mnie spać. Tata cię później zabierze.

Jagódka chciała zaprotestować, ale w domu było już ciemno, więc się zgodziła.

Tata wrócił dopiero następnego ranka. Zmizerowany, blady, zagubiony.

— Co z Kasią? — jęknęła Babcia Irena.

Tomek tylko przytaknął, miał łzy w oczach. Nie mógł mówić.

— Tatusiu, a gdzie Miś?

— Zmarł razem z mamą — wyszeptał.

Tego dnia tata, który nigdy nie pozwalał córce spać w ich łóżku, sam ją do niego zaprosił. Owinął ją kołdrą, a ona leżała na miejscu mamy, sztywno jak patyk. Kiedyś, gdy tata pracował w nocy, mama zawsze brała ją do siebie.

Pogrzebu mama Jagódka prawie nie pamiętała. Najpierw pojechali z tatą do szpitala. Gdy on poszedł do środka, kazał jej bawić się w parku pod oknami. Potem zobaczyła mamę — białą, z zamkniętymi oczami. Misia przy niej nie było.

Po pogrzebie Jagódka złapała się za uszy i zorientowała się, że zgubiła jeden kolczyk. To była tragedia! Nie wiedziała, gdzie go zostawiła. Płakała — to był prezent od mamy.

Minęły trzy miesiące. Tomek nie mógł sobie znaleźć miejsca. Nikomu nie powiedział, że tamtego dnia zrezygnował z syna. Chłopiec żył, a ordynatorka próbowała go przekonać:

— Naprawdę chce pan zostawić syna? Rozumiem, że to szok — stracił pan żonę — ale może znajdzie się rozwiązanie? Babcia, niania… Nie musicie go nawet od razu zabierać.

— Mam sześcioletnią córkę. Nie stać mnie na nianię, nie ma babci. Muszę pracować i wychowywać Jagódkę.

— Pożałuje pan tej decyzji. A potem nikt nie poda panu informacji o dziecku — odparła stanowczo. — Jak chcieliście go nazwać?

— Miś. Michał. Jagódka tak chciała.

Teraz Tomek ciągle myślał o synu. Poszedł do ordynatorki, ale ta była nieugięta. Wyszedł ze szpitala złamany.

— Może dałbym radę? Sąsiedzi by pomogli… Wstydził się, że ktoś się dowie o jego decyzji.

Prawie przy wyjściu dogoniła go pielęgniarka.

— Wiem coś o panu synu…

Tomek spojrzał na nią z nadzieją.

— Tej samej nocy rodziła młoda dziewczyna. Jej dziecko urodziło się martwe. Gdy odzyskała przytomność, dano jej pańskiego syna.

— Zna pani jej nazwisko? Adres?

— Nie, ale zapamiętałam jej imię — Jagoda.

Tomek wyciągnął parę banknotów i podał jej.

Szedł zamyślony ulicą, w końcu usiadł na ławce. Nagle zauważył jubilera.

— Kupię Jagódce kolczyk. Albo lepiej łańcuszek. Nosi ten jeden na sznurku — mówi, że to pamiątka od mamy.

Wszedł do sklepu. W gablotach błyszczały złote precjoza. Obok był lombard. Gdy przeglądał łańcuszki, do okienka podeszła młoda kobieta.

— Chcę zastawić ten kolczyk. Nie jest mój — znalazłam go. Potem go wykupię.

— Więc to Jagoda Sobczak — usłyszał Tomek.

SpojrzałTomek podszedł do niej, serce mu waliło, i powiedział: „Wie pani, to może dziwne, ale ten kolczyk wygląda identycznie jak ten, który zgubiła moja córka – a imię pani brzmi jak w bajce, którą właśnie zaczynamy pisać od nowa.”