Odpłata

**Zemsta**

W wieku trzydziestu lat Nikola była znana wśród wielu biznesmenów, prowadziła z nimi interesy, organizowała spotkania. Wierzyła, że w biznesie wszystkie chwyty są dozwolone, a nawet wykorzystywała swój kobiecy urok, by osiągnąć cel. Z niektórymi partnerami łączyły ją relacje bardziej osobiste niż zawodowe. Szła przez życie twardo, bez oglądania się za siebie.

Pewnego dnia powiedziała przyjaciółce:

— Nie spałam z byle kim. Tylko z tymi, którzy mi się podobali. Nie do końca profesjonalnie, ale kobietom w biznesie trudno się przebić — to męski świat. Choć teraz i one zajmują swoje nisze, pokazują, na co je stać.

— Nie wiem, Nikola, ja bym tak nie potrafiła. Ja pracuję w biurze, szefowie podejmują decyzje za mnie. Wystarczy mi to. Nie wyobrażam sobie, jak ty się w tym wszystkim odnajdujesz. Kobieta w biznesie musi mieć charakter — twardy jak stal — mówiła Alina, wspierając koleżankę.

— Wiesz, kiedy zaczynałam, od razu wpadłam na mnóstwo problemów. Kobietom nie ufają. Jeden z moich dawnych znajomych powiedział mi wprost: „Kobieta może odnieść sukces, jeśli znajdzie odpowiednie podejście”. I tak Albert został moim pierwszym… wyjątkowym partnerem.

— Ojej, Nikola, jak ty się na to zdecydowałaś? Dla mnie to byłaby nie do przekroczenia granica — odparła Alina, lekko przestraszona.

— Alinko, właśnie z nim zrozumiałam, że można oddzielić relacje — te prawdziwe, z mężczyzną, do którego coś czujesz, od tych biznesowych, gdzie satysfakcja przychodzi później, gdy widzisz rozwój firmy — Nikola podchodziła do życia coraz bardziej jak do transakcji.

Jej firma rosła. Potrzebowała dobrego informatyka, ale na początku nie było ją stać na eksperta. W końcu zgłosił się młody specjalista, zaledwie dwudziestopięcioletni. Nikola początkowo wątpiła, ale podczas rozmowy zauważyła, że ma błyskotliwe pomysły. Roman — miły, zdolny chłopak, choć z niewielkim doświadczeniem, ale obiecujący.

— Dzień dobry — powiedział uprzejmie, wchodząc do gabinetu Nikoli.

— Dzień dobry, Roman. Siadaj. Omówimy twoje obowiązki. Zatrudniam cię na okres próbny — dwa tygodnie. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, zostaniesz na stałe. Ale mam warunek — spojrzała na niego znacząco.

Roman uniósł brew.

— Jaki?

— Na razie nie licz na wysoką pensję. Jeśli się zgadzasz, możesz zaczynać.

— Zgadzam się — odpowiedział poważnie.

Nikola obserwowała Romana — był dobrym fachowcem, ale brakowało mu doświadczenia. Był zbyt łagodny, nie potrafił postawić się dziewczynom z biura ani wystawić menedżerów za drzwi.

Swoje „nietypowe” spotkania biznesowe prowadziła w gabinecie. Wygodnie — można od razu załatwić sprawy, a przy okazji podpisać umowę. Dlatego jej „specjalni” partnerzy przychodzili pod koniec dnia, gdy pracownicy już wychodzili.

Pewnego wieczoru, podczas jednej z takich wizyt, do gabinetu niespodziewanie wszedł Roman z dokumentami. Nie wiedziała, że został po godzinach. Na szczęście wszystko już się skończyło — Nikola zapinała bluzkę, a partner sączył wino.

— Przepraszam, nie wiedziałem, że… — wydukał zmieszany Roman i szybko wyszedł.

— No, Nikola, teraz całe biuro będzie o nas wiedzieć, a ja nie życzę sobie rozgłosu — burknął niezadowolony mężczyzna.

Ale Nikola przekonała go, że Roman zachowa język za zębami. Następnego dnia wezwała informatyka do gabinetu.

— Roman, mam nadzieję, że to, co widziałeś wczoraj, zostanie między nami.

Planowała podnieść mu pensję, ale wpadła na inny pomysł. Nie musiała go długo przekonywać — zrozumiał wszystko z jej spojrzenia. Ku jej zaskoczeniu, mimo młodego wieku, okazał się doświadczonym mężczyzną. Był zachwycony ich zbliżeniem, a ona musiała nawet nieco ostudzić jego zapał.

— Romku, nie licz na zbyt wiele. Na razie trzymamy to w tajemnicy. Żeby inni nie myśleli, że jesteś na wyjątkowych warunkach. Jasne?

— Tak, oczywiście. Szef i podwładny…

Ich relacja trwała ponad trzy lata. Oboje wiele się od siebie nauczyli. Ale w końcu Nikola zaczęła czuć, że ten związek ją ogranicza.

Roman podejrzewał, że ma „biznesowych” partnerów. Kłócili się o to, był zazdrosny. W ostatnich tygodniach naciskał:

— Nikola, powinniśmy być razem oficjalnie. Potem wziąć ślub.

— Romku, nie kocham cię. Jak mogłabym wyjść za mąż bez miłości? Na początku była sympatia, ale wygasła — wyznała Nikola szczerze.

Następnego dnia znalazła na biurku jego wypowiedzenie. Tak skończył się ich związek.

Półtora roku później Nikola wciąż rozwijała firmę, ale zaczęły się problemy. Kilku ważnych klientów zerwało współpracę.

— Nikola, to nic osobistego. Po prostu inna firma zaoferowała lepsze warunki — usłyszała.

— Konkurencja? — przemknęło jej przez myśl.

W ciągu kolejnych tygodni odeszli kolejni kontrahenci. Firma traciła dochody.

— Trzeba szybko dowiedzieć się, co się dzieje — myślała zdeterminowana.

Nikt nie chciał zdradzić tajemnic, aż w końcu jeden z dawnych partnerów, Witold, wyjawił:

— Kiedy nowa firma weszła na rynek, oferując lepsze warunki, zacząłem sprawdzać. Nie mieli żadnej czarnej legendy. Znali jednak wszystkie kluczowe kontakty, ceny i dostawy — a to wymaga lat pracy. Okazało się, że za tym wszystkim stoi Roman, twój były pracownik. Jak ci się to podoba?

Nikola była w szoku.

— Roman się na mnie mści. Pobrał nasze bazy danych, pewnie przechwycił maile. Ma bystry umysł — nawet nie pomyślałam… Zna wszystkich moich „specjalnych” partnerów i przekonał ich, by przeszli do niego. Muszę z nim porozmawiać.

— Witaj, Roman — powiedziała, wchodząc do jego biura. — Nie sądziłam, że zejdziesz tak nisko i zaczniesz się mścić w biznesie. Jak mam to rozumieć?

— Proponuję połączenie naszych firm — spojrzał jej prosto w oczy. — I oczywiście wznowienie naszego związku, ale na moich warunkach. Ja przejmuję kierownictwo, ty zostajesz zastępcą. Utrzymamy kontakty z twoimi klientami. Kocham cię, Nikola — mówił tak obojętnie, jakby omawiał umowę, nie miłość.

Była oszołomiona. Czując się upokorzona, poprosiła o czas na decyzję.

TydzieńNikola sprzedała firmę, wyjechała z Warszawy i rozpoczęła nowe życie z dala od świata, który nauczył ją, że zemsta nie ugasi bólu — tylko czas i nowy początek.