– Odnajdziesz swój los. Nie musisz się spieszyć. Wszystko ma swój czasW ciszy wieczornego ogrodu, kiedy pierwsze gwiazdy zaczęły migotać, poczuła, że jej serce wreszcie rozumie rytm przeznaczenia.

Miałem znajomą, której towarzyszyła stara, nieco dziwna tradycja. Co roku, w przeddzień Sylwestru, Polona dziewczyna o niecodziennym temperamencie odwiedzała jasnowidkę. Dzięki temu, że mieszkała w dużym mieście, nie było trudno znaleźć nową wróżkę.

Sprawa była taka, że Pola tak przezwiskała Polona była samotna. Choć usiłowała poznać dostojnego młodego mężczyznę, wszystko szło na marne. Okazało się, że wszyscy szlachetni chłopacy zostali już dawno rozdzieleni

W tym roku spotkasz swoją przeznaczenie! oznajmiła z powagą ciemnowidza, spoglądając w lśniący kryształ.

Gdzie? Gdzie go spotkam? niecierpliwie zapytała Polona. Co roku słyszę to samo. Lata mijają, a moja przeznaczenie wciąż nie pojawia się.

Słyszałem o Tobie jako o najpotężniejszej wróżce. Domagam się, byś wskazała dokładne miejsce! Inaczej dam Ci najgorszą reklamę groziła dziewczyna.

Wróżka zmrużyła oczy pod brwiami. Rozumiała, że ma do czynienia z osobą w szale, i nie zamierzała się z nią łatwo rozstawać. Wiedziała, że jeśli nie powie prawdy, Polona zostanie przyklejona przy ladzie do wieczora, blokując kolejnych ciekawskich.

W pociągu spotkasz go! wypowiedziała z zamkniętymi oczami. Widzę go już: wysoki blondyn, przystojny niczym księżycowy książę

O rany! rozpromieniła się dziewczyna. A w jakim pociągu i kiedy dokładnie?

Tuż przed Sylwestrem! kontynuowała wróżka z uśmiechem. Jedź na dworzec. Serce podpowie Ci, w którą stronę kupić bilet

Dziękuję! uśmiechnęła się szczęśliwa Polona.

Polona wyszła z przytulnego lokalu wróżki, złapała taksówkę i ruszyła na dworzec. Przy okienku kasowego jej entuzjazm nieco osłabł. Patrzyła zagubiona na rozkład, nie pojmując, na który wagon ma wziąć bilet.

Proszę! wykrzyknął zirytowany kasjer, wyrywając Polonę z bezruchu.

Warszawa trzydziestego grudnia, wagon sypialny mruknęła niepewnie Polona.

W jej wyobraźni już siedziała w przytulnym przedziale, popijała herbatę, gdy nagle otworzyły się drzwi i wszedł on jej narzeczony

Po powrocie do domu Polona szybko spakowała najpotrzebniejsze rzeczy, bo późnym wieczorem miał odjechać jej pociąg

Dziewczyna nie myślała o konsekwencjach podróży. Nie zastanawiała się, co będzie robić w noc sylwestrową w obcym mieście. Chciała tylko, by wróżbiarskie przepowiednie spełniły się jak najszybciej.

Czuła się niepotrzebna, zwłaszcza w świąteczne dni. Wszyscy gromadzili się przy wigilijnym stole, wymieniali się prezentami wszyscy oprócz niej

Kilka godzin później Polona siedziała w przedziale z filiżanką herbaty. Wszystko wyglądało tak, jak sobie wyobrażała. Zostało już tylko czekać, aż do otwartego przedziału wejdzie książę.

Dzień dobry! przywitała się starsza dama, zrzucając wielką walizkę na półkę. Gdzie jest drugie miejsce?

Oto zmieszana Polona wskazała na leżącą obok półkę. Czy na pewno to Wasz wagon?

Nie, kochana, nie pomyliłam się uśmiechnęła się staruszka i zasiadła na wolnym siedzeniu.

Przepraszam, pozwólcie przejść mruknęła Polona, nagle zdając sobie sprawę, że popełnia wielką głupotę. Dajcie mi wyjść! Zmieniłam zdanie!

Poczekajcie, schowam torbę odpowiedziała starsza, nie rozumiejąc, co się dzieje.

No i proszę Pociąg rusza westchnęła Polona. Co teraz?

Czemu nagle chcesz wysiąść? Zapomniałaś czegoś? zapytała kobieta.

Polona zignorowała pytanie i zwróciła twarz w stronę okna. Rozumiała, że starsza pani nie jest winna niczego, a sama sprowadziła na siebie kłopoty.

W międzyczasie Stanisława Aleksandrowna wyciągnęła z torby ciepłe domowe bułeczki i zaczęła poczęstować swoją towarzyszkę.

Jechałam odwiedzić córkę, a teraz muszę lecieć do domu, mój syn z narzeczoną przyjadą w gości. Będziemy razem witać Nowy Rok wyjaśniła Polonie. A ja chyba noworoczny wieczór spędzę na dworcu.

Polona, powoli poddana szczerości starszej, opowiedziała całą historię.

Jesteś głupią! Po co biegasz do tych szarlatanów? przykpiła staruszka. Znajdziesz swoją przeznaczenie. Nie pośpiesz się. Wszystko ma swój czas

Następnego dnia Polona wyszła na peron nieznanego miasta, które po raz pierwszy zobaczyła. Pomogła Stanisławie wysiąść z wagonu i stała, nie wiedząc, co dalej.

Dziękuję, Polono! Szczęśliwego Nowego Roku! podziękowała staruszka.

I wzajemnie! odpowiedziała Polona z lekkim smutkiem.

Kobieta spojrzała na nią, nie wiedząc, jak podnieść ducha biedaczki. Rozumiała, że powitanie Nowego Roku na dworcu nie jest najlepszym początkiem roku.

Polono, jedź do mnie! nagle zaproponowała. Udekorujemy choinkę, postawimy wigilijny stół

To niekomfortowo zadrżała dziewczyna.

A siedzieć na dworcu komfortowo? zaśmiała się staruszka. Jedźmy, nie ma dyskusji!

Polona przyjęła zaproszenie. Stanisława miała rację za oknem szalała zamieć, nie było sensu krążyć po dworcu.

Szymon z Lidią już są w domu uśmiechnęła się kobieta.

Szymon patrzył przez okno, jak matka przyjeżdża taksówką. Stał już przy windzie, by pomóc jej z ciężką walizką.

Szymon, kochanie, nie jestem sama, mam gościa. To córka mojej dawnej przyjaciółki, Polonia szemrała z figlarnym mrugnięciem.

Wspaniale! odparł chłopak. Proszę, wejdźcie, Polono.

Polona spojrzała na wysokiego, przystojnego blondyna i zarumieniła się. To właśnie jego wizerunek widziała w pociągu. Los chyba znów postanowił zrobić jej psikus

A gdzie jest Lidia? zapytała matka.

Mamo, Lidia nie ma i już nigdy nie wróci. Nie chcę o tym rozmawiać. Dobrze? zmrużył oczy Szymon.

Dobrze westchnęła kobieta.

Wieczorem wszyscy usiedli przy stole i pożegnali stary rok.

Polono, zostaniesz u nas na dłużej? uśmiechnął się Szymon, podając jej sałatkę.

Nie. Rano wyjadę odpowiedziała dziewczyna z nutą smutku.

Nie chciała tak szybko opuszczać przytulnego domu. Wydawało jej się, że zna Stanisławę i Szymona od zawsze.

Nie rozumiem, po co tak się spieszyć? zawołała staruszka. Polono, zostań chwilę dłużej.

Naprawdę, Polono, zostań. Mamy wspaniałą lodowiskę, jutro wieczorem możemy pojeździć. Nie odjeżdżaj tak prędko poprosił Szymon.

Przekonałeś mnie uśmiechnęła się Polona. Z przyjemnością zostanę.

Następny Sylwester przywitali już czworo: Stanisława Aleksandrowna, Szymon, Polona i mały Artur

A wy wierzycie w noworoczne cuda?