Odmówiłem roszczeniowej sąsiadce, a ona zaczęła się mścić.

Kiedy zmarli nasi sąsiedzi, ich dom nabyła starsza kobieta. Była samotna, bez dzieci i bez męża. Kobieta była bardzo pracowita. Uwielbiała pracę fizyczną. Rozpoczęła remont w domu i na podwórku, a wszystko zrobiła sama, nie zatrudniła nikogo. Postawiła ogrodzenie wokół domu, zaczęła budować toaletę na ulicy. W domu jest kanalizacja, ale tak zdecydowała.

To, że ma problemy psychiczne, wydało się później.

Toaletę postawiła bez uzgodnienia miejsca z nami. Kto mieszka na wsi, zrozumie, o co chodzi. Po pierwsze, zapach docierał do naszej werandy, po drugie, aby go wyczyścić raz w roku, konieczne było, aby samochód asenizacyjny wjechał na moje podwórko, a następnie wypompował szambo.

Raz się zgodziłem, ale żałowałem. Samochód był duży i ciężki. Koła wykopały mi ziemię, połamały krzaki.

Co to ma być? Dlaczego mam to znosić?

W drugim roku moja żona i ja zasadziliśmy krzewy przed bramą. Przejazd przez nasz ogród jest niemożliwy. Żegnaj sąsiadko!

I zaczęła się cała zabawa. Szalona kobieta najpierw zaczęła mnie oskarżać, że w nocy obwieszam jej drzewa śmieciami, a potem, że siekierą przeciąłem jej próg. A finałem oskarżeń sąsiadki było to, że ja, jak twierdzi, padam na nią deszczem.

Deszcz! Nabieram wodę z kałuży czerpakiem i wylewam jej pod bramę.

Jak żyć dalej? Znosić? Walczyć?

Chociaż pochlebia mi to, że jestem władcą deszczu!