Odkrycie pod wanną

Znaleziony skarb

Tydzień spędzony z gorączką i kaszlem już był za Agnieszką. Rozciągnęła się w łóżku i uśmiechnęła. Po raz pierwszy od dłuższego czasu poczuła się naprawdę dobrze. Poranek zaczął się od promieni słońca przebijających się przez zasłony. Agnieszka była pełna energii i determinacji.

— No to czas na kawę i porządki! — powiedziała radośnie do siebie, wstając z łóżka.

W kuchni czekał na nią jej mąż, Janek, który już popijał kawę i przeglądał wiadomości na starym laptopie.

— Dzień dobry, — mruknął, nie odrywając wzroku od ekranu.

— Dzień dobry! — odpowiedziała radośnie Agnieszka. — Dziś czuję się jak milion dolarów! Zamierzam zrobić generalne porządki. Umyję łazienkę nowym środkiem, który kupiłam przed chorobą.

Janek tylko skinął głową, nie podzielając jej entuzjazmu.

— Może by w inny dzień? Czemu akurat w mój wolny dzień? Jeszcze wciągniesz mnie do sprzątania, a chciałem odpocząć…

— Nie martw się, kochanie, mojego zapału starczy nam na dwoje! — zapewniła Agnieszka, dopijając kawę i kończąc grzankę z awokado.

Śpiewała sobie pod nosem, zakładając gumowe rękawice. Jak dobrze, że dzieci już dorosły i sprzątanie można robić rzadziej! Córkę wydali za mąż rok temu, syn od września mieszka w akademiku… Trzeba im zadzwonić! Agnieszka sięgnęła po pojemnik z nowym środkiem czyszczącym, który obiecywał blask i świeżość w kilka minut. Jej wrażliwy po chorobie nos nie wychwycił żadnej chemii, przeciwnie, pachniało jak lawendowe pola.

Najpierw zabrała się za umywalkę, potem za sedes, a następnie dotarła do wanny. Pasta działała, a zapach kwiatów polnych wypełnił całe pomieszczenie.

— No proszę! — powiedziała z zachwytem, patrząc na lśniącą powierzchnię. — Teraz jesteś jak nowa!

Ale jej entuzjazm nie opadł na tym etapie. Agnieszka zdecydowała, że skoro już zaczęła porządki, to doprowadzi je do końca. Uklękła i zajrzała pod wannę.

— Sprzątania tam co nie miara! — westchnęła, sięgając po szmatkę.

I wtedy zauważyła coś błyszczącego. Agnieszka wyciągnęła rękę i wydobyła szklaną słoik po kawie. W środku leżały starannie złożone banknoty.

— Co to takiego? — zdziwiła się, otwierając słoik.

Agnieszka wyszła z łazienki z słoikiem w dłoniach. Janek wciąż siedział przy laptopie, ale widząc jej minę zaniepokoił się.

— Janku, co to jest? — zapytała, pokazując słoik.

Zamarł na chwilę. Po jego twarzy przebiegł nerwowy tik, ale szybko się opamiętał i wzruszył ramionami:

— Nie wiem. Skąd miałbym wiedzieć? Może to twoja schowka? — powiedział, przełykając ślinę i patrząc na słoik, jakby to był ostatni kawałek chleba na ziemi.

Jego spojrzenie było pełne źle skrywanej boleści, ale Agnieszka tego nie zauważyła. Już otworzyła słoik i z niedowierzaniem wyjęła pieniądze.

— Moja schowka? — zaśmiała się Agnieszka. — Nie chowałabym pieniędzy pod wanną. To zdecydowanie twoja robota.

Janek podniósł ręce, jakby się poddając, ponownie przełykając nieprzyjemną gulę w gardle.

— Przysięgam, nie mam pojęcia, skąd to. Może poprzedni właściciele zapomnieli?

Agnieszka zmrużyła oczy.

— Mieszkamy tu już pięć lat. Nie sądzę, aby zostawili tu pieniądze.

Janek starał się wyglądać swobodnie, obserwował każdy ruch Agnieszki. A ona uznała, że skoro znalazła pieniądze, to teraz są jej. Z uśmiechem przeliczyła banknoty. Jej oczy zapłonęły zdrowym pragnieniem.

— No cóż, skoro nikt się nie przyznaje, to mam szczęście, — powiedziała.

Janek próbował wtrącić się. Zaczął mówić miodowym głosem, z trudem kontrolując emocje:

— Może kupimy coś potrzebnego? Na przykład nowy laptop? Ten już ledwo chodzi. Mam na oku jeden, z mocnym procesorem…

— Laptop? — prychnęła Agnieszka. — Po co mi twój laptop? Mam lepszy pomysł.

Następnego dnia Agnieszka wróciła do domu z ładnym pudełkiem. W środku był zestaw biżuterii: kolczyki, pierścionek i elegancki wisior. Z dumą pokazała je Jankowi.

— Jak się podoba? — zapytała, zakładając pierścionek i błyszcząc od zachwytu, wyraźnie czując się jak Kleopatra. – Prawda, że jeszcze niczego sobie?

Jej wyraz twarzy jasno mówił Jankowi: „lepiej nie mów, że nie!”

— Piękne, — odpowiedział mąż z gotowością, starając się ukryć rozczarowanie i gorycz. – Jesteś moją najpiękniejszą, boję się, żeby cię nie zabrali teraz.

Agnieszka cały wieczór paradowała w nowej biżuterii, opowiadała o swoim odkryciu i szczęśliwym zakupie wszystkim: przyjaciółkom, mamie i teściowej. Przed snem, o dziesiątej, starannie ułożyła swoje skarby na szafce przy łóżku, aby rano od razu założyć do pracy.

Janek długo nie mógł zasnąć, w przeciwieństwie do Agnieszki – ona odpadła już po piętnastu minutach. Wiedząc, że żona śpi mocno, Janek ostrożnie podkradł się do drzwi balkonowych i wysunął swoje nieszczęśliwe ciało na zewnątrz. Tam, w pudełku po wyciskarce, znalazł ukrytą paczkę papierosów, obok była również paczuszka miętowej gumy.

Najpierw zapalił. W zasadzie rzucił już dawno… Agnieszka wymogła to na nim przez częste zapalenia oskrzeli i zapalenia płuc. Zresztą, w zeszłym roku ani jednej sezonowej choroby! Nieco uspokojony dawką nikotyny, Janek wyciągnął telefon i wybrał numer przyjaciela.

— No cóż, stary, — powiedział, — do gry dołączę się jeszcze nieprędko, musicie sobie radzić beze mnie… Żona znalazła moją skrytkę. Pół roku odkładałem, właśnie uzbierałem potrzebną sumę. A ona wzięła i kupiła sobie biżuterię.

— Twardo, — współczuł przyjaciel. — No nic, znów uzbierasz.

Janek westchnął i spojrzał na sypialnię. Agnieszka spała słodko, a na szafce obok niej leżała jej nowa biżuteria, błyszcząca i tak bezużyteczna dla niego, ale sprawiająca jej taką radość.

— No cóż… Żona przynajmniej się pionowała. Nawet stwierdziła, że dla takiej biżuterii nie zgrzeszy zrzucić kilka kilo, bo nie wygląda wystarczająco efektownie. Cieszę się, że tak się uszczęśliwiła.

Następnego ranka Agnieszka ponownie była w doskonałym nastroju. Założyła nowe kolczyki i wisior, podziwiając swoje odbicie w lustrze.

— No jak, dobrze wyglądam? — zapytała Janka.

— Wspaniale, — odpowiedział, starając się szczerze uśmiechać, podziwiając jej promienne oczy.

Zdecydowanie, od czasu do czasu kobiety trzeba rozpieszczać! Ale w głębi serca już planował, gdzie schowa następną skrytkę. Tym razem na pewno nie pod wanną…